CP3 by Basketball Totaal

Tot hier en niet verder

The Street Stops Here
Je hebt dat wel eens. Dat je van het een in het ander valt. Je denkt aan A, zoekt op B, vindt C, en klikt op D. Serendipiteit heet dat. Je vindt iets, wat je niet zoekt, maar wat je toch aanspreekt.

Dat had ik met de documentaire “The street stops here”. Nee, dat is geen nieuw bord in het Reglement Verkeersregels en Verkeerstekens. Maar het is wel een bord. Het hangt bij de ingang van een high school in Jersey City, USA. De school heet St. Anthony en staat in de binnenstad. De school, beschermd door Sint Antonius, is een baken van orde naast de chaos van de straat. De ‘mean streets’ van Jersey City, waar armoede de regel is. Geweld, gebroken gezinnen, drugs, gevangenisstraffen. De school roeit tegen de stroom in, met beperkte middelen. Elk jaar is het weer schrapen en lobbyen bij donateurs om de budgetten bij elkaar te krijgen.
De school is trots, elk jaar weer net de kop boven water te kunnen houden. Kinderen van de straat te houden. Want op school zijn, is niet op straat zijn. Op school zijn, is leren: kennis, vaardigheden, gedrag, rust, regelmaat. Alles wat op straat ontbreekt, wil de school bieden. Daar leven de leraren voor, dat is hun trots.
“School”voorbeeld van deze trots en gedrevenheid, is een sportleraar. Een basketballcoach. Zijn naam: Bob Hurley sr. (Bobby jr., zijn zoon, was een legende bij Duke, speelde redelijk in de NBA, en overleefde een vreselijk auto-ongeluk).
Bob senior werd net na de oorlog geboren, in 1947. Toen hij het als jonge speler niet redde, begon hij al gauw met het coachen. Toen dat serieus begon te worden, wist hij het te combineren met zijn baan als “probation officer” (reclassering). Het lijken twee werelden, maar in Jersey City liggen die niet zo ver uit elkaar: kids op school houden en discipline en eigenwaarde bijbrengen, óf ze uit je handen zien glippen, in de criminaliteit zien belanden, in de gevangenis zetten, en ze ‘on probation’ in de gaten houden. Bob Hurley weet, dat dat een hele dunne scheidslijn kan zijn. IS, in zijn wijk.

Er is hem veel, bijna alles, aan gelegen, om zijn spelers op college te krijgen. De stad uit, naar een campus waar ze veilig zijn, waar ze zich kunnen ontplooien, waar ze de kansen voor het grijpen hebben. Mooi idee natuurlijk, maar hoe krijg je deze knapen daar? Eén manier (en uiteraard niet de enige) is, om ze succesvol te laten zijn als scholieren EN als basketballers. Hurley heeft met zijn teams in 40 jaar tijd 27 keer het kampioenschap van de staat New Jersey gewonnen. In totaal won hij meer dan 1.000 wedstrijden. Hij is 1 van slechts 3 high school coaches, die ingehuldigd zijn in de Basketball Hall of Fame.

Hurley onderwijst maar op 1 manier. Zijn manier. Andere manieren zijn er niet op St. Anthony. Hard en rechtvaardig. Gedreven, onvoorwaardelijk. En keihard. “Tough love.” Je voelt de liefde die hij voor zijn spelers heeft, en hij durft die ook te laten zien en horen. Maar de discipline blijft  a l t i j d gehandhaafd. Consequent, onverbiddelijk.
Hij slaagt er in, om letterlijk meer dan 99% van zijn spelers door al die jaren heen, op een college geplaatst te krijgen. Diezelfde colleges hebben hem vele malen benaderd, om hun coach te worden. Om vele (vele!) malen meer te verdienen dan op het armlastige St. Anthony. Maar Hurley blijft zijn eigen school trouw, werkt daarnaast voor de reclassering en later voor de gemeente.

Naast het belangrijkste, van scholieren studenten maken (waarbij het basketball een middel is, geen doel op zich), weet hij ook topbasketballers te kweken. Zijn eigen zoon Bobby hebben we al genoemd: een assist-machine bij Duke, in de NBA net wat te licht. Maar er begonnen meer toppers hun carrière bij St. Anthony: Terry Dehere, Rodrick Rhodes, Roshown McLeod, en … David Rivers, die niet alleen in de NBA speelde, maar ook bij grote clubs in Europa, en … in onze eigen Haarlem Basketball Week (toen met Antibes; hij speelde o.a. ook bij Olympiakos).

Mooi en aangrijpend zijn de scènes waarin de leiding van de school, waaronder een aantal zusters-Felicianen, alles op alles zet, om fondsen te werven, zodat er een volgend schooljaar kan komen. Vaak balanceert de school op het randje van sluiting door geldgebrek. De directie moet letterlijk smeken om fondsen.

In de gym van de school zien we Hurley alles geven. Hij eist van zijn spelers hetzelfde, en krijgt dat niet altijd. Prachtig is de laatste training, vlak voor de allesbeslissende State Final. Hurley zoekt de grens op, en kapt de training voortijdig af: de spelers zijn niet serieus genoeg, niet geconcentreerd. “We got faces” brult Bob. En wat hij op die faces ziet, bevalt hem totaal niet. Hij stuurt het hele team weg en bijt ze na: het is jullie schuld dat we de voorbereiding op morgen niet kunnen afmaken. We zijn nu niet klaar. Ik moet maar hopen, dat jullie morgen wel klaar zijn, want vandaag zijn jullie het zeker niet.
Hoe dat afloopt, zal ik u niet verklappen. Kijkt u zelf maar, naar hoe Bob Hurley, zijn collega’s en een dapper groepje scholieren de straat buiten de deur houdt:

Foto: https://www.imdb.com/media/rm938838016/tt1162126

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.