CP3 by Basketball Totaal

Willem Brandwijk, “A Dream Come True”

De afgelopen twee jaar volgden we regelmatig ‘onze jongens’ op de verschillende Amerikaanse high schools. Een aantal van hun kregen tijdens hun laatste jaar op Highschool vele aanbiedingen van Division I colleges. Met de sympathieke 18-jarige Willem Brandwijk hadden we een leuk maar vooral een openhartig gesprek. De talentvolle power-forward Willem Brandwijk verliet ruim twee jaar geleden zijn ouderlijk huis in Voorburg om naar Amerika te vertrekken. Na twee jaar op de Holderness High school gespeeld te hebben, heeft hij nu de volgende stap genomen in zijn basketball carrière. De komende vier jaar speelt hij voor Siena college  in de MAAC conference.

We spraken met Willem Brandwijk onder anderen over hoe het was om op zestien jarige leeftijd naar Amerika te vertrekken, familie en vrienden achter te laten en over zijn keuze om het aankomende seizoen voor Siena College te gaan spelen.

Wanneer begonnen met basketballen?
Toen ik zes jaar oud was ben ik begonnen met basketballen bij BV Voorburg. Een paar jaar later kregen we een brief thuis van de NBB,waarin ik was uitgenodigd voor het regioteam onder Hugo Butter. Ik wilde eigenlijk helemaal niet gaan, maar mijn vader was degene die me overhaalde om het toch te proberen. Tot mijn verbazing werd ik geselecteerd, waardoor  het balletje begon te rollen. Hugo Butter raadde mij aan om op Eredivisie niveau te gaan spelen en te vertrekken bij Voorburg, op dat moment was ik nog een beetje in ongeloof. Nadat ik bij het Rayon-West was geselecteerd door Duco Tjeerde en hij mij hetzelfde had aangeraden, hebben mijn ouders en ik besloten bij Voorburg te vertrekken en uit één van de dichts bijzijnde eredivisie teams te kiezen.

De keuze lag tussen Leiden, Rotterdam en Lokomotief Rijswijk. Zonder naar de andere teams te kijken ben ik bij Lokomotief gaan spelen en dat is een van de beste keuzes geweest. Lokomotief Rijswijk was perfect voor mij, en is dat tot vandaag de dag nog steeds. Als ik nu naar huis kom voor een vakantie dan kan ik bij Lokomotief langs komen en is het alsof ik nooit ben weggeweest. Hier ben ik gegroeid als speler en heb ik uiteindelijk uit kunnen komen voor de Nederlands Team selectie van het U-15. Ik heb twee  jaar met veel plezier bij Lokomotief Rijswijk gespeeld.

Na een wedstrijd die wij hadden gespeeld tegen Leiden, werd ik door Ben Ponsioen uitgenodigd een keer met hem te komen trainen. Ik heb drie  jaar lang met Ben op elke dinsdag en donderdag – soms vaker – getraind. Na een half jaar trainen met Ben zijn wij in de zomer naar Amerika gegaan om een AAU ervaring op te doen. Ik was toen vijftien jaar. Dit was natuurlijk een hele ervaring. Ben en ik hebben in die tijd veel gepraat over een eventuele overgang naar een High school in Amerika om daarna voor een college te gaan spelen. Dit klonk toen – ik was vijftien – natuurlijk als een ‘dream come true’. We gingen samen op zoek naar scholen en we vonden Holderness High School in New Hampshire. Na een zomer mee te hebben gedaan met het Nederlandse U-16 team onder Martin Scheltes op het EK, ben ik vertrokken naar Holderness. Dit was een hele omschakeling qua basketbal.

Holderness High School
Het was altijd al een droom voor mij om in Amerika te mogen basketballen. Dus toen die opties open kwamen toen ik vijftien was kon voor mijn gevoel niemand me tegen houden, maar voordat ik mocht vertrekken naar Amerika hadden mijn ouders mij verteld dat ik eerst mijn VMBO diploma in Nederland zou moeten halen. Omdat ik zo jong was had ik er niet bij stilgestaan wat ik allemaal zou moeten missen, dat heeft voor aardig wat heimwee gezorgd in de jaren daarna. Maar, aan het einde van de dag weet ik dat ik de juiste beslissing heb genomen.

Het eerste wat ik deed toen ik hier op school aankwam was de basketball hal bezichtigen. Ik kon niet wachten om te zien hoe het eruit zag en om er natuurlijk in te spelen. Voor mijn gevoel hadden de mensen hier wel heel andere interesses dan ik had op mijn leeftijd, aangezien ik meer een stadsjongen was dan een natuur mens. Ook kwam ik er snel achter dat Amerikanen veel praten maar weinig doen ….. is mijn ervaring tot nu toe. Het is hier enorm koud in de winter, dus ook tijdens het basketball seizoen. Naar de les lopen met -20 gebeurde wel vaker in het jaar.

