CP3 by Basketball Totaal

Laatste dag laatste blog voor voorlopig…….

 

Tijdens de afgelopen week heb ik weinig tot geen tijd gehad voor een blog. Wedstrijden kijken, analyseren tot laat in de nacht en een ploeg begeleiden naar een reëel haalbare doelstelling. Helaas bleek die doelstelling drie seconden te ver weg…………………………..

De zoemer klinkt, de bal is los en je ergste nachtmerrie in een sportwedstrijd wordt werkelijkheid. Verlies van een medaille in de buzzer in een stadion met 1500 toeschouwers voor het thuispubliek en een handje vol eigen publiek. Als hoofdcoach heb je dan geen tijd voor eigen emotie. Speelsters van het veld af, ouders van de tribune en in een trainingszaal uithuilen en proberen de boel bij elkaar te houden.

Zelden heb ik een ploeg zo “diep” zien gaan in hun emotie en gevoel van onbegrip. Dan kun je veel praten over X en O’s maar die helpen hier niet tegen. Verzachtende woorden van je omgeving zijn lief bedoeld maar helpen eigenlijk ook niet. Na een half uur frustratie en emotie komen de serven ons een high five geven en dan zie je wel weer hoe mooi topsport kan zijn.

In de afgelopen 2 maanden ben ik full time bezig geweest met een groep met meiden / speelsters die zo goed als alles voor het spelletje over hebben. Als je wakker wordt na een middag uurtje slaap en je ploeg zit uit zichzelf beelden te analyseren en tactieken door te nemen, dan hoef ik niet te zeggen hoe trots ik daarop ben en hoe knap dit is van een groep met speelsters die in leeftijd nog zo jong is.

Om als hoofdcoach goed te kunnen functioneren op dit niveau moet je gewend zijn aan de druk, de veranderende omgeving en je eigen emoties in een telkens veranderende omgeving. Dit kun je benoemen maar niet begrijpelijk maken voor een ieder die hier niet bij is geweest. Ik denk dat ik hierin de afgelopen jaren redelijk gehard ben in de “Nederlandse basketball omgeving” waar negatieve criticasters helaas vaak de boventoon voeren, maar je ook wel scherp houden. Het fijne van de mondiale basketbal cultuur is het positivisme en niet denken in beperkingen maar oplossingen met elkaar om de sport groot te maken. Soms zou ik willen dat ik die cultuur kon laten zien en ervaren in ons kikkerlandje.

10e van de wereld en 4e van Europa met deze groep speelsters is mondiaal gezien een prima prestatie en zet ons land opnieuw op de basketbal kaart ongeacht de andere resultaten van de Dutch Angels. Zelf reis ik terug naar Nederland met een overheersende teleurstelling, gevoel van onmacht en gedachte van wat had ik beter kunnen doen. Zittend in de bus kan ik mezelf niet motiveren om vrolijk te zijn of dingen te zeggen. Die emotie moet er dus nog ergens uit de aankomende dagen/weken. Want met een week staan er weer een aantal zeer gemotiveerde speelsters in het CTO programma klaar die alle aandacht verdienen. Hoe?, geen flauw idee maar dat ik er straks weer sta voor de Dutch Angels is zeker!!

 

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.