CP3 by Basketball Totaal

Multicultureel

Joris_Zandbergen_Column_iBB_Fast-Break

De inkt is inmiddels droog op de contracten, en de DBL-clubs zijn begonnen. Het lijkt erop of er een instroom van talent heeft plaatsgevonden die we in jaren niet hebben gezien.

Er is behoorlijk wat veranderd in het polderbasketballandschap, en hoewel Zwolle vorig seizoen door de ploeg grotendeels bij elkaar te houden, bewees dat verandering niet altijd een verbetering hoeft te betekenen, verheug ik mij altijd wel op dat legertje nieuwelingen.

Gek eigenlijk, ZZ had vorig seizoen Watson en Thompson, het beste Leidse Amerikanenduo in vele jaren. Geweldige basketballers, ook nog prima gasten. Dat het ze maar goed moge gaan. Toch vind ik het ook weer leuk dat ‘we’ nu Tayler Persons en Braxton Huggins hebben. Ik was al van plan iets te schrijven over de nieuwe spelers van ZZ, maar ook de rest van het landschap is bijzonder interessant.

Zijstraat in Den Bosch (foto: indebuurt.nl)

Zijstraat 1: Den Bosch, pardon New Heroes, pardon Heroes, heeft zes buitenlanders. Maakt mij niet uit, zelfs de DBL is onderdeel van de globale basketbalfamilie en zo gaat dat. Ik weet nog wel dat de grenzeloos ambitieuze eigenaar van de helden mordicus tegen het uitbreiden van het aantal buitenlanders was. Is dit vergelijkbaar met coach Pop, die de driepunter – terecht – niks vindt maar realist genoeg is om er wel volop gebruik van te maken? Of lagen daar toen andere motieven aan ten grondslag?

Heroes Den Bosch heeft ook opvallende en opvallend goede Nederlanders aan zich gebonden. Thomas van der Mars is een geweldige aanwinst die ook op het lijstje stond van een club dichter bij mijn huis. Een center van dat fysieke formaat en met die vaardigheden waar ook nog een goeie kop op zit is goud waard. Gaaf dat hij straks gewoon over de Nederlandse velden loopt. Als de ‘gok’ (qua fysieke gesteldheid) met Henk Norel goed uitpakt, berg je dan maar. Het is wel een gok. Een paar zware knieoperaties, een seizoen gemist. Onvermijdelijk loopt hij straks, in het geval hij weer wedstrijden kan spelen, in het veld te revalideren. Dat is vervelend als je van hem afhankelijk bent, maar met Van der Mars aan boord is dat niet het geval.

Bij verschillende clubs loopt nu een aantal jongens rond met een uit marmer gehouwen lichaam en wat skills rond de basket. Heren coaches en spelers: zullen we daar eens gebruik van gaan maken? Ik ben wel weer eens toe aan wat spierballenwerk onder de borden. Als ik alleen maar afstandsschoten wil zien, ga ik wel naar de Korfbal League (de Hollandste aller sporten heeft een eredivisie die league heet).

Zijnsondanks is de DBL toch een competitie geworden die wat aantrekkingskracht op basketballers uit den vreemde heeft, en dan hebbben we het inmiddels niet meer over de laagste categorie. Dat is natuurlijk prettig en trekt (hopelijk) ook wat publiek. Veel jongens zien de DBL als een opstapje naar hoger aangeschreven leagues/Liga’s/series/divisions.

De keerzijde daarvan is dat het individu altijd op de eerste plaats komt. En de belangen van de speler altijd boven die van het team. Stel nu dat Persons van ZZ, willekeurig voorbeeld, (aardige jongen trouwens, die zich meteen beleefd kwam voorstellen de eerste keer dat ik de Vijf Meihal binnenwandelde tijdens hun training. ‘Tayler’, schudde hij me de hand en aan zijn accent was Indiana goed te horen) voor Leiden de meeste waarde heeft als hij het spel verdeelt, acht punten en drie assists per wedstrijd haalt en vooral weinig van de tafel afhaalt. Maar dat voor zijn verdere carrière 14 en 6 een stuk leuker staat op het cv? Hij is een rookie in Europa immers en wil verder.

Ik zeg niet dat het in dit specifieke geval opgaat, want tot nog toe komt hij over als een echte teamspeler, maar het principe klopt wel; er loopt een legertje goede basketballers door onze competitie met als voornaamste doel zelf verder te komen, en niet per se het team te laten winnen. Gaat dat hand in hand, is dat mooi meegenomen.

Zijstraten uit de film Hoosiers (foto: themoviedistrict.com)

Zijstraat 2: ik heb een aversie tegen spelers die verongelijkt door het leven gaan. Soms kan het leven je inderdaad vervelende kaarten delen. Dat is niet voorbehouden aan basketballers. Ook ik wens wel eens dat ik meer betaald zou krijgen, of dat ik voor pakweg de New York Times over basketbal mocht schrijven. Dat neemt niet weg dat ik heel blij ben dat ik voor geld naar basketbal mag kijken, the greatest game ever invented ( © Dennis Hopper in Hoosiers). Waarom altijd dat boze? Je krijgt nog steeds best leuk betaald voor een liefhebberij en wat je ook van het Nederlandse basketbal vindt, er zijn genoeg mensen die jouw verblijf hier heel aangenaam proberen te maken. Als het allemaal te min voor je is, pak je de centen niet aan, verscheur je je contract en ga je of wachten op iets beters of echt een vak leren. Voor vijftig ruggen per jaar mag een club meer van je verwachten dan alleen een paar schotpogingen. Bij voorbaat dank.

