CP3 by Basketball Totaal

MVP

Joris_Zandbergen_Column_iBB_Fast-Break

Gek hoe snel die seizoensprijzen ‘verouderd’ zijn als de strijd om de teamprijzen losbarst. Het team met de meeste individuele oorkondes vloog meteen uit de beker.

De coach van het jaar kon zijn team niet motiveren, de zesde man van het jaar voegde niets toe, de verdediger van het jaar wist zijn man niet te stoppen en de speler van het jaar kon het tij niet keren.

Uiteraard overdrijf ik nu schromelijk voor dramatisch effect. Ik gun alle prijswinnaars van laatst het van harte en ben het ook met het merendeel van de uitslagen eens. Mijn eigen lijstje vertoonde veel overeenkomsten (was ook niet super lastig), al zul je altijd zien dat je ook denkt: hoe kan dit?

Zo had ik Alan Herndon ergens opgeschreven en de volgende dag zag ik hem live niets maar dan ook werkelijk niets doen. Zo veel verstand heb ik er dus van, al is het wel degelijk een speler die ik liever voor dan tegen ‘mijn’ team zie spelen.

In die wedstrijd werd dan wel weer bevestigd dat mijn keuze voor Jonathon Williams voor Zesde Man de juiste was, en zo zullen velen zo’n gevoel hebben gehad.

Ik licht er even twee van mijn stadgenoten uit. Worthy de Jong is All Star en beste verdediger, en dat vind ik mooi en dik verdiend. Ik maak hem al jaren mee en nog steeds ben ik verbaasd dat hij zo’n hoog niveau weet te halen. Bovendien, en dat vind ik ook erg prettig, is hij nog niet tevreden met een paar leuke uitslagen (qua onbedoeld grappig moet ik altijd denken aan die Ajax-film waarin een jeugdtrainer buldert ‘Wat zijn wij bij Ajax?’ Een spelertje probeert dan: de beste. ‘Nee! Wij zijn bij Ajax nooit tevreden!’).

Worthy durft zijn eigen team een spiegel voor te houden – want hij weet wat er moet gebeuren voor je echt succes boekt – en als leuk extra tweakje heeft hij bedacht dat hij dit jaar ook laat zien dat hij spectaculair goed kan passen, vooral achter de rug naar Nzekwesi. Ik zeg het nogmaals: ik ben blij dat ik zijn tijdperk mag meemaken. Wat een sieraad voor de sport. En hoeveel zouden we neertellen voor een Amerikaan die dat allemaal kan? Veel toch?

Emmanuel Nzekwesi is de MVP van dit seizoen, en daar was weinig discussie over. Statistisch gezien speelde hij zich in de recordboeken en hij maakte de V van Valuable volledig waar. Net als Wilt en Wes werd hij tegelijkertijd ook Rookie, de eerste keer dat iemand dat bij ons lukte.

Ik denk ook dat hij de eerste Nederlander is in ik weet niet hoe lang die met zijn rug naar de basket kan spelen. En dan ook echt spelen. De snelheid waarmee hij de basket aanvalt als hij een gaatje ziet. De spin moves. Het zien van alle hoeken. Contact maken en dan nog even wachten voor je de bal loslaat. Echt een post clinic. En dat van een Nederlander (mijn favoriete Hollandse posts in willekeurige volgorde: Nzekwesi, Hammink, Huijbens, Nater, Smits; en dan bedoel ik goed met je kont naar de basket kunnen spelen).

In dit van pick and roll verzadigde tijdperk is dat extra prettig. Gelukkig heeft onze mooie game meer te bieden. Nzekwesi, ook nog eens een heel prettig mens, gaat normaal gesproken een geweldige carrière tegemoet. Misschien hadden we hem geen MVP moeten maken, zodat de scouts het gemist hadden, maar zijn loopbaan zal wel buiten Nederland een vervolg krijgen.

Dat is hem gegund. Als ik de bondscoach was (gelukkig voor ons land is dat niet zo), zou ik niet wachten tot hij elders meer meters heeft gemaakt maar hem nu al gebruiken. Wat wel treurig is, is dat de stad waarin hij MVP is geworden in zijn eerste jaar, hem nooit live heeft zien spelen. ‘Ze zouden het naar hun zin hebben gehad’, zei hij over de Leidse fans. Hij zei ook dat hij soms kijkt naar de banieren in de nok van de Vijf Meihal, van de MVP’s voor hem. Van Darius Thompson, Worthy, Seamus Boxley, Danny Gibson, Toon van Helfteren, Jerry Beck en Arthur Collins.

Maar een keer, de fabelachtige Collins in 1978, was dat geen troostprijs (al zijn De Jong en Boxley wel kampioen geworden met Leiden). In 2019, de laatste keer dat we serieus iets aan het naseizoen deden, leverde Leiden de MVP (Thompson) en Coach van het Jaar (Franke). In de halve finale was ZZ kansloos tegen een uit elkaar vallend Donar.

Leiden moet straks tegen Weert in de eerste ronde van de play-offs. In een uit- en thuiswedstrijd (jongens, wie heeft die gekkigheid nou verzonnen? Eén extra wedstrijdje had toch wel gekund?). Hammink zei al eerder dat die twee topteams uit de Elite B de basket enorm groot zien en blaken van het zelfvertrouwen. Heel veel kusjes voor BAL trouwens voor de bekerwinst.

Heel snel zal blijken dat de accolades van het seizoen weinig meer voorstellen dan dat ze een beeld geven van de reguliere competitie. Een terecht beeld, maar toch. Nu gaan we down and dirty, en zal pas blijken wie, pardon, de grootste ballen heeft. Zin in, vrees wel een beetje.