CP3 by Basketball Totaal

Jordan Rules (!)

Joris_Zandbergen_Column_iBB_Fast-Break

Iedereen, zo lijkt het, was in de ban van de documentaire The Last Dance, die op Netflix is te zien. Het verhaal over het laatste seizoen van Michael Jordan bij Da Bulls (en wat mij betreft zijn laatste seizoen ooit).

Zelfs op Nederlandse praatprogramma’s kwamen mensen (wat deed Chatilla van Grinsven dat leuk!) praten over de fantastische docu. En na de helaas alweer laatste aflevering stonden kranten en andere nieuwsmedia vol met reacties van andere topsporters. De impact van  MJ is blijkbaar nog altijd voelbaar.

Shits en fucks
Ik heb bij spannende thrillers minder halsreikend uitgekeken naar de volgende aflevering. Filmmakers hadden bijna onbeperkte toegang, alleen hield Michael de beelden een jaar of twintig in de kluis. Maar we krijgen nu wel de bonus dat His Airness zelf in geuren en kleuren (en een heleboel shits en fucks) vertelt over die ongelooflijke dagen. Die dagen dat Chicago bijna de hele wereld in zijn greep had, met Jordan als absolute heerser. Wij zijn er trots op dat de naam Cruijff veel mensen op de aardbol wat zegt, maar Jordan is daarin nog een overtreffende trap.

Indianenrituelen en Zen-boeddhisme
‘Slechts’ tien afleveringen kregen we, en het internet ontplofte bijna met vragen als: wat nu? Er is al iets aangekondigd over Game 6 uit 1998, wat dus de allerlaatste wedstrijd ooit van MJ had moeten zijn.

Wat mij betreft komt er nog een tien- of liever twintigdelige serie over coach Phil Jackson. Hij van die elf (!) kampioenschapsringen. Elf. Met, afhankelijk hoe je het bekijkt, twee, drie of vier verschillende teams. Ja, hij was iemand die zijn spelers boeken liet lezen, ze confronteerde met oude Indianenrituelen en Zen-boeddhisme meenam in zijn aanpak, maar hij kon ook keihard zijn en spelers recht in hun gezicht de waarheid zeggen, en daarbij was hij tactisch buitengewoon goed. En natuurlijk haalde hij de Triangle uit de mottenballen. Die aanval (meer een filosofie) uit de jaren vijftig heeft twee van de beste individuele talenten ooit een hoop succes gebracht terwijl de anderen ook het gevoel kregen dat ze mee mochten smurfen.

Volmaakt gelukkig
In de docu komt een aantal buitengewoon fascinerende karakters in beeld. Dennis Rodman bijvoorbeeld. Die, op de keper bekeken, eigenlijk alleen losgelaten had mogen worden als hij een wedstrijd had. Dat was ook de enige tijd dat hij volmaakt gelukkig was volgens mij, het enige moment dat hij volkomen vrij in zijn hoofd was. Dat is voor sporters en bijvoorbeeld muzikanten helemaal niet raar. De tijd dat je niet speelt, is wanneer al die shit gebeurt.

Lichtjes opgewonden
Scottie Pippen, de beste second banana ooit. In zijn eentje geen superster, toch een van de beste aller tijden. Veruit de beste teamgenoot van Michael, en niet normaal goed in die rol. Een van de beste perimeterverdedigers die de wereld ooit heeft gezien met atletisch vermogen en creativiteit. Werd een point forward en ik daag u uit om dat te proberen. Heeft het nooit willen weten, maar ideaal als running mate en ongeschikt als alfamannetje. Pakte wel ooit in de finale Magic fullcourt op. Van dat voetenwerk word ik nog steeds lichtjes opgewonden.

Ridderlijkheid
Jerry Krause, de GM van de Bulls toen, slaagt er nog steeds niet in om er goed uit te komen, zelfs 22 jaar na dato. Hoewel hij briljante dingen heeft gedaan om die groep bij elkaar te krijgen. Hij heeft die twee threepeat-Bulls geweldig samengesteld, maar het is een lul, laten we eerlijk wezen. Deel van het probleem is dat hij zelden spelers of coaches credit gaf. De organisatie was het belangrijkste. Iedereen haatte hem daarom. Ik vond het wel van ridderlijkheid getuigen dat Jackson en Pippen hem desondanks roemen.

