CP3 by Basketball Totaal

Return of the legend

Toen al vond ik hem de beste ever en nu nog steeds. Want beter werden ze niet in onze eredivisie. Sommigen kwamen wellicht in de buurt, zoals Leon Rodgers, en vóór hem David Lawrence, maar Paul Thompson was een klasse apart.

En dat is hij nog steeds. Want potverdikkie, wat ziet hij er nog goed uit op z’n 58e. Sterk gebouwd, geen rimpel te bekennen, en nog vol inspiratie en zelfvertrouwen. Wat zeg ik? Een enorme bak zelfvertrouwen. Dat maakte hem ook zo’n trefzekere speler.

Paul Thompson bewoog sierlijk over het veld, heel gecontroleerd, makkelijk, superieur. Speelde shooting guard, en op een bepaald moment zelfs point guard. Stel je dat ‘ns voor: Paul (1.96) op de point, Ronald Schilp op de 2 (2.04), Kuipers op de 3 (2.03), Mike Reddick op de 4 (2.04), en Pieterse als center (2.11). ‘A nightmare for other teams.’

Hij is nu een kleine twee weken hier, voor het eerst weer in ons landje na ruim 30 jaar. Wilde in april komen voor de Return of the Legends, maar dat lukte niet omdat hij een dienst van een zieke collega moest overnemen. Plichtsbesef! Paul woont en werkt in Milwaukee, waar hij leider is van een team politiedetectives. Hij speelde als prof tot z’n 37e, gaf daarna twee jaar zijn lichaam rust en besloot toen iets te gaan doen. Politiewerk, dus.

Vanaf 1987 speelde hij twee jaar voor Nashua Den Bosch. Hij kwam van Limoges, waar hij de grote zondebok was ondanks een geweldig seizoen. Maar dat ze het Franse kampioenschap met 1 punt verloren werd hem bepaald niet in dank afgenomen. Daardoor kreeg hij volkomen onterecht een slechte reputatie bij spelersagenten en clubs, en was er slechts één team geïnteresseerd … Den Bosch. Een buitenkans, want een speler van zijn kaliber (3 jaar NBA met de Cavs, Bucks en Sixers: waar hij met – stel je voor – Dr. J, Charles Barkley en Moses Malone samen speelde …), was normaal gesproken onhaalbaar voor de Brabanders.

Nashua speelde vervolgens die twee jaren bij de beste 8 van Europa. Onvoorstelbaar nu. Er waren grandioze hoogtepunten, zoals Pauls 46 punten tegen Maccabi tel Aviv, waarvan 34 in de eerste helft. Wat een ongekend feest was het. Thompson moest kort voor tijd geblesseerd afhaken, maar het team pakte het goed op. Rob Korthout tipte in de slotseconde van de verlenging met 1 punt achterstand een gemiste bal van Kuipers raak, met een uiterste krachtsinspanning, al naar beneden vallend. (Die actie is hier te zien, meteen in het begin van deze video waar vervolgens de wedstrijd Maccabi – Nashua van een jaar later te vinden is. )

Waanzinnig … de grote kampioen van Israël was verslagen. Twee jaar daarvoor was Nashua nog door die beroemde geel-blauwe Israëlische brigade weggespeeld in de Maaspoort. En nu stond er een team dat totaal niet aan de kant ging. Zoals te zien aan Big Henk die de beul Kevin Magee de hele wedstrijd geen millimeter gaf. Ik heb nog nooit een Nederlandse inside-speler zo zien strijden. Diep respect heb ik daarvoor.

Paul Thompson had die avond het kanon op scherp staan. Hij nam easy jumpers van ver: zeer hoog springend (zie onderstaande foto), schoot hij 4 op 4 driepunters raak in de eerste helft. Het maakte niet uit of zijn voeten dan niet recht stonden ten opzichte van de basket: hij draaide in de lucht dan gewoon zijn schouders bij. Dat viel me zo op, ik zag niemand anders dat doen. Ik heb het altijd onthouden en het grappige is dat dat één van de dingen is die Paul nu zelf benoemt toen hij nu uitlegde wat hij aan jonge basketballers leert. Dat doet hij overigens in privésessies, niet als coach van een team.

