CP3 by Basketball Totaal

Mamba out

Joris_Zandbergen_Column_iBB_Fast-Break

Het afschuwelijke nieuws kwam zondagavond, en het kwam snel. Even leek het een ‘hoax’, helaas was het echt waar: Kobe is dood.

Misschien nog wel pijnlijker, zeker ook voor iedereen die het geluk heeft om zich een ouder te mogen noemen, ook de prachtdochter van Kobe en Vanessa, de 13-jarige Gianna zat in de neergestorte helikopter. Net als zeven anderen, onder wie nog meer kinderen. Niemand overleefde de crash.

Als ‘GiGi’ Bryant dezelfde mentaliteit had als haar vader – en alles wees daar op – dan was het spelen in de WNBA geen droom gebleven. Trotse papa Kobe had al filmpjes van haar gepost. Bij een daarvan schreef hij ‘that familiar fade’. Ook herkende ik de Triangle bij het door vaders opgezette team. Phil Jacksons invloed was blijkbaar sterk. Ooit werd Kobe (vader van vier meiden) gevraagd of hij geen zoon had willen hebben om zijn nalatenschap voort te zetten. ‘Don’t worry, I got this’, zei Gianna, door papa omgedoopt in Mambacita. De appel valt niet ver van de perenboom, had mijn vader opgemerkt.

De dood van alle negen inzittenden van die helikopter die vijf jaar geleden werd aangeschaft voor een half miljoen dollar (Amerikaanse pers is vrij grondig, behalve als het Fox betreft), is een tragedie. Maar Kobe ‘Bean’ Bryant had wel de meeste invloed op de basketbal- en sportgemeenschap.

Voor mijn generatie was Jordan het grote voorbeeld. De records, de bijna krankzinnige wil om te winnen en daar alles voor doen. De huidige generatie basketballers is meer schatplichtig aan Kobe. Vijf NBA-titels, twee keer olympisch goud, (Finals-)MVP, topscorer, 20 jaar op het hoogste niveau.

Als ik zo vrij mag zijn om de gedachten van miljoenen samen te vatten, wat vooral inspireerde, denk ik, was het feit dat hij tot alles bereid was om de beste te zijn. Gezegend met buitengewoon veel talent voor het spel, werkte hij niettemin ook harder dan de rest om de beste te worden en te blijven.

Kun je nagaan: in zijn eerste jaren als prof was hij te jong om met zijn teamgenoten een biertje te gaan drinken. Dus ging hij maar weer trainen. Talent+werkethiek=grootsheid.

Hij speelde zijn hele loopbaan voor de LA Lakers en hij schonk Hollywoord nog maar eens vijf titels, alsof ze daar al niet verwend genoeg waren. De eerste drie kampioenschappen kwamen met Shaq als teamgenoot, met wie hij een haat-liefdeverhouding had. Twee haantjes in een team is ook niet makkelijk. Bijna een decennium later liet Kobe zien dat hij in de converstatie over besten aller tijden thuishoort door zonder Shaq nog twee ringen te verdienen.

In de tussenliggende jaren, met de Lakers ietwat in wanorde, concentrerde hij zich op persoonlijke records. Niet mijn favoriete tijdvak. Hij maakte eens 81 punten, in 2006 tegen de Raptors – de meeste punten ooit van een niet-center, en nummer twee aller tijden. Ik nam en neem het bijna voor kennisgeving aan. Dat hij goed was, was bepaald geen geheim. Toronto deed werkelijk niets om hem te stoppen en Kobe liep door het veld als de Terminator, links en rechts schietend zonder na te denken over de consequenties.

In ’09 en ’10 vestigde hij definitief zijn reputatie. Hij kwam bijna op gelijke hoogte met Jordan, de man wiens spel hij zo akelig precies kopieëerde. Als er een MJ 2.0 was, dan was het Kobe. Vaak wordt er een nieuwe Michael gekroond, maar Kobe was de enige die dat echt was. Net aan de op een na beste shooting guard in de geschiedenis.

En een groot, überwaardig kampioen. Zoals ik al zei, voor de huidige generatie de reden dat ze een basketbal hebben opgepakt, of de motivatie om extra hard aan je game te werken. Kobe was een workaholic, iemand die altijd nog even wat extra’s deed, om te zorgen dat niemand hem eruit zou spelen op basis van geleverde arbeid.

Dat zijn spel daarbij een streling voor het oog was, is extra meegenomen. Maar ook dat is een les van de heren Air en Mamba: je bent nooit te goed om hard te werken. Ik denk dat vooral dát heel veel Kobe-aanhangers heeft geïnspireerd.

De reacties op zijn dood kwamen van over de hele wereld. Uiteraard van een heleboel basketballers, of ze nu in de NBB of de NBA spelen. In de NBA werden voor een keer de kleedkamers afgesloten voor journalisten, omdat de spelers even privé met het afschuwelijke nieuws moesten en mochten omgaan. Maar ook van andere sporters. Real Madrid hield een prachtige minuut stilte voor zijn training. Neymar stak twee en vier vingers op na een goal. Wielrenner Sven Nys treurde op Twitter. En de lijst is lang. Iedere atleet herkende de winnaar, en de sporter die er alles voor over had gehad om de beste te zijn.

Drie presidenten tweetten over Kobe, al leek de tweet van 45 wel heel veel op die van zijn voorganger. Je zou bijna denken dat hij niet over veel menselijkheid beschikt…

Kobe was geen heilige, wel was hij een voorbeeld voor heel, heel velen. Een hele generatie, misschien wel twee, heeft leren basketballen met Kobe, die in Italië opgroeide en wiens eerste sportheld Maro van Basten was, als voorbeeld. Je kunt het vele malen slechter treffen. Ook na zijn actieve carrière, die hij afsloot met 60 punten tegen de Jazz, bleef hij actief en succesvol op allerlei gebieden.

Overal wordt nu de vraag gesteld: waarom in vredesnaam gaan vliegen in de slechte weersomstandighden? Blijkbaar was het een soep van dikke mist. Wij allen weten wel waarom.

Ooit heb ik als lid van het Leiderdorpse juniorenteam uren geglibberd en gegleden in een pak sneeuw van heb ik jou daar op weg naar Weert – voor een oefenwedstrijd. Allemaal hebben we in een (te) vol gepakte auto gezeten, in de ijzel, slagregen, storm, mist, sneeuw. Ze hadden een wedstrijd, daarom.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.