CP3 by Basketball Totaal

Suits

Joris_Zandbergen_Column_iBB_Fast-Break

Stiekem vond ik het dat al, maar nu is de NBA officieel een Mickey Mouse-competitie.

Terwijl in Amerika de coronadoden bijna niet te tellen zijn, is de NBA hervat. In Disneyworld, wat dan wel weer hoort bij de schijnwereld die de NBA is.

De NBA zit in z’n bubble in het sprookjesbos van Disney en voorzover ik dat al deed, voel ik nu nog minder behoefte om de gebeurtenissen in lege basketbalpaleizen goed te volgen. Er wordt ongetwijfeld iemand kampioen straks en achter die naam zal voor eeuwig een asterisk staan zo groot als een obelisk.

Jasje-dasje

Toch doet er zich een ontwikkeling voor die ik dan weer wel interessant vind. Tijdens hun werk in de Orlandese (Orlandiaanse? Orlandoër?) bubble zijn de coaches, als ware het de Summer  League, niet meer verplicht een pak aan te hebben. Een polo mag ook, zoals in internationale wedstrijden.

Nu niet in paniek raken, maar er is verdeeldheid ontstaan. Sommige coaches vinden de meer casual polo heerlijk, anderen gruwelen ervan en wensen in hun Armani’s en aanverwante merken te blijven pronken.

Er was een tijd dat de coaches in de NBA en ook elders zelfs training gaven in jasje-dasje, en die tijd ligt minder ver achter ons dan u zou denken. Voor een liefhebber van historische wedstrijden was het wel zo makkelijk; aan het pak van de coach kon je zien in welk decennium we waren. Al Attles van Golden State en Jack Ramsey bij Portland konden er in de jaren zeventig wat van. In de vroege jaren tachtig waren de (polyester) outfits vaak niet om aan te gluren, net als de permanentjes bij een aantal vermetelen, maar gelukkig waren daar mannen als Pat Riley (Armani) en Chuck Daly (Hugo Boss) die lieten zien hoe het ook kon, en daarmee het Mooie Pak populair maakten onder hun vakbroeders. Niet alleen moest de moderne coach goed zijn met z’n X’s en O’s, ook zijn kostuum moest succes en grandeur uitstralen.

Spijkerbroek

In Nederand hebben we heel lang achtergelopen op die ontwikkeling. Onze winnendste coach, Ton Boot, herinner ik mij eigenlijk uitsluitend in spijkerbroek en in z’n laatste seizoenen iets van een pantalon, maar een jasje ging hem geloof ik te ver. Ja, een windjack heb ik weleens gezien. Meindert van Veen zag ik voor het eerst in pak (wat niet slecht stond) toen hij assistent werd bij Donar, na zo’n dertig jaar polo’s en trainingsbroeken, shorts en, bij Oranje, een enkele ‘slack’. In navolging van Riley probeerde Paul van der Ree het ooit bij ons ook met een pak en een kapsel, maar dat zag er wat uit als imitatie, al verdient hij credits voor de poging. Een ander fenomeen in ons land dat de betere aankleding altijd in de weg heeft gestaan, is de ‘zaalwacht’ (ook zo vaak ruzie mee gehad?). Want die komt jou wel eens even de les lezen als je het waagt om een paar nette schoenen aan te trekken als coach. ‘Me hele vloer gaat naar de knoppen.’

Bij Parker Leiden was de coach wel altijd ‘in pak’, maar dan wel dezelfde outfit (blauwe blazer) die iedereen van de hoofdsponsor tot de materiaalman aan toe droeg tijdens de game, inclusief alle managers en daar waren er echt veel van. Op de borstzak stond het Parker-embleem.

Slonzig

‘Clubkostuums’ zijn een lelijk fenomeen, hoe mooi de pakken misschien op zichzelf ook zijn. Er was een club, ik meen Weert maar schiet me niet meteen door mijn knie, waarvan de coach ooit een pak droeg met een keurig overhemd eronder, dat een sponsoruiting op de kraag had. Je zou mij niet genoeg kunnen betalen om zo uitgedost het strijdperk te betreden.

Gaandeweg zijn steeds meer coaches in ons land zich in het pak gaan hijsen. In Leiden wisselen ze nog wel eens van stijlkeuze. Ooit droeg Eddy Casteels, een zelfverklaard adept van Boot, misschien vandaar, een slonzig, vaal, bruin T-shirt tijdens zijn eerste officiële wedstrijd, de Super Cup. Toen mijn collega daar een lollig stukje aan wijdde in de krant, was Casteels woedend. Toch hebben ze hem nog in een iets toonbaardere outfit weten te krijgen. Meneer Paul droeg vaak een jeans, shirt en jasje, wat goed bij hem paste en ook prima verzorgd stond, eigenlijk helemaal in de stijl van ‘s mans prettige persoonlijkheid.

Onder Rolf Franke kwam het kostuum weer terug, misschien ook omdat hij dat in zijn dagjob ook gewoon is. Stond keurig, alleen vond ik het vaalblauwe overhemd onder het blauwe pak geen gelukkige keuze. Helder wit of desnoods donkerblauw had ik mooier gevonden.

Cachet

Maar de koning van de kostuums is natuurlijk de succesvolste coach in Leidse geschiedenis, coach Toon. Voor onbetekenende duels trok hij het clubkostuum aan, maar als er echt iets op het spel stond haalde hij iets moois uit zijn ongetwijfeld schitterende garderobe. Italiaanse mooiboys gingen spontaan aan zichzelf twijfelen als Van Helfteren zijn lange, atletische lijf verpakte in een maatkostuum, met daarbij een knap paar schoenen. Niet alleen wedstrijd 7 van de finaleserie in 2011 is legendarisch, ook het pak dat de coach toen droeg. Er zijn weinigen die ermee weg zouden komen, maar bij hem gaf het juist extra cachet.

Niet iedereen ziet er even goed uit in een pak, en de polo als alternatief mag van mij best. Geen trainingspak, zoals Martin Jol dat ooit droeg als coach van Ajax, en waardoor hij leek op Sjakie de materiaalman. En het rode spartelpakje waarin de coach van Amsterdam zich enige jaren geleden hulde, moesten we ook maar niet te snel meer doen.

Matrozenpakje

Nu doet de polo zijn intrede in de NBA, en er gaan stemmen op om het ook post-corona (als dat er ooit komt, man wat duurt het) toe te staan om zo gekleed te gaan. Aan de ene kant oké, want op bijvoorbeeld de Spelen zie je ook coaches zo, aan de andere kant jammer, want ik hou wel van die pakken en de mannen die daar aandacht aan beste(e)d(d)en.

Nu komt er weer wel wat anders bij kijken. Ik zag de gehele staff van Sacramento in polo’s die een horizontale streep hebben. Dat lijkt op een matrozenpakje, en zou ik afraden. Ook is er de uniformiteit: doen we allemaal hetzelfde aan? Een coach in pak en assistenten in polo kan prima, andersom ziet er niet uit. Over de mogelijkheid van een pantalon en overhemd maar zonder jasje heb ik niets gelezen, terwijl dat ook mooi kan zijn.

Hè, wat een gedoe eigenlijk. Toch kan ik wel aan de polo wennen, dus hebben we een vernieuwing gevonden die ik niet meteen afkeur. Het is een bijzondere dag. Nu het soort basketbal in de NBA nog, al ben ik daar minder optimistisch over.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.