CP3 by Basketball Totaal

Lekker beuken in de post: daar kunnen DBL en Oranje nog wat van leren

Vooral de 4- en 5-en weten wat het is. En echt goede wingspelers en guards ook. Wat het is om een stevig potje te beuken in de post. De low post is natuurlijk het mooiste. Daar wil je, vooral als ‘big’, jezelf ‘ns even goed en stevig neerzetten. Positie en ruimte veroveren. Jezelf manifesteren.

De tegenstander verslaan in een persoonlijk duel. Een move inzetten. De countermove supersnel beoordelen. En dan komen met een goede fake, en de andere kant op moven en scoren. En vaak eerst je ellebogen gebruiken om ruimte te maken. Je plant ze goed, en lekker puntig als je extra gemeen bent, in de borstkas van je tegenspeler. Maakt je schouders extra breed. Hebt je zwaartepunt laag genoeg om sterk te staan en snel te draaien, de kant op die het beste uitkomt. Je wilt met je heupen de verdediger voelen zodat je weet waar je kunt gaan.

Ik heb ooit een vent op het pleintje van het Griftpark drie weken pijn in z’n borstkas bezorgd door steeds weer stevig op te posten in een 3-tegen-3, inclusief het goed maar niet gemeen plaatsen van mijn ellebogen op zijn borst. Hij was al eind veertig, niet meer zo getraind, en daar troost ik me dan maar mee. Een jongere fittere kerel zou het wel hebben getrokken; ik deed niets geks – denk ik. Maar leuk vond ik het niet bepaald het te horen. Dat was nou niet de bedoeling; ik wil fair spelen. Ik had er geen idee van dat dit het gevolg zou zijn.

Blijkbaar is het wel de bedoeling voor veel basketballers om elkaar expres ‘ns even hardhandig aan te pakken en de ‘schade’ zonder scrupules te laten gebeuren – en wel online zoals in de grote Facebook-basketballgroepen. Door fel te reageren op elkaars uitspraken. Meteen een oordeel te hebben, zonder de feiten te (willen) kennen, en die luid en duidelijk te verkondigen zonder nuance. Of slechts op één aspect in te gaan in plaats van het hele verhaal, en dat uit te melken in een langdradige 1-tegen-1 tot iedereen er gek van wordt. Op enkele supporters van de persoon na die er maar al te graag een schepje bovenop doen. Bijdehand doen. Op de man spelen. Afzeiken.

Low post krijgt zo een andere betekenis: online posten (van berichten en commentaar daarop) van laag allooi. Wie wordt daar beter van? Verhoogt dit de motivatie? Pure schade, als je het mij vraagt. En zonde van alle beschikbare basketballtijd. Denkt daar iemand wel ‘ns over na? Terwijl we allemaal een mooie basketballflow zoeken. Wat anders? En waarom gaat dat dan zo vaak kapot?

Ik moet denken aan kibbelende kleuters. ‘Ja maar hij begon!’ ‘Nee hij!’ ‘Jij moet gewoon normaal doen!’ Terwijl ze allebei leuk willen spelen. Wat anders? Voilà, patstelling. Laat jij dan degene zijn die dat doorbreekt en zijn hart opent, en wat toegeeft. Probeer het ‘ns, het doet wonderen.

Vrijwel alle sporten kennen een zijlijn. Het spel gaat daar niet buiten. Maar in werkelijkheid is er geen zijlijn. Want alles op en naast het veld beïnvloedt elkaar. Als de supporters stil zijn aan de kant, zal een team echt niet zijn hoogste niveau bereiken. En als mensen aan de zijlijn negatieve energie verspreiden, heeft dat veel effect. Ga maar ‘ns na wie er allemaal meelezen in de Facebook-groepen. Dat zijn ook de bestuurders, de pers, spelers en (potentiele) sponsoren. En als die merken dat er (als vanouds, moet ik helaas vaststellen) met modder gegooid wordt, wat denk je dan dat zij denken? Zijn ze dan gemotiveerd het beste te doen voor onze mooie sport? De beste keuzes te maken?

