CP3 by Basketball Totaal

When in Split, … Interview met coach Ivica Skelin

Of we hem nu tegenkomen in Groningen, Leiden, Zagreb, Cluj, Almere, Zadar, of Split: altijd weer is het inspirerend om over basketball te praten met de coach die al op zijn 16e aan het vak begon. Dit keer treffen we Ivica Skelin in zijn geboorteplaats Split, de parel aan de Middellandse Zee.

– zie hieronder of meteen hier voor de video van het gesprek met coach Ivica Skelin –

Na een rondreis die begon op het A-EK MU16 in Novi Sad, en die voerde langs Belgrado, Sarajevo, en Mostar, is het bezoek aan Split een heerlijke afsluiting. De één-na-grootste stad van Kroatië heeft een zeer rijke geschiedenis (1800 jaar oud!), niet alleen op basketballgebied.
Op een prachtig terras net boven het strand spreken we uitgebreid met Skelin, die onlangs nog tweede werd in de Donar Coaches Hall of Fame. Enkel Erik Braal gaat hem voor. Skelin leidde Donar naar onder meer een landstitel, twee bekers, en de Supercup. Hij werkte in België, in zijn eigen Split, en was assistent en hoofdcoach van het nationale team van Kroatië. Ook studeerde Skelin, een goede student, af in het vak economie.

Meer dan genoeg bagage dus, om met hem over basketball te praten in alle mogelijke facetten: het succes van de Kroatische jeugd (goud op het MU16 EK waar Nederland 15e werd), de gloriejaren van de Joegoslavische clubteams, de druk van het vak, de NBA-documentaire over Luka Doncic en Dzanan Musa, de kracht van Donar toen en nu, de groei van de Dutch Basketball League, Skelins band met coach Laki Lakner, het opleiden van jeugd voorheen (met militaire discipline) en tegenwoordig, de WK-groep waarin o.a. Kroatië en Nederland strijden om een ticket voor China 2019, Skelins stijl (“ik coach zoals ik ben, ik houd vast aan mijn stijl”), de ambities van Donar naar de Champions League toe, en de rol van ‘veterans’ zoals Slagter, Dourisseau, en Pasalic bij Donar, en de impuls van “jonkies” zoals Shane Hammink.

Over zijn aftreden als bondscoach licht hij toe: “ik ervoer onvoldoende steun; van een land als Kroatië worden constant topprestaties verwacht. Omdat die er op dat moment, om verschillende redenen, niet waren, heb ik in overleg met de verantwoordelijke bestuurders van de nationale bond, besloten de functie na het 2e venster neer te leggen”.

Al met al een intensief jaar voor Skelin, die naast bondscoach, ook actief was in twee competities tegelijk: de Kroatische, en de ‘ABA’ (Adriatische Liga, met clubs uit Servië, Kroatië, Montenegro, Slovenië, en Bosnië). Dat zorgde voor minstens twee wedstrijden per week, en heel veel reisuren. Busreizen van 13 uur waren geen uitzondering. Vaak maakte het schema een rondreis onmogelijk, het team moest soms van Zuid naar Noord, en meteen wéér van Noord naar Zuid.
Het principe van Ton Boots sabbatsjaar vindt Skelin een goed idee, gezien de zwaarte van het coachvak. In de praktijk is dat echter lastig (tenzij je Obradovic heet), omdat de concurrentie tussen coaches groot is. Er staan heel wat coaches te popelen om jouw plek in te nemen, en er zijn eerder minder dan meer profclubs. Ook steken de clubs het (vaak schaarse) geld liever in spelers, en zijn de coaches de sluitpost van de begroting … voor zover die al sluitend is 😉

We gaan terug in de tijd naar de gloriejaren van Jugoplastika en Pop ’84 Split. Skelin: “Vergeet niet, dat destijds (de Muur stond nog, red.) spelers pas na hun 28e het land uit mochten. Daardoor konden clubs iets opbouwen over een langere termijn. Tegenwoordig is dat ondenkbaar. Het is voor Kroatië erg moeilijk om jonge talenten in eigen land te houden.” Sloveniës hoop Luka Doncic ging al rond zijn 14e naar Spanje, om maar een voorbeeld te noemen. Ondanks dat, blijft ook de opleiding in Kroatië zelf toptalenten afleveren. Kijk maar naar het MU16 goud, nog geen 2 weken geleden. De reden volgens Skelin: “vergelijk onze basketballopleiding, qua niveau, faciliteiten en begeleiding, maar met die van Nederland in het voetbal. Er is veel competitie, er is veel kennis, de omstandigheden zijn van een hoog niveau.”

