CP3 by Basketball Totaal

Tanya Bröring Blogt: Meindert van Veen – Team Snor

Meindert en Tanya
Lang geleden, toen de meeste meisjes van het CTO net waren geboren, debuteerde ik bij het Nederlands Team onder Meindert. Het waren simpelere tijden zonder mobiel internet, Snapchat, Facebook, Instagram of andere gekkigheid. De kleur van je basketball schoenen was geheel onbelangrijk en het Oranje van je tenue des te belangrijker. Ik mocht toen spelen met meiden als Inge Huitzing, Irene Sloof, Marloes Roetgerink, Laura Kooij, Petra Rutgers, Marlous Nieuwveen, Rinske van Schooneveld, Jildis Pronk, Tirza Pentury, Lonneke Bransz en Marte Linthout. We speelden Europacup als NBT Mijdrecht en een paar jaar later gingen onze trainingskampen in het busje van Meindert naar Tsjechië en Polen en als we allemaal dezelfde polo aan hadden, was dat al heel wat. We hadden een vioolspelende, over de jagende oermens vertellende, langzame koolhydraten promotende, licht neurotische krachttrainer die je voor je leven deed vrezen als hij het busje bestuurde. Het eten dat je onder je neus kreeg, deed je dromen van een Hollands prakje met een gehaktbal en de aardappelsoep kwam na 6 dagen je neus uit. Mijn rug doet al pijn als ik denk aan de nachten in het aftandse, máár goedkope sporthotel met soms een mannetje of 6 op één kamer. Maar wat werkten we hard; tien wedstrijden in twaalf dagen en even zoveel of meer trainingen. De fysio kwam na zo’n trip uitgewoond thuis door de roofbouw die gepleegd werd en ik had daar uiteraard mijn bijdrage aan geleverd. Maar zelden heb ik meer plezier gehad. Als je de beste wilt zijn, wil je voor het Nederlands Team spelen en als je dat wilt, zal je hard moeten werken. Deze trips waren onvergetelijk. Daar zorgde Meindert wel voor. En waar het kon, was er een trip waar je als team ook stiekem kon genieten. Bijvoorbeeld twee weken Amerika, de toernooien in Rome in augustus, maar ook dat middagje vrij bij het zwembad om ons te belonen voor ons gebikkel.

Twaalf jaar heb ik onder Meindert mogen spelen. Zoals met elke coach was dat niet altijd leuk, maar het was het altijd meer dan waard. Bijvoorbeeld niet zo leuk als er een time-out werd genomen en je onderweg naar de bank al besefte dat deze time-out voor jou was. De beste man kwam je immers al in driftige tred tegemoet en je track record van de laatste 3 aanvallen was inderdaad niet zo best. Dus al ja-knikkend op zoek naar je fles, onder leiding van wat zelfspraak de positieve boodschap proberen te vinden in de woorden die onder de snor vandaan op je afgevuurd worden en vooral niet vergeten dat hij in de kern best een punt heeft. De meelevende blikken van je teamgenoten vooral negeren en jezelf niet zielig vinden. En dan erna proberen niet dezelfde fouten te maken en even een paar minuten niet op te vallen, als je al mocht blijven staan. Even voor de Instagram generatie; net als wij met onze foto’s destijds, had Meindert ook nog geen beschikking over allerlei filters. Het kwam er allemaal uit zoals het was. Heftig. Maar het was het altijd waard. Want als je niet zelf binnen 2 dagen na zo’n incident bij hem aanklopte, omdat het je toch wel dwarszat dat je niet zo lekker stond te spelen, liep Meindert ineens naast je onderweg van de hal naar het hotel. Een arm om je schouders en de vraag hoe je zelf vond dat het ging. Soms zat ik bij hem op zijn hotelkamer, omdat ik niet blij was met mijn eigen prestaties. Vaak sprak ik uit dat ik zo naar waardering zocht, waarna Meindert terecht kaatste dat ik toch niet voor niets zijn startende pointguard was. Eerlijk spraken we dingen naar elkaar uit en zelden heb ik dat bij een andere coach gevonden. Er zijn niet veel mannen waar ik meer tranen bij heb gelaten (laat staan op hotelkamers) en nog minder van die mannen heb ik nu nog in mijn leven. Maar we hebben ook tranen van blijdschap gedeeld. Samen met Meindert heb ik de lange weg (6 jaar) afgelegd die in 2009 leidde tot promotie naar de A-divisie. Alleen Meindert begreep hoe ik na het laatste fluitsignaal minutenlang alleen maar heel hard kon huilen en ik vergeet nooit hoe ik hem al snotterend in zijn armen hoorde zeggen: “Ik weet het Tan, we hebben het geflikt, eindelijk.” en tegen mijn teamgenoten zei hij: “Laat Tan maar even, die is er zo weer bij..” (Overigens ben ik helemaal geen jankerd, maar dat terzijde.)