Als ik alles wat ik zie gebeuren in de basketball-Facebook-groepen op me in laat werken, moet ik bekennen dat ik er moe van word. Verdrietig ook. Het maakt dat ik me afkeer van discussies en personen. Er is veel geweld, in mijn beleving. Geweld? Marshall Rosenberg groeide als kind op in Detroit en werd op gezette tijden in elkaar geslagen door andere jongens. Hij vroeg zich af wat er nou werkelijk gebeurde, en hoe dat kwam. Hij ontdekte dat elke vorm van geweld, ook niet-fysiek, in feite een uiting is van een onvervulde behoefte. Universele behoeften als: rechtvaardigheid, erkenning, gezien/gehoord willen worden, eerlijkheid etcetera. En als zo’n behoefte niet wordt vervuld, werkt dat door op onbewust niveau. Dan ga je je behoefte ‘ophalen’, ga je gedrag vertonen dat geforceerd is en vaak zelfs averechts werkt. En als jouw behoefte wel wordt vervuld, kun je veel rustiger alles benaderen. ‘Non violent communication’ noemde hij zijn methode; Geweldloze of Verbindende Communicatie in het Nederlands. Zie bv. deze korte visuele uitleg en dit interviewtje met Frederik Imbo. Of zoek ‘ns op ‘Marshall Rosenberg‘. Zul je geen spijt van krijgen. Zijn werk is werkelijk een cadeau aan de wereld.

Marshall Rosenberg

Marshall werkte met succes met vele groepen, zoals in het slepende conflict tussen Israëli’s en Palestijnen, en met ruige gangsters. Ik noem het ‘weldadige communicatie’ en beleef veel voldoening aan de trainingen die ik geef. De doorbraak is altijd dat wij mensen gaan voelen en ons hart openen. Als we blijven discussiëren, en in ons hoofd blijven, ons wentelen in ons eigen gelijk, in onze eigen hersenspinsels, verandert er niets.

Ik stel graag duidelijk: geweldloos communiceren wil absoluut niet zeggen dat je maar de hele dag zoete broodjes gaat bakken met elkaar, ‘te aardig’ bent en niet meer kritisch kunt zijn. Integendeel: het maakt heel duidelijk wat je echt te zeggen hebt. Ik zeg dat maar even, want anders haken vermoedelijk velen van jullie al af. Het is ook goed en nodig om kritisch te zijn. Ik zie ook wel dat er nog veel mis is in onze sport, al decennia in feite. Ik hoor allerlei dingen van voor en achter de schermen die me verbazen, of soms ook boos maken. Basketball in Nederland kan allemaal veel beter qua proces en professioneler. En om te beginnen: vriendelijker. Want waarom toch al dat elkaar de maat nemen en afzeiken? Ik noem 1 voorbeeld: de ondergang van de Dordtse windmolens. Wat een bagger is er uitgestort. En dat heeft niet bepaald geholpen in de afloop, beste mensen.

Welnu. Ik zou kunnen zeggen bij al dat basketball-gekift:

  • ‘Ik laat het gaan, ik laat het los, ik kan er niets mee, en hoef er niets mee’.
  • ‘We will eventually see’, zoals Paul Thompson, de beste Amerikaan ooit in Nederland (zie krantenartikel uit 1987) tegen me zei toen ik hem op station Den Bosch in de tijdschriftenstal vroeg wat zijn verwachting was voor het seizoen, zijn tweede destijds. Hij maakte zich totaal niet druk.
  • ‘Ik sta er boven, ik weet wel beter’. (de ultieme arrogantie)
  • ‘Mooi dat elke reactie van iemand die een stuk in me triggert, me precies laat zien waar er nog subtiel geweld in mezelf zit. Want anders had ik er geen moeite mee, dan raakte het me niet. Mooi want dan weet ik waar moet zijn in mezelf om het aan te pakken, dank daarvoor!’
  • ‘Welke basketballer met echte ballen is bereid echt in de spiegel te kijken, met écht een open hart en het geweld (hoe subtiel ook) in zijn communicatie onder ogen te zien? En zijn communicatie zodanig te veranderen dat er wederzijds begrip komt? Wie durft empathie te tonen? Als je jezelf basketballliefhebber noemt, ben je toch een mensen-liefhebbers? Simpelweg omdat het mensen zijn, en geen stenen, auto’s of computers, die het spelletje beoefenen.’

