CP3 by Basketball Totaal

Life ain’t easy (for a Dutch guy trying to cover Basketball…)

Blog: Aart Dekker: Ik wil het er een keer over hebben, een kort columnpje maar, maar het moet er even uit…

Het is geen geheim dat de Nederlandse Media, Sport-1 uitgezonderd, het Basketball al een tijdje vrijwel volledig laten liggen. Dat geldt, meer dan waar ook, vooral bij de Landelijke Dagbladen. Deze ooit serieus te nemen ‘Bewakers van de Democratie’ zijn inmiddels, zo lijkt het wel, alleen nog maar geïnteresseerd in Basketball (toch minimaal de Tweede Grootste en Belangrijkste Sport Wereldwijd!), zeker als het om de Nederlandse variant gaat, of om Internationaal Basketball gaat als Nederland daar niet aan meedoet, als er rellen, blunders of schandalen zijn waarover (veelal) smeuïg en sensationeel te berichten valt.

Dat is heel erg jammer, want daarmee wordt een sport als Basketball veel wapens en instrumenten uit handen geslagen om de sport op de kaart te zetten en het niveau op te krikken. Met een NBB die al jaren vooral met eigen problemen bezig is, en een NOC*NSF die alleen nog maar op medaillejacht is (van welke kleur dan ook), betekent dat dat je als sport op jezelf aangewezen bent…

En ‘op jezelf’, dat betekent dus vaak: ‘Op de Vrijwilligers (en laag betaalde Professionals en Semi-professionals) die er her en der nog wat van proberen te maken; niet zelden voor eigen rekening’ dus. U begrijpt: ook ik val onder die categorie (Vrijwilliger dus, voor alle duidelijkheid). Al jaren ben ik een van de weinige mensen die bereid en in staat is, om naar het buitenland te reizen, daar Toernooien en/of Wedstrijden te gaan bekijken, en dan ook nog eens, onder lang niet altijd ‘optimale werkomstandigheden’ daarover te berichten.

Dat betekent niet dat Nederlandse Basketball-Liefhebbers helemaal van berichtgeving verstoken zijn; Internet en een veelheid aan mogelijkheden om ook beeld te zien via datzelfde internet of via de kabel op TV, hebben het Basketball beter te volgen gemaakt voor de mensen die dat willen. Maar, moet ik jammer genoeg constateren, zijn er niet zo heel veel…

Dus heb ik, toen ik in 2002 besloot om, overal waar ik was om Basketball te zien, ook stukjesschrijver te worden. Dat klinkt eenvoudig, maar dat is niet zo simpel als het klinkt..! Zeker niet als je, zoals ik, niet gewoon het zoveelste wedstrijdverslagje in elkaar wilt flansen (die zijn, tenminste voor mensen die het Engels een beetje machtig zijn, ruim op ‘het Net’ te vinden), dus dat hoef ik niet te doen, was mijn keuze. Nee, ik wilde:

-verhalen brengen over de beleving van de sport, die in vele buitenlanden i.i.g. ‘Anders’ is, veelal ook veel intenser, diepgaander

-vertellen over zaken en ontwikkelingen die in Nederland niet, of nauwelijks, bekend zijn, en al helemaal niet buiten dat kleine groepje Basketball-idioten in Nederland dat wel een beetje weet hoe het in het internationale Basketball toegaat

-het Internationale Basketball relateren aan het Nederlandse; waar staan we, wat gaat er goed, en wat is er voor verbetering vatbaar?

-waar maar mogelijk de Nederlanders die wel Internationaal bezig zijn (Jeugd, Refs, NT’s) erkenning geven, als er eens iets bijzonders gebeurt (en dat is vaker dan ‘men’ denkt in (zelfs) ons kleine Nederlandse Basketball-wereldje!)

-bijdragen aan het verhogen van de kennis in datzelfde Nederlandse wereldje (daarbuiten leest toch niemand mijn stukken en stukjes…) over het internationale Basketball, en alles wat daar mee samenhangt

Goed, dat is dus nogal wat, op je eentje, vanaf een camping of een goedkope hotelkamer, met soms beroerde vervoersmogelijkheden. Want ik ben natuurlijk wel gek, maar nu ook weer niet zo gek, dat ik er nog meer geld op stuksla als ik toch al doe..!

Na het echec dat zich ver van mij afspeelde in Nederland, Portugal en Estland; NEDERLAND HAD NU GEWOON GEPLAATST KUNNEN EN MOETEN ZIJN VOOR EUROBASKET UKRAINE(!!), valt het niet altijd mee jezelf serieus te nemen, als ‘Vrijwilliger die er het beste van wil maken dus’.

Maar als de buitenwereld dat ook al niet meer doet, dan wordt het echt heel moeilijk!

En dat is dus wat mij nu, en hier in Slovenië, overkwam.

