CP3 by Basketball Totaal

Once Upon a Time in the West

Joris_Zandbergen_Column_iBB_Fast-Break

Toen Ennio Morricone 19 jaar oud was, won Nederland van Italië. Het was tot aan 1 juli 2018 de enige keer dat zoiets lukte.

Bij de confrontatie tussen beide landen in het vorige ‘window’, hoorde ik in mijn hoofd de muziek van de componist van onder andere Once Upon a Time in the West. Oranje had geen kans tegen die mannen met ongeschoren koppen en modieus quasi-onverzorgd haar. Zou Nederland ooit weer van Italië kunnen winnen?

Soundtrack
Het gebeurde in het westen. Deze keer werd de soundtrack niet verzorgd door Morricone maar door Rogier van Otterloo. Soldaat van Oranje. Wat een prestatie. Dat de Italianen een paar goede spelers misten, daar heb ik werkelijk kak aan. Want Nederland kon ook wel een paar namen opgeven die het waarschijnlijk er graag bij had gehad, en trouwens, je hebt het maar te doen met de spelers die er wel bij zijn.
Italië staat traditioneel bekend om zijn zeer mannelijke defensie, maar hoe onze Don Antonio zijn mannen liet verdedigen (en hoe ze dat uitvoerden natuurlijk), was van Europees topniveau. Moedeloos werden ze ervan, de mannen uit de Laars. ‘Als de spelers net bij ons aankomen, moeten ze elke keer weer even wennen’, zei de bondscoach, die weer een pareltje van een zege op zijn al zo indrukwekkende palmares mocht bijschrijven.

Fenomeen
Het was zeker geen nadeel dat Toon (en Sander en de rest) dit window wat tijd had om een en ander weer in te slijpen. Een belangrijk verschil met zo’n tussendoortje als in februari, toen er ook nog gereisd moest worden en er van serieus trainen nauwelijks sprake was.
Wat een verschil ook met toen. Vier maanden geleden rammelde het aan alle kanten bij Oranje, althans ogenschijnlijk. Nu stond er een echt team, dat geloofde in de aanpak van de coach en ook in elkaars kwaliteiten. Mooi was het om te zien hoe ‘jonkies’ als Yannick Franke en Shane Hammink een paar keer voorop gingen toen de ploeg scores nodig had. Maar het grootste fenomeen blijft toch wel Charlon Kloof. Die, waar hij ook speelt, altijd maar op komt dagen – in tegenstelling tot sommige anderen die in grote leagues spelen. Dan draagt hij ook nog het gedachtegoed van de bondscoach uit, is hij aan de bal het enige echte rustpunt en dan zijn er nog die explosies van talent en atletisch vermogen. De dunk die hij losliet op het hoofd van een Italiaan (de onfortuinlijke Awudu Abass, red.), staat in mijn geheugen gegrift.

Pace
Over talent gesproken; je zult Niccolo Mannion maar alvast hebben zien spelen … Er werd een beetje schamper gedaan over het meespelen van deze 17-jarige ‘ginger’, maar daar was geen reden voor. Dat wordt ‘n goeie, al maakte hij nog wel een paar rookie mistakes. Toen ik zijn naam las, ging er ergens achter in mijn hoofd een lade open. Mannion? Ik ben in het bezit van een aantal edities van The complete handbook of pro basketball, en ik zou zweren dat er in de jaren ’80 een Pace Mannion rondliep in de NBA. Jawel, vertelde Wikipedia mij, Nico is de zoon van Pace, over wie het boek zegt: Maybe he’s got compromising photos of somebody in the NBA hierarchy … Toch had hij zijn eigen fanclub (een groepje studenten die hem over zijn eigen benen hadden zien struikelen bij een open lay-up in college). Na de NBA vertrok Pace naar Italië, waar hij de Korac Cup won en het hart van Gaia, vandaar nu Niccolo.

Puur
Laten we maar teruggaan naar Nederland, dat het straks opneemt tegen Litouwen, Polen en Hongarije. Lijkt geen Mission: Impossible toch? Alleen die windows blijven lastig. Daarom graag even het volgende. Kan er worden gezorgd dat de spelers van dit Oranje allemaal in de DBL spelen komend seizoen? Het zou de eredivisie er een stuk aantrekkelijker op maken en Toon krijgt vaker de gelegenheid om de boel aan te scherpen.
Met het kippenvel op mijn armen zag ik de pure vreugde op de bank bij Oranje, toen de zege werd binnengesleept. ‘We’ kunnen dus ook al van Italië winnen. Een extra kick kreeg ik toen ik zag dat prof. Smeets er ook bij was, een soort van ‘ook hij verdient deze historische zege’, maar dit terzijde. Drie keer thuis winnen in de volgende ronde? Het kan.

Laat een reactie achter