Maar dat haalt het allemaal niet voor mij. Het gaat ‘m niet worden, ben ik bang…(is dan de uitdrukking. Gelul eigenlijk, wat nou bang?) Het gaat ‘m niet worden, vermoed ik. Of onderschat ik ons dan, basketballiefhebbers? Dat hoop ik. Ik wil zo graag dat het verandert. Wil zo graag positieve vibes. Wil mijn mond niet houden. En wil ook niet iemand beschuldigen.

Heel nuchter heb ik twee vaststellingen: 1. Er zijn blijkbaar veel basketballliefhebbers op Facebook met energie, scherpte in de armen en tijd over. 2. Inside mogen Nederlandse bigs steviger spelen om internationaal mee te kunnen. Als ik dat combineer is er vanzelf een idee om hieruit te komen met elkaar. Een gouden kans!

Namelijk: we gaan trainingen en clinics organiseren waarbij de scherpste online reaguurders hun beuk-kennis overdragen op de inside-spelers in de DBL en Oranje. En dan met positieve bedoelingen en op een fair play manier. Be nice or leave. Wel met scherpte, zelfbewustzijn en stevigheid. Om al die beren uit Oost- en Zuid-Europa en waar al niet, echt aan te kunnen en te overmeesteren. Hoe zet je jezelf neer? Hoe versla je je tegenstander? Beuken met goed ellebogen- en schouderwerk mag, moet zelfs, om positie te kiezen, niet om iemands borstkas en hart te slopen.

Trainingen die de macho’s/schreeuwers/beterweters/(af)zeikers/haters/fellerikken/selectievelingen het podium geven dat ze zo graag willen, en het omzetten in positieve energie waar het hele Nederlandse basketball écht iets aan heeft. Online ervaring krijgt zo een kennistransfer naar het veld. Nog nooit eerder vertoond. Uniek in de wereld. Wat zeg ik? Een potentieel exportproduct.

Deal?

Hoe het aan de dameskant is weet ik niet zo goed. Is iedereen daar aardig online en zijn de Angels in het veld al wel stevig en scherp genoeg in de low post? Dat is dan op twee manieren helemaal leerzaam voor de mannenkant.

Mannen (en wellicht ook vrouwen die zich herkennen, maar ik kan er geen bedenken – dat is het hele punt: er mag meer vrouwelijke energie in het basketball)…als je echte ballen hebt, kijk je kritisch naar jezelf. Hoe authentiek ben jij als je online tekeer gaat?

Ga je je straks weer ergens afreageren, misschien wel op dit stuk? Ga je gang, doe het. Als jij jezelf in de spiegel kunt blijven aankijken en zeggen: ‘ik heb werkelijk respect voor anderen zoals ik respect heb voor mezelf; zowel online als in het echte leven’, dan ben ik blij. En als je dat respect niet kunt opbrengen terwijl je wel de mond vol hebt over respect voor basketballhelden uit het verleden, en dat is écht ok voor je…..gast, be my guest! Dan is er blijkbaar een verschil in hoe jij en ik de wereld bekijken. So be it. Weet dan wel dat chief Seattle ooit zei: ‘Whatever we do to the web, we do to ourselves’. En hij bedoelde met web niet alleen dat wat ons online omgeeft, maar het web van het leven.

Come on folks, let’s make bball better!

Van daaruit mijn vragen:

-Hey Arie,

-Hey Ivo,

-Hey Aart,

-Hey Joris,

-Hey Kim,

-Hey Twan,

-Hey Leon,

-Hey andere bb-vrienden en bekenden….

Welke ‘schade’ is er volgens jullie gebleken in recente basketball-discussies?

Welke hadden anders kunnen verlopen volgens jou als er meer respect was getoond?

Wat kunnen we concreet doen om dit te veranderen?

Wil je dit doorsturen naar weer nieuwe personen, met het oog op een sneeuwbaleffect?

Over de auteur:
‘Wat speelt er’ heet deze column van Marnix Lamers (1970), over de vele facetten en betekenissen die we in ons mooie spelletje kunnen ontdekken. Marnix groeide op met zelf basketballen en kijken naar Nashua Den Bosch in de hoogtijdagen. Hij werd dus hoopsjunkie en was op z’n 16e al basketballtrainer-coach. Nu werkt hij als trainer en inspirator aan het verbeteren van communicatie, samenwerking en waardecreatie in organisaties. Zijn websites zijn http://www.aannemingsbedrijfmotyka.nl, http://www.nieuwewaardecreaties.nl en https://www.wayra.nl

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.