 

Vanaf 1999 ben ik, schat ik, op zo’n 25-30 Grote Fiba-Toernooien aanwezig geweest. Op enkele keren na dat ik, om verschillende redenen, geen Pers-accreditatie aanvroeg, kreeg ik die altijd. Al kostte dat enkele keren wel een hoop gedoe en gezeur. Het ergst van die paar keer vond ik het, toen ik, na op alle MU20B Toernooien aanwezig te zijn geweest, dus ook die keer dat Nederland daar ongeslagen EERSTE werd (Skopje, Macedonië, 2009), en (dus) voor 2010 accreditatie aanvroeg, na drie-en-een-halve dag rijden, een uur voor de eerste wedstrijd van Nederland, in Makarska (Zuid Kroatië), doodleuk te horen kreeg: “Je aanvraag is afgewezen”. Ik: “Wanneer dan?” “Maandag”

“Maar toen zat ik al in de auto! En waarom dan?” “Jij bent geen journalist, en je werkte met Rob Meurs…”. Daarmee werd bedoeld: ‘Je bent scout’. “Maar ik ben OOK journalist, ik schrijf altijd! En trouwens, Rob is dood, dat weet je toch wel!? En vorig jaar hebben wij Fiba-Europe nog geholpen bij de Coaches-Opleiding…” “Dat weet ik, maar da’s een andere afdeling…” “En dan nog wat anders: Nederland doet hier mee, voor het eerst! Als ik er niet over schrijf doet niemand dat; er zijn geen andere Nederlandse schrijvers…” Zelfs dat was in eerste instantie niet genoeg.

 

Na heel veel gezeur, door mij, maar ook door andere mensen die toevallig aanwezig waren en een duit in het zakje deden, kreeg ik een kaart om mijn nek. Maar niet voordat ik beloofde al mijn stukken aan de verantwoordelijke Pers-official zou mailen…

 

Dit jaar wilde ik EuroBasket toch graag weer verslaan. De vorige keer in Litouwen had ik niet voor de deadline een accreditatie aangevraagd, en te elfder ure besloten een deel van het Toernooi gewoon kaarten te kopen en van de tribune stukjes te schrijven en te versturen (op mijn telefoon, meer mocht er niet mee naar binnen). Om te concluderen dat dat heel duur was, niet werkbaar, en dus ook helemaal niet leuk.

 

Ik vroeg mijn accreditatie op tijd aan, en kwam zoals iedereen (denk ik) op de status ‘Pending’ te staan. Dat was vier maanden geleden… Ik had mijn reisplannen erop afgestemd; eerst de MU20 (een programma, team en staf die wel een publicitair zetje in de rug verdiende), dan vakantie op de Balkan, tussendoor ff thuis wat zaken checken en regelen, en dan afsluiten vanuit Slovenië, vanaf de camping, in ons 20 jaar oude, niet probleemloze Mobile-home/inmiddels ook -office (voor mij dan). Af en toe checkte ik, als ik op internet kon, eens hoe het ervoor stond met mijn ‘status’…die bleef ‘pending’. Totdat ik, de dag voor de openings-ceremonie, en inmiddels in Ljubljana aangekomen, dacht “Dit is toch te gek, toch maar eens een mailtje sturen naar de Media-afdeling van Fiba-Europe.” Het duurde ruim 24 uur voor er, kort, antwoord kwam. Het Giga-Event was inmiddels afgetrapt met een spectaculaire Openings-ceremonie, die dus ook aan me voorbij was gegaan. Ik had al besloten: “Weet je wat, 1 dag, kaartje kopen en dan naar huis…”

 

Ik kon een zogenaamde “Day-Pass” krijgen voor de Eerste Ronde, “Meer zat er helaas niet in…”

 

Dus doe ik inmiddels verslag van Groep-A.

 

Een ding wilde ik wel graag krijgen, naast toegang tot de Pers-faciliteiten die ‘erin zaten’. Een “Media-Guide”, eigenlijk (inmiddels) het Programma-boek/Media-Guide. Ik ging het vandaag vragen, de rest (een Tas, diverse Block-notes, en meer van dat soort zaken) die hoefde ik echt niet, maar die Info is fantastisch, en helpt bij het opzoeken van de Informatie die nu juist in mijn soort verhalen nodig is… Het ding is trouwens ook te koop, voor vijf Euro…

 

De mensen van het Accreditatie-bureau waren uiterst correct, en hartstikke aardig…

Ze mochten hem niet zomaar geven, maar gingen direct voor me bellen…

De uitslag: “Nee het was echt niet mogelijk…ik kon hem (misschien) wel ergens kopen, in de stad bij Intersport of zo…heel misschien bij hun fan-stalletje verderop…”

 

Dat bleek het geval; ik kocht er maar gelijk vier…

 

Maar dit soort dingen geven je toch het gevoel dat je als Nederlandse Basketball-idioot, als ‘Vrijwilliger die er tenminste iets van probeert te maken in Nederland’, toch ook een belang van Fiba-Europe zou je zo zeggen, we zijn toch nog altijd met een kleine 18 miljoen, en zijn als ik het goed heb het langste volk op aarde met de 13e economie van de wereld…niet geheel serieus genomen voelt. En dat gevoel is niet lekker… En wat dat ‘Vrijwilliger zijn’ natuurlijk, als ik morgen een aanbieding krijg om hetzelfde betaald te doen, dan neem ik dat graag aan natuurlijk! Maar eigenlijk ben ik er, diep in mijn hart, zelfs een beetje trots op dat ik het ‘Vrijwillig doe’; ik wel…tenslotte ben ik ‘een Echte Liefhebber’ (met hoofdletters), en daarvan moet het Basketball het nog steeds hebben, bijna overal in de Wereld, zelfs Fiba kan niet zonder..!

 

 

 

 

AART DEKKER, meer van Aart Dekker op zijn Weblog

 

 

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.