CP3 by Basketball Totaal

Zoon-ne goeie hebben wij nog nooit gehad – 1

Deel 1 – Kees Akerzoon

Zo’ne goeie hebben wij nog nooit gehad…’. Een bekend oud Brabants riedeltje, dat met een hoop vrolijkheid gezongen wordt als kort en krachtig eerbetoon aan iemand. Kees Akerboom is zo’n en zoon goeie.

Luister naar deze column ingesproken op Soundcloud.

Vooraf: een deel van waar ik over schrijf is al 4 weken geleden. Lezer, jij mag in dit polletje je voorkeur aangeven: 1. ‘Marnix, gevalletje veel te laat!’ 2. Hee, leuk, past in de trend van ‘Slow Reporting’, helemaal hip want een mooi tegenwicht tegen alle supersonische live blogging en andere online flits-communicatie’; 3. ‘Wat boeit mij dat?’.

Kees Akerboom dus. Fijn trouwens, het begrip ‘Kees Akerboom’, kun je alle kanten mee uit. Want of je nu Kees junior bedoelt of senior, altijd goed. En daar speelde New Heroes leuk op in, lees maar.

Kees aan het kanon tegen BAL vorig jaar, foto: New Heroes

Laten we nu Akerzoon junior pakken. Hij nam afscheid van topbasketball op zondag 23 september j.l. Hij, de zoon van één van Nederlands beste basketballers ooit. Bescheiden schutter, Brabander, slanke driepuntskoning wiens afscheid verrassend snel kwam – maar onvermijdelijk was. Al wordt er gefluisterd dat hij niet nu al zou zijn gestopt als Poropat eerder was weggegaan…ik vermoed sterk dat dat klopt.

Maar ok, gedane zaken nemen geen keer. Voor hem was zodoende een heuse ‘retirement game’ georganiseerd. En wat had New Heroes dit goed gedaan. Ze pakken Amerikaanse gebruiken (ga maar ‘ns kijken in de Maaspoort), en vullen dat in met Brabantse smaak. Perfect. Enig minpunt: er waren nu veel te weinig toeschouwers. Te weinig promotie gedaan schat ik zo.

Kees en gezin, foto: Twitter

Kees speelde met zijn vrienden / oude teamgenoten op prof-niveau, tegen zijn vrienden / teamgenoten uit de jeugd van zijn cluppie Black Eagles. Begon in deze wedstrijd van 2 x 10 minuten meteen met een dikke pudding. Al vlot wist hij echter wel te scoren, op weg naar 22 punten in 20 minuten. En hee, wat leuk, Marcel Huybens kan nog steeds behoorlijk vliegen. Wat is die nog fit op z’n 50e! Wie nog meer op het veld? Ah, Vin Rock Krieger, WJ Ackermans (erg zwaar geworden…), Jeroen van der List, en meer oude en ook jonge sterren. Kees had teamgenoten uit het begin, het midden en einde van zijn loopbaan gevraagd, met Jos Kuipers als coach.

In de rust van de korte, aanvallende wedstrijd wisselde Kees van team dus iedereen trof hem zowel als medespeler als tegenstander. Het mooiste vond ik dat hij 4 x vet applaus kreeg: vóór de wedstrijd, met o.a. het uitreiken van de sportpenning

Vader en zoon hugging….foto: Marc Smits

van de gemeente Den Bosch. Dan in de rust, toen hij een eerbetoon kreeg van de club, zie onder. Laat in de wedstrijd vanzelfsprekend een enorme applauswissel, die ongemakkelijk voor hem werd. Hij ging maar gewoon weer zitten toen het applaus maar voortduurde. Ja, natuurlijk ook nog na de wedstrijd toen hij met vrouw en kinderen langzaam van het veld schreed. Hij hield een voor zijn doen zeer uitgebreide speech waarin hij prachtig vertelde wat basketball voor hem betekend heeft.

VIDEO: opkomen van Kees voor de wedstrijd. Zijn erelijst wordt genoemd. 3:30 mnt.

Senior, foto: onbekend

Shirtnummer 12 nu retired uiteraard. Mooiste eerbetoon vond ik dat we in de steeds fraaier aangeklede Maaspoort voortaan kunnen zetelen op de grote Kees Akerboom-tribune. Leuk idee, en nog leuker gerealiseerd: Kees Akerboom (de junior) moest erom schieten tegen Kees Akerboom (de senior)….want de tribune zou worden vernoemd naar de winnaar! Senior was niet echt in vorm, en zijn schottechniek was voor mij onherkenbaar en laat ik zeggen dramatisch veranderd, maar in dit unieke schietspelletje was toch geen verliezer. 671 topwedstrijden zitten erop voor Akerzoon, die wel actief blijft in het basketball. Hij wordt bestuurslid technische zaken van Oranje Basketball. Goede zaak. Lees over zijn verdiensten bv https://www.bosscheomroep.nl/nieuws/algemeen/17485/nooit-meer-een-nummer-12-in-de-bossche-maaspoort.

VIDEO: na veel applaus loopt Kees dan echt het veld af (26 sec.)

