CP3 by Basketball Totaal

Threeeee

Joris_Zandbergen_Column_iBB_Fast-Break

Het was een genot om Martez Walker aan het werk te zien. Namens Zwolle gooide hij elf driepunters binnen, uit maar dertien pogingen. Het was een van de betere prestaties van een tegenstander in zo’n vijftien jaar ZZ-basketbal.

Ik had er alleen niet minder van genoten als hij voor die schoten twee in plaats van drie punten had gekregen. Uit een esthetisch oogpunt maakt dat geen verschil; iemand die onder alsmaar toenemende druk (in het begin waren er wel wat issues met de Leidse rotatieverdediging) zo overtuigend raak blijft gooien, is gewoon mooi om naar te kijken, ongeacht hoeveel punten zijn treffers opleveren.

Wellicht heb ik dit weleens laten doorschemeren, maar voor de volledigheid: meer en meer vind ik de driepunter een gedrocht worden. Het was ooit een schot voor specialisten, en het was moeilijk.

Beide dingen zijn niet langer waar. De driepunter is niet meer een moeilijker schot dan de tweepunter. Soms zie ik gasten van zo’n 2.10 meter (the names have been changed to protect the innocent) lay-ups missen en niet veel later er een drietje in jassen.

Voorbehouden aan specialisten is het afstandsschot ook niet meer. Alle vijf basisspelers van Leiden kunnen driepunters schieten en doen dat ook, en dan valt het in Europa nog mee.

In de NBA, toch onze bakermat, is het helemaal kermis. Zelfs Dwight Howard schiet tegenwoordig drietjes. Hij raakte er een, stak toen de obligate drie vingers omhoog en klopte op zijn hart alsof hij net met blote handen een draak had geveld.

Vroeger bewoog ik hemel en aarde om beelden van de NBA te zien, nu kan ik ze overal af halen en het zal mij worst wezen. Als ik een groepje mensen in een halve cirkel wil zien staan en een van hen gooit af en toe een bal door een soort mand, dan ben ik in een kwartiertje in de ongelooflijk imaginair genaamde sporthal De Korf om TOP uit Sassenheim aan het werk te zien.

Al die ophef als iemand een driepunter gooit, ik begrijp er niets meer van. De lijn is geen barrière meer. Iedereen kan het, en doet het. In de NBA wordt het ene na het andere scorerecord gevestigd, maar is dat op zichzelf

dan zo bijzonder? Geen wonder dat Iceman claimde dat zijn record van aantal punten in een kwart nog steeds stond; Klay Thompson schoot 9 uit 9 van verre, maar dat had hem in de tijd van Gervin 18 punten opgeleverd in plaats van 27. Dat had hem op 26 gebracht in totaal, terwijl Ice er zonder driepuntslijn 33 maakte.

Niet alleen is de driepunter relatief makkelijk geworden – deze generatie is opgegroeid met de lijn, een belangrijk verschil – de combinatie met ‘advanced metrics’ (laat het aan middelbare witte mannen over om volledig terug te vallen op data op de laptop) heeft gezorgd dat iedereen op precies dezelfde manier basketbalt. Geen enkel verschil meer tussen de Blue Collar Celtics en de Showtime Lakers, fuck it, we spelen allemaal pick ‘n roll en we gaan alleen nog maar voor driepunters en dunks.

Ossenhaas, kreeft, kaviaar; allemaal heerlijk. Maar als je het elke dag eet, krijg je behoefte aan een simpele gekookte aardappel. Vroeger kreeg je het gevoel dat je blini met kaviaar kreeg als je een mooie driepunter of een lekkere dunk zag. Nu kan iedereen schieten en met de defensive 3 seconds rule in de NBA dunkt iedereen er ongehinderd op los.

Dan heb ik het nog niet eens over de fysieke stappen die de moderne mens en dus basketballer heeft gemaakt. Deels evolutie, deels voortschrijdende wetenschap. Op een sociaal medium beweerde iemand dat LeBron vijf decennia eerder wel 80 punten per wedstrijd had gemaakt. Dat betwijfel ik, met het schoeisel van toen, de ‘fysiotherapie’, nauwelijks tot geen fysieke training, en reizen met de gewone stervelingen, soms per trein of bus. Omgerekend zou Wilt ongeveer 150 punten per wedstrijd maken in de NBA van vandaag, zeker als hij driepunters had leren schieten.

Een Euroleague-coach zei dat de NBA zwak is, en hij heeft gelijk. Ik vroeg mij af wat David Stern, de voormalige Commissioner die ons laatst kwam te ontvallen en die de NBA en zijn bespelers heel ver in de vaart der volkeren heeft opgestuwd, er van zou vinden. Zou hij iets bedenken om het allemaal weer bijzonder te maken? Ik denk van wel.

Oké, de driepunter geeft mindere teams de gelegenheid om mee te komen met een sterkere tegenstander. Dat is een soort van democratisch. Maar dat schot zorgt ervoor dat een heleboel andere, op zich ongelooflijk interessante, aspecten van het spel bijna dreigen uit te sterven.

De driepunter was geweldig. Het heeft ruwweg drie decennia het basketbal interessanter gemaakt. Maar als we eerlijk zijn, is die tijd geweest toch? Het voegt niks meer toe.

Ik wil graag weer van het edele basketbalspel genieten in al zijn facetten. Grote mannen met post moves. Misschien komen er weer fatsoenlijke post spelers uit college, als ze tenminste een paar jaartjes blijven ‘studeren’. Mensen die kunnen driven, en dan onder dan wel boven de ring geconfronteerd worden met een shot blocker. Welkom terug, midrange jumper.

Vooral wil ik weer dat iedereen echt leert ballen voor hij of zij zijn of haar kunsten op het hoogste niveau kan laten zien. En ik wil kunnen zien of je uit Noord-Siberië komt of Zuid-Spanje. Of Georgetown of UCLA.

Uiteindelijk zal het niet uitmaken. Om basketbal leuk te vinden, zijn er geen trucs nodig. ‘The juice is in the action’, zei de man in de film. De primus inter pares, Jordan, had als u het mij vraagt de lijn niet nodig om de grootste te worden, en als u het hem vraagt dan krijgt u helemaal last van uw oren.

De driepunter zoals-ie nu is, doet het spel meer kwaad dan goed. Weg ermee, zou ik zeggen. Ik wil weer echt basketbal zien. Wellicht, om het rouwproces te verzachten, leggen we hem nog een paar jaar een paar meter naar achter, zodat het weer moeilijk wordt. Niet meer in de hoeken, want het is natuurlijk absurd dat het niet overal gelijk is. Wil je trouwens echt met het hoofd van ballers fokken? Verhoog de ring met zeker 30 centimeter.

We hebben allemaal genoten van het driepuntsschot. En als ik nu coach was op hoog niveau, zou ik dat wapen ook zeker gebruiken. Zoals Coach Pop, die het ook wanstaltig vindt maar desondanks niet schroomt om het in te zetten.

Uiteindelijk moet het stoppen, en moet basketbal weer een andere richting op gaan. Wat mij betreft zou het zo’n avond als die van Martez Walker er niet minder mooi om maken.

Ooit maakte het Kanon uit Sint Michielsgestel 31 punten in de halve finale van de Europa Cup, en twee jaar later in de playoffinale deed-ie dat weer. Zonder driepuntslijn, soms van wel zeven meter. Een lijn maakt niet de schutter.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.