CP3 by Basketball Totaal

Ka-why?

Joris_Zandbergen_Column_iBB_Fast-Break

Het was zo’n trade waarvan je hoopt dat-ie er nooit komt. Kawhi Leonard werd door de San Antonio Spurs verhandeld (verbannen) naar de Toronto Raptors.

Leonard leek geboren om bij de Spurs te spelen. Hij is een van de beste wingverdedigers in de NBA en zeer compleet in de aanval, ziet het spelletje en begrijpt wat hij ziet.
Met het wegvallen van Tim Duncan en de sleet die zich van de lichamen van Manu Ginobili en Tony Parker meester maakte, was hij de belangrijkste speler van coach Gregg Popovich. Een makkelijke jongen ook, leek het. Een coachbare speler.
Tot hij ergens lelijk geblesseerd raakte, een quadricepsblessure. Tijdens het afgelopen seizoen scheen hij maar niet te herstellen. Slechts negen wedstrijden speelde hij voor de Spurs. Die vonden dat op z’n zachtst gezegd jammer. Wat de organisatie bovendien dwars zat, was dat Leonard een second opinion ging halen aan de andere kant van het land, terwijl de teamartsen van San Antonio toch een reputatie hoog te houden hebben als het gaat om het fit maken en houden van hun sterspelers.

Familie
Leonard speelde dus niet, en ging zachtjes mopperen dat de Spurs zijn blessure niet serieus namen. Een mopperende Leonard die niet door eventuele pijn heen wilde spelen en die steeds meer vervreemdde van het familiebedrijf dat de Spurs toch zijn, dat was een ontwikkeling die niemand zag aankomen. Hij leek in het veld en qua gedrag de natuurlijke opvolger van Duncan, een leider die weinig woorden nodig had.
Er wordt gezegd dat de invloed van zijn oom, die tegenwoordig zijn belangen behartigt, groot en niet helemaal zuiver is. Zoals elke belangrijke NBA-speler tegenwoordig, heeft Leonard dus ook zo’n groep om zich heen die verder in de wereld wil komen en die in hem daartoe een uitstekend vehikel ziet.
En toen werd het onmogelijke mogelijk: de Spurs, die fantastische organisatie waar de spelers als familie worden gezien, resliseerden zich dat dit verhaal geen happy end kon krijgen. Nog een seizoen kwakkelen en dan Leonard als free agent gratis de deur uit zien lopen, was geen optie.

De De
Leonard wilde en wil naar Los Angeles, maar de Spurs zagen er niets in om hem naar een concurrent in het westen te laten gaan. Dus stuurden ze hem zo ver weg als maar mogelijk was: Toronto. In ruil kregen ze DeMar DeRozan (u weet inmiddels dat ik een fan ben van aparte namen. Op een schaal van 1 tot 10 is iemand die niet een maar twee keer een hoofdletter in het midden van zijn naam heeft, voor mij een 20. En zijn voor- en achternaam beginnen met De. Het kan niet op). De De is een goede speler, maar geen top vijf zoals Leonard. Meer zat er echter niet in. De Spurs krijgen ook Jakob Pöltltltlltltltl, die Oostenrijker die tegen Nederland speelde vorig jaar, en een lage draft pick, terwijl ook Danny Green naar Canada moet.

Chagrijnig
DeRozan had heel graag in Toronto gebleven en Leonard schijnt helemaal chagrijnig geworden te zijn, toen hij hoorde waar de Spurs hem naartoe hadden gestuurd. Steeds meer spelers willen zelf bepalen waar ze naartoe verhandeld worden, maar dan heb je de spelregels niet goed gelezen toen je je handtekening zette onder dat miljoenencontract. Misschien moeten de spelers aan het begin van de loopbaan een keuze krijgen: na twee jaar mag je weg waar je maar heen wil, maar dan zal je salaris de rest van je carrière nooit de miljoen dollar (met inflatiecorrectie) overstijgen. Of zoiets.

Kind
Hoe dan ook, het is gewoon zwaar crap dat zo’n fijne speler en zo’n fijn team van elkaar vervreemd zijn geraakt. De Spurs (zonder TP, die zijn mooie carrière mag eindigen in Charlotte) waren nog jaren relevant geweest en Leonard was nog jaren genoemd in de MVP-discussie. Hij wil naar de Lakers en LeBron en zal dat wel doen na een jaar Toronto. Leuk. Denk ik.
Coach Pop is een genie en DeMaR dErOzAn (waarom stoppen bij vier hoofdletters?) een fijne speler. Maar mijn favoriete NBA-team en mijn favoriete speler zijn uit elkaar en wij fans van beide zijn de kinderen van de rekening.

Laat een reactie achter