Wat ik het meeste heb gemist zijn mijn familie en vrienden. Daarnaast mis ik Nederland in het algemeen en alles wat het te bieden heeft.

Het moeilijkste om aan te wennen was het andere type speelstijl dat in Amerika wordt gespeeld qua basketbal. Het was veel meer run and gun. Ik paste veel te veel. Dit koste mij wel ongeveer een jaar om af te leren en om meer voor mezelf te gaan.
Holderness speelt in één van de beste Conferences van Amerika, genaamd Nepsac. Hier heb ik tegen veel (potentiële) NBA spelers kunnen spelen en veel ervaringen op kunnen doen. De zomer na mijn eerste jaar bij Holderness heb ik het Nederlands Team af moeten zeggen om AAU te spelen in Amerika. Dit was voornamelijk om naamsbekendheid te maken bij de Colleges. Die zomer begonnen een aantal colleges interesse in mij te krijgen en kreeg ik mijn eerste scholarship aangeboden. Na nog een zwaar Junior year bij Holderness heb ik helaas weer het Nederlands Team af moeten zeggen voor mijn AAU zomer. Een betere zomer had ik niet kunnen wensen. Ik kreeg aardig wat naamsbekendheid en ik ging van één scholarship naar negentien aan het einde van de zomer, uiteindelijk werden het er vierentwintig.

Voor mijn senior year was Ben Ponsioen overgekomen naar Holderness om me te helpen met de college keuzes, maar ook als Assistent Coach bij ons team. Hier heb ik enorm veel aan gehad en daar ben ik Ben enorm dankbaar voor. Vele coaches kwamen over naar Holderness om met mij maar ook met Ben te praten. Ik vertelde hen dat Ben een grote ‘influence’ op mijn keuze zou hebben, aangezien hij deze weg al meerdere malen had afgelegd met andere spelers. Na met alle coaches rond de tafel te hebben gezeten en veel te hebben gepraat, maakten we elke keer een selectie waarbij scholen afvielen tot dat we er nog maar drie overhielden. Dit waren de University of Vermont, Elon University en Siena College. Nadat ik met mijn ouders alle officiële bezoeken bij de drie scholen had afgelegd, ben ik terug naar huis vertrokken. Samen met mijn ouders en Ben hebben we toen over de keuzes gesproken. Op dat moment dachten we allemaal hetzelfde, Siena College.

Siena College
De visits waren heel gaaf om mee te maken. Vooral alle aandacht die je krijgt op dat moment is niet verkeerd. De reden dat ik voor Siena College heb gekozen is omdat ik denk dat die de  komende vier jaar een goede tijd tegemoet gaan. Vorig jaar eindigde Siena één na laatste in de MAAC conference, de coach van dat moment is ontslagen en een nieuwe coach is er voor hem in de plaats gekomen, Jimmy Patsos. Hij moest het dus dit jaar doen met de spelers van de ouwe coach. Hij had maar één senior en dat was een walk-on. Met dit team is hij vijfde geworden van de elf teams in de conference en heeft in het CBI toernooi goede teams verslagen zoals Penn State, uiteindelijk  hebben ze het CBI tournament ook nog gewonnen.

Ik zit in zijn eerste recruiting class en hij heeft mij verteld dat er zeker ‘veel’ speeltijd open ligt, die ik zou kunnen vullen. Ik denk dat Siena een heel gevaarlijk team kan zijn volgend jaar en ik ben van plan daar een steentje aan bij te dragen. Daarnaast ligt New York mij toch het beste, ook al kan het daar ook aardig koud worden.

Voorbereiding op het college seizoen
Ik ben al sinds dat het basketball seizoen is afgelopen, hard bezig met trainen om me klaar te maken voor college. Ik probeer mijn ballhandeling sterk te verbeteren samen met mijn verdedigende voetenwerk. Natuurlijk probeer ik in-shape te blijven en zelfs te verbeteren.

Ik heb met Coach Patsos gepraat over het Nederlands team en hij staat er volledig achter, sterker nog hij wil dat ik het doe. Omdat ik de afgelopen twee  jaar het Nederlands team over heb moeten slaan, wil ik er dit jaar graag bij zijn. Natuurlijk kan ik ook niet wachten om mijn familie en vrienden weer te zien. Het zal een drukke, maar leuke zomer worden.

Andere interesses?
Niet echt, natuurlijk ben ik een normale 18-jarige jongen. Maar veel focus ligt op dit moment bij het Basketball en daar zal het ook blijven.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.