“Beperkende” factor in Nederland voor talentvolle sportjeugd, is het goede onderwijs en de goede arbeidsmarkt. Er zijn voor jongeren (gelukkig) zoveel kansen buiten de sport, dat een groot deel van hen daarvoor kiest. In Kroatië is dat anders, het is lastig voor jongeren om een goede baan te vinden, zeker in eigen land. Dat kan een verklaring vormen, waarom zij verder gaan, om succesvol in hun sport te worden: daar alles voor te doen of laten.
Coach Skelin hoort van andere coaches en agenten positieve geluiden over de huidige lichting Nederlands talent, bijvoorbeeld de MU18-generatie, die onlangs het b-EK goud won. De uitdaging voor hen zal zijn, om de volgende stap te zetten, om (bijna) alles op zij te zetten voor de sport. Dat zal nodig zijn, om echt de top te halen. Er is werkelijk veel talent in Nederland; het gaat om doorzetten, streven naar het hoogste doel. Dat vraagt niet alleen veel van de spelers. Het is volgens Skelin ook een oproep aan de bond en aan de clubs.

Natuurlijk komt Skelins geliefde Donar uitgebreid ter sprake. “Het Europese succes van Donar, tegen sterke teams zoals Mornar Bar (Montenegro) en Oostende, is het beste dat de laatste jaren het Nederlandse clubbasketball is overkomen. De grote kracht van Donar zit in de goede chemie binnen het team. Dat is mede te danken aan de volwassenheid van spelers als Slagter en Dourisseau.” Over Groningen niets dan goeds van de coach. Hij roemt de organisatie, de spelers, de stad, en vooral: de supporters. “Er zijn niet veel clubs in Europa, die bij hun thuiswedstrijden minstens 3.000 trouwe fans op de tribune hebben, elke wedstrijd weer. Ik gaf mijn emotie aan het team, en van de fans kreeg ik die emotie terug. Het waren de meest plezierige jaren uit mijn coachcarrière tot nu toe.”

Er is een warme band tussen Ivica Skelin en zijn landgenoot Laki Lakner. De twee basketball-fanaten bellen elkaar regelmatig en wisselen hun kennis en inspiratie uit. Skelin is in het geheel niet verrast over Lakners bronzen succes met de VU20 op het EK. “Hij is een op-en-top-professional die veel investeert in zijn kennis van de sport. Ook is hij in staat om een goede connectie met zijn spelers te maken. Als hij zou overstappen naar grotere clubs, zal hij daar zonder tijfel ook succesvol zijn. Ik praat graag met hem.”

Over de WK-kwalificatie: “Vensters 5 (november) en 6 (februari) zijn waarschijnlijk doorslaggevend, en juist dan zullen de NBA-spelers er niet bij zijn. Dat kan zeker een verschil maken voor o.a. Litouwen, Kroatië, en Italië. Omdat alle competities in volle gang zijn, heb je extra veel geluk nodig met blessures: de kans dat er spelers gekwetst zijn, is op die momenten groter. Zelfs FIBA lijkt inmiddels toe te geven, dat de huidige formule met de vensters, niet de beste is. Nederland heeft een zeer serieus team. Ze spelen al meerdere jaren in ongeveer dezelfde samenstelling, inclusief dezelfde coach, dat is gunstig. Tegen Hongarije thuis heeft Nederland zeker kansen, dat hebben ze thuis tegen elk land. Uit tegen Litouwen is een uitdaging, hoewel ik hoor dat Valanciunas niet mee zou doen, dat zou dan een stevig minpunt voor Litouwen zijn. Bij Hongarije is Adam Hanga van Barcelona de grote man. Als hij niet mee zou doen, zijn ze verzwakt. Nederland speelt volwassen basketball. Ze vallen gecontroleerd aan, hebben geduld, wachten op het open schot. Ze hebben veel lengte. In Almere hadden we (Kroatië) last van Henk Norel (sindsien afgezwaaid als international, red.), hij maakte de ruimtes klein. Nederland is lang, heeft atletische guards, en van Shane Hammink verwacht ik dat hij iets extra’s kan blijven brengen. Ook is de teamchemie uitstekend, er is rust, niemand verstoort de balans, geen enkele speler vindt dat hij meer waard is dan de anderen.”

Skelin coachte tegen Dzanan Musa, die een hoofdrol speelt in de prachtige NBA Draft documentaire, samen met Luka Doncic. “He is scared of no one”, roemt Skelin de jonge Bosniër. “Uiteraard moet hij aan zijn fysiek werken.” De ‘militaire discipline’ die in de documentaire aan bod komt, ten tijde van de jaren ’80 toen grootheden als Drazen Petrovic werden gevormd, is tegenwoordig niet meer haalbaar, de coaches gaan nu anders met de jeugd om. Wat onveranderd is, is de concurrentie, die een stuk groter is dan in Nederland. Er staan meerdere talenten te trappelen om een kans, dus als een goede speler niet doet wat de coaches willen, neemt hij een groot risico. De coaches hebben namelijk de mogelijkheid, om hem te vervangen door ‘de volgende in de rij’.

“Voor mij is basketball geen beroep. Het is een plezier, het is mijn passie”. Zo kennen we coach Skelin. Hopelijk gaan we zijn passie voor de sport binnenkort weer tegen komen. Waar dan ook in Europa …

Laat een reactie achter