Non solum sed etiam (sorry, heb Grand Hotel Europa gelezen) daarom vind ik de komst van Drago Pasalic naar Leiden prettig. Hij is niet nadrukkelijk bezig met een open sollicitatie, maar wil graag vooral nog een keer met een team de hoogste trede van de ladder beklimmen.

Dat, en hij is een Kroaat, uit Kroatië, een van mijn favoriete landen. Waar men waarlijk van basketbal houdt, het tempo des levens net even wat relaxter is en waar die ‘belachelijk blauwe Middellandse Zee’ (dixit Ilja Leonard Pfeijffer, een eervolle Leidenaar) je vertelt dat het allemaal wel goed komt. In plaats van de NY Times zou ik ook moeiteloos een betrekking accepteren bij welk dagblad er ook in Split wordt uitgegeven.

Het Kroatische basketbal is, net als bijvoorbeeld het Griekse, iets minder gebaseerd op spierballen en daar in plaats van heeft het een soort gogme dat ik wel kan waarderen. Het is bovendien leuk om een heel andere benadering op hetzelfde spelletje te zien.

Zijstraat in Split, Kroatië (foto: https://www.getaway.co.za Andrew Thompson)

Zijstraat 3: Zonder iemand uit de betrokken landen te willen beledigen en met inachtneming van de sentimenten, wat is het jammer dat Joegoslavië als basketballand niet meer bestaat. Wat mij, als toerist, betreft geldt dat ook voor het land in z’n algemeen, maar ik kan er in ieder geval nog steeds leuk op vakantie. Al is het nog steeds gek dat je bij een ritje langs de prachtige Dalmatische kust drie landen doorkruist. Had de Sovjet-Unie nog bestaan, dan was dat ook een formidabele speler geweest, maar Joegoslavië had iets moderns en aparts in z’n spel. Ooit trouwens kwam mijn moeder (1.65 meter) Sabonis (2.21) tegen in een hotel waar hij voor een Europacupwedstrijd verbleef. Ze liet hem voor haar basketbalgekke zoon zijn handtekening zetten. ‘You are from Russia?’, maakte zij een praatje. ‘Soviet Union’, bromde de Litouwer.

Tot mijn genoegen spelen er dit seizoen zelfs twee Kroaten bij BAL. Leuk dat die Obad uit het mooie Dubrovnik komt, of zoals Amerikanen het kennen: King’s Landing. Lijkt me een getalenteerde jongen. In het persbericht (geen mededeling over een hoogzwangere  vrouw) zei hij dat hij er naar uit keek om onder Radenko Varagic te werken, en dat lijkt me terecht. Ik zou die coach wel eens bij een topclub willen zien.

Zijstraat met BAL in Weert (foto: weertdegekste.nl)

Zijstraat 4: De meeste persberichten van de DBL-clubs zijn hilarisch. In het geval van Obad zou hij gezegd hebben: ik hoor positieve verhalen over de zakelijke kanten van BAL. Wil hij, als het basketballen onverhoopt niet zo goed lukt, bij de commerciële afdeling van de club werken? Of zijn dit vooral de sentimenten van de samensteller van het bericht? Nu hoop ik voor BAL op een lang en gelukkig verblijf in de DBL, dus als dit helpt: vooral doen, maar koddig is het wel.

Bij Heroes Den Bosch konden ze er ook wat van. Geen buitenlandse aanwinst of hij keek er naar uit met de coach van de dag te werken en hij had allang gehoord van de grote reputatie van Den Bosch in Europa, laat staan Nederland. Leiden en Groningen zijn iets minder hoogdravend (gunstige statistieken van de voorgaande jaren melden is op zich logisch), maar die laten wel de coach of technische man zeggen dat de betreffende speler goed in het plaatje past. Dat leek mij op voorhand niet onlogisch. Als ik een broek koop, zeg ik ook dat dat is omdat ik denk dat hij mij afkleedt en de kleur me goed staat. In het kader van truth in advertising zou het wel eens leuk zijn: BC Basketbalvereniging heeft John-Jon Johnson Jr. aangetrokken. Hij scoorde vorig seizoen 10 punten en pakte 5 rebounds. ‘Ik had geen idee, dacht dat Nederland in Scandinavië lag en van Sexbierum had ik nog nooit gehoord, hahaha! Maar ik mag basketballen voor geld.’ ‘Hij past in het budget’, zegt coach Jan-Jan Jansen Jr. ‘Ik had liever een center van 2.08 gehad, maar wie weet.’

Maar ik ben dus wel enthousiast over de instroom van buitenlands talent. (Behalve in Rotterdam, waar de een na de ander zich afmeldt. Hebben ze daar eindelijk een goede coach (de beste zelfs), rennen de Amerikanen de deur uit. WtF?).

“Puristen” die hier moeite mee hebben, ik weet zeker dat alle topclubs veel Nederlanders zouden tekenen als die betaalbaar en goed waren. Ze zijn dus een van beide niet. En nee, een Ajax-achtige opleiding is er nog niet. Wellicht later. Al kun je daar bij sommige clubs niet je adem voor inhouden. Tot die tijd maken we ons vrolijk met buitenlanders, en daar is niks mis mee.

Voor elke Cruijff en Bergkamp zijn er ook een Litmanen en Tadic (leuke reclame voor het polderbasketbal, Worthy!).

Aussies, Lee Towers, Kroaten, Jan-Kees, Britten en nog veel meer. Ik houd wel van de multiculturele basketbalsamenleving. We spreken allemaal dezelfde taal.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.