nederlands dames team

Toen ik naar het buitenland vertrok, besefte ik pas echt hoe Meindert op sommige fronten zijn tijd ver vooruit was. Van onze tactische oplossingen op het veld tot de videoanalyses die we direct tot onze beschikking hadden, het klopte allemaal. Soms stond je te trainen en hoorde je: “STOP”! De paar seconden erna leken minuten terwijl je vol spanning wachtte of jouw naam genoemd zou worden; “Bröring, wat sta jíj te doen?” Ehmmm.. (Soms wist je niet eens wat je fout had gedaan, omdat er zoveel was om uit te kiezen.) “Moet je er een stoel bij hebben? Oh je stond naar de bal te kijken? Als je dat zo graag doet, moet je die lekker mee naar je hotelkamer nemen! Dan kun je er de hele dag naar kijken!” Of: “Wat vind je van je teamgenoot daar in de hoek? Die kan er geen reet van toch? Wel? Waarom pass je de bal dan niet? Je zag het niet? Of keek je misschien niet? Waar kijk je dan naar? Toch niet weer naar de bal?” Geen moment kon je verslappen, want hij zag alles. Dat is voor mij het grote verschil met andere coaches; Meindert ziet bijna alles, waar veel andere coaches alles bijna zien. En dat elke training horen, is vaak vermoeiend, soms confronterend, maar altijd noodzakelijk om beter te worden.

Maar voor mij is er meer dan de trainer en coach Meindert. Want een coach die je elke zomer maandenlang elke dag ziet, wordt een rode draad in je leven. Ook omdat hij begaan is met jou als persoon. Toen mijn buitenlandse avontuur begon, was Meindert altijd mijn eerste of tweede telefoontje nadat ik mijn agent had gesproken. Altijd kon ik met hem bespreken wat nu een goede keuze voor mij zou zijn als basketbalster en als mens. Ik wist dat ik waardevol advies zou krijgen en bovenal een eerlijke mening. Het was voor mij dan ook heel bijzonder om Meindert vorig jaar als fulltime bondscoach in Spanje op de tribune te hebben bij een wedstrijd tegen Rivas. Als geen ander wist hij wat het mij had gekost om daar te komen en wist ik hoelang hij op zijn perfecte baan had moeten wachten. Buiten het veld is mijn leven weinig enerverend geweest en op een fijne manier saai dus heeft Meindert voor mij nooit hoeven uitrukken. Bij teamgenootjes heb ik gezien dat hij dat wel zou doen, mocht het ooit nodig zijn.

Meindert van Veen

Wel heb ik er één keer voor kunnen zorgen dat hij van zijn spreekwoordelijke stoel viel. Na een kleine carrièreswitch van mijn kant zaten we met zijn allen in een Hongaars restaurant en vroeg Meindert hoe het eigenlijk met mij en die ‘rukkers’ (algemeen koosnaampje voor de mannen in ons leven) zat. Leonie en Naomi (de enige met alle info) zagen hun kans schoon en stookten het vuurtje nog wat verder op; ‘Ja Tan, hoe zit dat nu eigenlijk?” Toen ik hem (en de rest van mijn onwetende teamgenoten) vertelde dat ik in Spanje verliefd was geworden en wel op een teamgenootje verloor hij bijna zijn snor. De grapjes vlogen over tafel, maar bij het verlaten van het restaurant stond hij ineens naast me: “Ben je blij? Verliefd? Gelukkig? Ja? Nou dat is toch mooi, daar gaat het toch om! Jeetje Bröring, wil je me niet meer zo laten schrikken!”

Toen ik hoorde van het vertrek van Meindert, was ik degene die bijna van mijn stoel viel. En ik wist direct: dit is het einde van een tijdperk. Een prachtig tijdperk. Nooit zal ik de mooie tijden vergeten die we hebben gehad. Nooit zal ik Meindert kunnen teruggeven wat hij mij heeft gegeven; hoe hij mij heeft gevormd als speelster en (daarmee) als mens. Eeuwig zal ik hem hier dankbaar voor zijn. Eeuwig hoop ik dat hij ook met liefde en plezier zal terugkijken op deze jaren. En om de nare bijsmaak van het plotselinge einde van zijn periode als bondscoach enigszins weg te spoelen, organiseren wij een afscheid voor onze Meindert, de Snor. Dit afscheid is slechts een fractie van wat Meindert verdient. Als trainer, pionier, mens, vaderfiguur, reddingsboei van het Nederlands Basketball en als bondscoach. Ik hoop dat iedereen die Meindert een warm hart toedraagt 16 mei in Den Helder is. Om onze Snor te laten zien hoe blij we zijn dat hij zijn leven aan het Nederlands Basketball heeft gegeven en hoeveel levens hij daarmee heeft geraakt. Ik ben waar ik ben dankzij hem en dat geldt ook voor het Nederlandse Basketball. En wat betreft die jonge CTO-meisjes die werden geboren toen ik debuteerde, ik vind het jammer voor ze. Want zij zullen nooit onderdeel uitmaken van Team Snor. En dat is het mooiste team waar je voor kunt spelen.

Tanya Bröring

Kom jij op 16 mei ook naar Den Helder om bij het afscheid van Meindert van Veen te zijn?! Like de facebookpagina en deel het evenement zodat we zoveel mogelijk mensen kunnen bereiken!

Laat een reactie achter