CP3 by Basketball Totaal

Sterretjes

Joris_Zandbergen_Column_iBB_Fast-Break

Vreest niet, dit wordt een keurige column. Ik wilde, op het gevaar af dat de FIBA al mijn toekomstige accreditaties intrekt, wel even klagen over het beleid van de wereldbasketbalbond met betrekking tot spelers met een dubbel paspoort.

In het Nederlands basketbalteam spelen twee van dit soort jongens, Nicolas de Jong en Bryan Alberts. Mannen toch wien Neêrlands bloed door d’aderen vloeit, vanwege hun Nederlandse vaders. Van de FIBA mogen vooralsnog de halve Fransman en de halve Amerikaan niet tegelijkertijd voor Nederland uitkomen.
De Orange Lions hebben de spelerslijst naar de internationale bond opgestuurd en naar verwachting komen er achter de namen van ‘Lejeune’ en Alberts sterretjes. Slechts een zo’n bijna-gebrandmerkte international tegelijk mag de bondscoach opstellen in een kwalificatie-interland.

Staart
Het voordeel, zo u wilt, is dat we het nu in ieder geval van te voren weten. In tegenstelling tot 2013, toen Mohamed Kherrazi en Sean Cunningham beide ‘sterspelers’ waren maar dat gegeven niet bij de Nederlandse basketbalbond bekend was. En dus al het goede werk dat toen ook al was verricht, om de kat zijn staart bleek. Niet Nederland maar Estland mocht verder, maar ik wil de bloeddruk van de bondscoach hiermee niet achteraf nogmaals verhogen dus laat ik het hierbij.
Het is mode voor veel landen om een ‘buitenlander’ in te lijven. Alsof je een Amerikaan haalt bij je club, zeg maar. Zo heeft de in New York geboren en getogen voormalig NBA-speler Andray Blatche sinds een paar jaar een Filippijns paspoort en heeft hij met dat land al meegedaan aan het WK. Bij het Georgië waar Oranje van won in de eerste wedstrijd van Eurobasket 2015 – ik had het voorrecht om in de Zagreb Arena te zijn die dag (en als u denkt dat ik ter gelegenheid van deze column deze wedstrijd niet heb teruggekeken, dan kent u mij niet goed genoeg. Ik kreeg een klein jaar na dato weer kippenvel) – speelde Jacob Pullen. Geboren in Illinois, college bij Kansas State, over heel Europa gespeeld behalve in … Georgië natuurlijk.

Trend
Deze trend begrijp ik niet goed. Waarom moeten nationale teams versterkingen kopen van buiten de grenzen? De sport is het toch juist, om het met landgenoten te doen? Het is wel jammer dat deze ontwikkeling zich niet decennia eerder heeft ingezet, want  ik kan er avonden aan besteden om te bedenken welke ‘Yanken’ Nederland vroeger had kunnen inzetten.
Ik bedoel niet Nederlandse Amerikanen als Plaat, Cramer, Woudstra, Faber, Van Essen, Bruinsma (kan een van mijn Groningse vrienden uitleggen waarom John Franken er nooit bij was?) en dergelijke, maar volbloed-Amerikanen. Had Nederland zich in 1976 wel geplaatst voor de Spelen (het scheelde in Hamilton toen maar een baardhaar van Toon van Helfteren, hij is er nog ziek van) als Owen Wells, Hank Smith of Gary Freeman het oranje hadden gedragen? Tijdens het rampzalig verlopen POT van 1988 had Holland toch zeker Paul Thompson kunnen gebruiken? Arthur Collins in Oranje? James Lister? Seamus Boxley (zou dat nog kunnen? Kan hij niet snel met een mooie Leidse trouwen? We hebben er genoeg!)?
Ik vind het raar dat De Jong (wiens naamgenoot heeft gezorgd dat we ook in 2034 weer een uitstekende off-guard in de gelederen hebben, begrijp ik) en Alberts niet worden gezien als pure Nederlanders, qua basketbal. En als de FIBA nergens een sterretje schrapt, moeten Toon en Sam straks kiezen tussen die twee.
Lekkere keuze. De in de Franse competitie actieve Nico de Jong is natuurlijk een uitstekende center voor Oranje, zeker nu Norel zich – weer, zucht – heeft afgemeld. Maar ook Alberts doet zich heel erg gelden. De guard van Gonzaga – hello John Stockton! – is eigenlijk het beste alternatief voor Charlon Kloof. Groot, sterk en vaardig. Pardon FIBA, maar het is bullshit dat ze niet beiden tegelijk het mooiste oranje mogen dragen, ook al spreken ze beter Frans en Engels dan Nederlands.

Massage
Het is juist leuk dat ik mij Nico de Jong kan voorstellen als een soort Inspector Clouseau (‘have you got a massage for me?’) en toch op de banken sta als hij Zaza Pachulia per ongeluk in het gelaat treft in de rebound. Ik wil dat hij een luie inlegger maakt op asssist van onze Alberts. Sorry hoor, schei uit met onze jongens sterretjes te geven. Ten eerste houd ik niet zo van die merktekens. En ik wil de beste Nederlandse basketballers lekker voor Nederland zien spelen.

Foto: copyright Hielke Biemond

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.