Thompson wil hier wel komen wonen zei hij. Wie heeft werk voor hem? Ik geef je op een briefje dat het dan echt kan gebeuren. Niet de eerste keer dat een Amerikaanse basketballer aangeeft dat zijn tijd in Nederland toch wel erg fijn was. Voor Paul zelfs de fijnste in zijn prof-bestaan. Dat zal bij hem en bij die vele anderen wel komen door een fijn klimaat (sociaal, en ook het weer), mensen die goed Engels praten, vriendelijkheid, veiligheid, nauwelijks racisme en meestal geen zakelijke fratsen.

Prachtig hoe Jos Kuipers en Paul Thompson weer met elkaar omgingen en voor de camera herinneringen ophaalden. Ik mocht ook als fan van toen even aan het woord komen.

Terug in de tijd, zoals naar het moment dat Paul eind ’88 in de Haarlem Basketball Week grandioos over gigant en kersverse Olympische gouden medaille-winnaar Arvydas Sabonis heen dunkte. Hij zag een opening over de rechter baseline, wist dat hij nog wat harder moest afzetten dan normaal, deed dat dus ook, en Sabonis (2.23 en sterk als een beer) was kansloos …. de knal was erg, erg hard. De zaal heeft minutenlang geklapt, midden in de wedstrijd.

Paul Thompson vroeg nu naar de spelers van toen, zoals Ronald Schilp die nu basisschoolleraar is. Hij heeft met diverse spelers contact gezocht, eens in de zoveel tijd. Het huidige basketball werd ook besproken: Paul houdt er duidelijk niet zo van dat er veel minder opgepost wordt en dat insidekansen niet herkend en dus ook niet benut worden. En natuurlijk werden de escapades in nachtelijke disco-uren besproken. Henk dolde Paul door te zeggen dat Henk hem optilde voor de dunk tegen Sabonis, en vroeg nog ‘ns subtiel wie al die screens zette om hem vrij te spelen, en wie al die rebounds pakte. Paul had in het interview met Jos die erkenning aan Pieterse al gegeven. Heerlijk, deze oude mannen die als kinderen nog kunnen geiten. Henk werd nog even gevraagd of hij zijn hars wel bij zich had, zijn hulpmiddel om de bal te kunnen klemmen!

Paul over Maurice Govers: ‘Mo was very good at igniting a fight but he couldn’t fight, really. But he knew we had his back so he kept on doing it. Talking all the time! He even talked shit to you when he made a shot in practice. You know, I love Mo till death.’ ‘We had some bunch of characters on the team! We had a lot of fun.’ En, heel dankbaar: ‘I was good because you guys allowed me to play well. Because we had good shooters, I could drive to the lane, and post up smaller players.’

‘We were smart, we thought about the game. We figured out how to beat you that way. We didn’t back down from anybody. Not a team. No matter who they were, how big they were, no matter what country they came from, they knew they were going to have a fight, which is the good thing about it!’

Kortom, prachtige herinneringen, nu weer vastgelegd. Powered by technisch manager Roel van de Graaf, en natuurlijk ook Bob van Oosterhout die er alles aan doet om de ‘Bossche Basketball Legacy’ levend te houden. En terecht, want Den Bosch is de club die het langst onafgebroken in de eredivisie speelt (sinds 1972 maar liefst). Daarna Weert (1982), en daarna Donar (1986). Allemaal clubs van buiten de Randstad!

Sommige basketballmiddagen hoeven dus niet eens plaats te vinden in de zaal. Ik heb nu geen basket gezien maar mijn Nashua-hart klopte weer als toen. Het lijkt wel alsof ik alleen voor nostalgische terugblikken naar de Maaspoort kom. En zo mijn eigen bubble creëer, een venster op de tijd van toen. Of is deze basketballtempel een legende op zich?

Hoe dan ook, de groten in ons spelletje mogen we eren want daarmee eren we ook onszelf.

Marnix Lamers

Foto’s met dank aan Rinie Mees

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.