CP3 by Basketball Totaal

Zorgenkindje

Joris_Zandbergen_Column_iBB_Fast-Break

Een mens houdt van al zijn kinderen evenveel maar om sommigen maak je je wel meer zorgen dan om andere.

Ons aller kind, het Nederlandse basketbal, is en blijft een zorgenkindje. In de afgelopen pakweg 45 jaar, ongeveer de ‘moderne tijd’ van de sport in ons land, is het basketbal nauwelijks gegroeid, dat ten eerste.

Ook, en dat heb ik al eerder geschreven, lijkt het erop of we behept zijn met een grote dosis pech. Terwijl we onder een ladder door liepen, zagen we een zwarte kat die een spiegel brak.

EK

De nationale vrouwenploeg verliest in Slowakije en plaatst zich na 31 jaar nog steeds niet voor het EK – geen pech maar onkunde – en loopt dan tijdens de etmaal lange terugreis (toch slechts zo’n 1200 kilometer) een coronabesmetting op, ondanks een bubbel. Dat verzin je niet. De betrokkenen trouwens een heel voorspoedig herstel gewenst.

Eindelijk mag de DBL dan van start en waaratje, het lijkt nog ergens op ook. De clubs weten zich nog net staande te houden, ondanks het grote gemis aan inkomsten. Natuurlijk komt er dan het bericht dat ze niet in aanmerking komen voor de NOW-regeling, omdat de overheid heeft gepeild in een maand dat er niemand basketbalde. Zoals de man zei in Airplane: ik geloof dat ik de verkeerde dag heb gekozen om te stoppen met drinken.

Crisis

Maar het is natuurlijk niet louter pech waar we mee kampen. Laatst had ik de eer en het genoegen om coach Ton Boot te mogen interviewen over zijn boek Voorkom de crisis! (als u me ooit hoort klagen over mijn werk, herinner me dan aan dit soort momenten). Eerst en vooral: lees dat boek. Even interessant als leuk, en voor iedereen is er wel wat uit te halen. Mooi ook dat het de longlist heeft gehaald van managementboek van het jaar, maar ook als puur sportboek erg goed. Indien mogelijk kom ik op e.e.a. nog veel uitgebreider terug. Mooie Boekenweekcolumn wellicht.

Tijdens ons aangename gesprek merkte Boot op dat we ‘veel tijd verloren hebben laten gaan.’ Ik vroeg hem naar zijn mening over het niveau in Nederland en de nationale teams. Over de huidige bondscoach van de mannen zei hij dat die het nadeel heeft dat het Nederlandse basketbal niet zo goed is. Ik moest een beetje lachen om de feitelijke manier waarop hij deze stelling poneerde, maar oneens kon ik het niet zijn. Maar ook: ,,Ik ben geen vriend van hem maar Toon van Helfteren is ontslagen terwijl hij met dit Nederlands team niet slecht heeft gepresteerd. Ik zeg je één ding: aan het eind van het liedje plaatsen we ons niet. Er zijn maar drie spelers technisch begaafd; Franke, De Jong en Kloof.’’

Verstand

Uiteraard laat ik analyses graag over aan mensen die er meer verstand van hebben dan ik. Over de vrouwen liet Boot zich niet uit, dus die doe ik zelf dan maar even. Twee keer verliezen van Slowakije, het kan natuurlijk. Veel heb je dan echter niet te vertellen.

In het afgelopen decennium is er vrijwel niets gebeurd dat zoden aan de dijk heeft gezet, ondanks de tonnen die er in weet-ik-veel welke programma’s zijn gepompt. Een toch aanzienlijk deel van dit team speelt niet wekelijks vijf tegen vijf, dat wil ik u wel even meegeven. De competitie, uitgehold, heeft elke jaar een paar clubs waar goed wordt gewerkt maar is in de breedte een grapje. In dit tempo van ontwikkeling zijn de huidige internationals oma eer we ons weer plaatsen.

Karrenwiel

In Nederland hebben we inmiddels ook het wiel uitgevonden, maar waar de rest al op slicks rijdt, doen wij het met een houten karrenwiel. Daarom valt de DBL en de ontwikkeling van de jonge jongens mij helemaal niet zo tegen.

Boot zou goedkeurend knikken als hij Boyd Vdvdv, Marijn Ververs, Luuk van Bree en helemaal Emmanuel Nzekwesi zag. Om er maar een paar te noemen.

Werk met die jongens en geef ze de ruimte. Bij mij om de hoek doet Ververs het prima, en toen de club aankondigde ook nog een Amerikaan te halen, sputterden de puristen. Waarom? Ververs start, terecht, en nu kan hij ook gewisseld worden.

Beest

Ik kon het niet helpen, toen ik Nzekwesi zag, deed hij mij denken aan Moses. Dit soort vergelijkingen worden mij niet altijd in dank afgenomen, maar holy hell wat een beest inside (ik sluit een geforceerd vergelijkende column niet uit).

Leiden, en ja een heleboel meer clubs, heeft fijne Nederlanders onder contract. Dat er mensen worden aangetrokken om hen te ondersteunen, is niet erg. Ze spelen en zijn belangrijk. Ik denk zelfs dat Nzekwesi internationaal ook wel losgelaten kan worden op de concurrentie.

Hoop

,,Op de lange termijn is er wel reden voor hoop’’, zei Boot. ,,Want de potentie is er.’’ Hij merkte wel op dat de lange jongens zich meer onder het bord moesten manifesteren. ,,Want dat stemt niet vrolijk. Ze moeten rebounden.’’

Er is reden voor hoop, zegt Coach Boot. Wie zijn wij om hem tegen te spreken. Hij heeft ons ook geleerd dat we werkelijk niks cadeau krijgen. Zullen we daar eens over de breedte wat mee gaan doen? Misschien dat we ons dan wat minder zorgen hoeven te maken om ons lieve kindje.