Kijk je die middag de hal rond, dan begint het plaatje verder helder te worden:

Roel Aarts (nog bij BAL), foto door zijn pa Christian Aarts…

Kees Akerboom juniors zonen lopen er ook al rond in basketballshirts. Op de bank Mike Schilder, zoon van Ralf Schilder, opleider in het Bossche basketball. Stan van den Elzen, zoon van oud Nashua-speler Marcel van den Elzen, speelt bij New Heroes, dat in de wedstrijd daarna ZZ Leiden wegspeelt met bijna 40 punten. Stefan Wessels van New Heroes loopt rond met zijn kinderen. Ook zoon-van-vroeger-goede-baller. Roel Aarts, de balhongerig-springerig-atletische power forward van New Heroes, zoon van Chris(tian) Aarts (nu langs het veld actief als fotograaf) en Anja van de Elsen, beide op hoog amateurniveau gespeeld, m.n. bij Springfield Berlicum.

Eveneens nu actief als nieuwe held: jeugdinternational Norbert Thelissen, zoon van Guillaume Thelissen die nog bij mijn oude cluppie Titanus speelde – met zijn broer en zussen, onder wie Nathalia, die dan weer de moeder is van Jill, Loyce en Fleur Bettonvil!

Willie-Jan Ackermans, geen zoon van een basketballer dacht ik, maar mag er zijn met 3 ballende broers. Ik ken ze niet persoonlijk, maar zie de familie al 30 jaar door mijn beeld schuiven. Eén van de kinderen Ackermans speelt bij BAL Weert.

ZZ’s Worthy de Jong: van zijn vader weet ik niet van of hij balde, maar die was in elk geval een grote fan van James Worthy, erg zinvolle forward van de Lakers. MVP van de NBA finals in 1988 (wat genoot ik toen van hem, tube-check maar ‘ns zijn spinmoves op de baseline, te wauw studiemateriaal). Aldus gaf Worthy’s vader zijn zoon als voornaam de achternaam mee van ‘Big game James’.

Goed mensen, is hier iets aan de hand, is dit een trend? Zijn er nu meer zonen-van dan ooit tevoren?

Of valt het mij nu alleen maar meer op en was het altijd al zo? En hoe zit het met de dochters? Kan iemand aub al deze Big Man Data bijhouden? Zou trouwens leuk zijn nieuwe stats te creëren: is bv. het schot % van ‘zonen van’ misschien hoger dan van de ‘genetisch uitgedaagden’ die immers niet al in de wieg de pumpfake werd aangeleerd? Wel zo relevant op weg naar de toekomst!

Naast Roel Aarts zijn er meer ‘echte’ basketballkinderen, dus van beide ouders die het spelletje speelden. Zie bv. Jay Bergens, jong talent opgeleid bij Apollo, nu in USA, zoon van Dino Bergens en Rachel Witkamp (beide ex eredivisie, m.n. Den Bosch en Utrecht). Hen en de ouders van Roel ken ik allen, dat is dan wel geinig, net als Jos Kuipers en vrouw Joan Vaes die ook een baller op de wereld zetten.

Ik kan zo wel een hele almanak maken (bballmanak! Voor de ware bballmaniac??) van al deze family business. In het Nederlands team zien we bv. Yannick Franke, zoon van Rolf, die weer de zoon is van Wim Franke. Uniek: 3 generaties internationals. Yannick gaat overigens met de dochter van Bert Kragtwijk dus dat belooft wat voor de toekomst? Arvin Slagter, zoon van Gerrit Slagter en ?, beide eerder (nog?) actief bij het Haagse Jumpers. Roeland Schaftenaar, zoon van Philip Schaftenaar, een Utrechtse bballreus van 2.14 mtr. Shane, met pa Geert Hammink.

En verder bv. Derrik Smits, zoon van je-weet-wel. Toptalenten Boyd (Den Helder) en Keye van der Vuurst (Oostende): zonen van ex-eredivisie-baller Cobbe van der Vuurst. Dewi Keppy, dochter van voormalig Amsterdams baller Herman Keppy. We zijn benieuwd naar Jesper Jobse en Sharon Beld!

Tony sr, Pamela, Tony jr en partner Axelle Foto: BestImage

Tot slot Tony Parker jr.

Bent u op de hoogte? Zoon van Tony Parker sr. die de sterren van de hemel speelde bij Parker Leiden begin jaren 80. Het ‘Parker’ in de clubnaam had overigens niets met de speler te maken, maar het merk pennen was toen toevallig sponsor. Hoewel toeval niet bestaat, het valt ons toe nietwaar. Zijn verblijf in Leiden bracht Tony Parker sr. een relatie met Pamela Wienese, de moeder van Tony jr. (en familie van de legendarische roeier Jan Wienese, goud op Olympics Mexico 1968! dank Arie).  Zij beviel van hem in Gent, waar Tony sr. na Leiden ging spelen. Waar hebben we dat trouwens eerder gehoord? Carrington Love stapt dus in een mooie traditie door naar Mechelen te gaan. Love, zegt u? Juist, liefde voor het spel, liefde – de motor van alle basketbalplezier en alle basketball-kinderen!

Wordt vervolgd: in deel 2 meer over Neerlands bballkinderen. In deel 3 gaan we overzee…

Luister naar deze column ingesproken op Soundcloud.

Marnix Lamers

Over de auteur:
‘Wat speelt er’ heet deze column van Marnix Lamers (1970), over de vele facetten en betekenissen die we in ons mooie spelletje kunnen ontdekken. Marnix groeide op met zelf basketballen en kijken naar Nashua Den Bosch in de hoogtijdagen. Hij werd dus hoopsjunkie en was op z’n 16e al basketballtrainer-coach. Nu werkt hij als trainer en inspirator aan het verbeteren van communicatie, samenwerking en waardecreatie in organisaties. Zijn websites zijn http://www.meewerktuin.nl en https://www.wayra.nl

Laat een reactie achter