Luchtfietserij
Op het laatst ging het alleen maar over ‘rebuilding’ terwijl Chicago nog volop aan het winnen was. Wat is toch die obsessie daarmee? Heropbouwen ga je als de boel is ingestort. Niet als alles nog kaarsrecht overeind staat. De Bulls waren zesvoudig kampioen en zoals Mike zei, ze zouden allemaal nog wel een jaartje hebben bijgetekend. Wat wil je nog meer dan? Ongetwijfeld de garantie dat je tussen 2001 en 2008 nog zes keer kampioen wordt, maar dat is luchtfietserij. De Sixers zijn al iets van acht jaar bezig met ‘rebuilden’ en komen nog steeds niet uit de play-offs in het oosten.

Tekst en uitleg
Heel veel van de verhalen kende ik wel, na het lezen van boeken van mannen als Sam Smith en de fenomenale David Halberstam (wiens The Breaks Of The Game iedereen moet lezen). Toch was het prettig om Jordan zelf aan het woord te horen. Natuurlijk zal hij een vinger in de pap hebben gehad waar het gaat om de final cut maar dan nog. De grote baas gaf wel degelijk tekst en uitleg over een aantal zaken, en deed weinig moeite om te verhullen dat hij een behoorlijke klootzak kan zijn.

Bloeddoorlopen
Ik moet zeggen, ik was wat geschokt toen ik MJ zag. Die bloeddoorlopen en gelige ogen. Hij schijnt van een drankje te houden. Die bel whisky naast hem, net als die die waarschijnlijk peperdure sigaar in de asbak ernaast, ik begreep het niet zo goed. Waarom wilde Jordan, die toch een behoorlijk zegje gehad moet hebben hoe hij in beeld kwam, zo worden geportretteerd? Om zijn status te benadrukken? Ik vond het hem oud maken. Hebben we toch nog iets gevonden waar Jordan niet de beste in wil zijn, en dat is zo lang mogelijk jong blijven.

Dat doet niets af aan de openhartigheid waarmee hij vertelt over toen, al, laten we zeggen, schroomt hij niet om ook openhartig over anderen te zijn. Laten we maar zeggen dat hij dat recht heeft verdiend. En vergeet niet, MJ was veel dingen, maar niet lief.

Sowieso was het geweldig om die dagen te kunnen herbeleven. En dan te bedenken dat dit alles plaatsvond (gedeeltelijk) voor het internet en zeker voor sociale media. Toch was de wereld in de ban van Jordan en daarmee ook van basketbal.

Mikkertjes
Uiteraard toont The Last Dance hoe goed Jordan was. Dat zou elk stukje film, waar en door wie ook gemaakt, laten zien. Voor velen was dit een mooie reminder dat hij echt de beste aller tijden is, maar er deed zich ook een ander fenomeen voor: een tegenbeweging, vooral op internet. Iemand tweette ‘Bron is the GOAT but now I get the hype around Jordan.’ En op de, ook door mij gewaardeerde, site van The Ringer staat een heel betoog van ene Jonathan Tjarks, die stelt dat Jordan goed was maar dat hij in de huidige NBA niet zou domineren.

De eerste keer dat ik het artikel las, stopte ik na twee alinea’s. Want ze konden 22 jaar geleden niet zo goed driepunters schieten, dus wat zouden de Bulls aanmoeten met al die begaafde mikkertjes van nu? Ik ga voor het gemak voorbij aan het feit dat de schrijver van het stuk denkt dat al dat gestuiter en gegooi van nu basketbal in optima forma is, maar de klassieke fout met het vergelijken van verschillende generaties is niet uitgaan van gelijke omstandigheden. Na alles wat we over Jordan weten, denken we nog steeds niet dat hij een zeer goede driepuntsschutter was geworden als hij daarvoor gekozen had? En denk ook hierover na: Reggie Miller had een (veel) betere driepunter dan MJ. Niemand, ook Reggie zelf niet, denkt dat hij beter was dan Jordan.

Tjarks droomt verder een scenario waarbij de 2018 Warriors tegen de ’98 Bulls zouden spelen. ‘The Warriors would pack the paint, send multiple defenders at Jordan and Pippen, and dare players like Harper and Rodman to beat them from the perimeter.’ Oké, laten we eens kijken. Pippen en Jordan krijgen dus ieder minstens twee man op zich. Volgens mij heeft coach Kerr dan nog precies één mannetje over om de bucket te vullen. Dat moet die overige drie Bulls wel lukken, hoe aanvallend machteloos ze dan ook blijkbaar zijn. Buiten dat, enig idee hoe vaak Jordan werd ge-doubleteamed op weg naar zijn carrièregemiddelde van 30 punten, waar ook die op zich niet gebeurde Washington-jaren in verwerkt zijn?

Het argument dat de Bulls niet atletisch genoeg zouden zijn om de huidige generatie te kunnen verdedigen, hoort ook in een sprookjesboek. Jordan, Pippen en Rodman zouden zich wel aardig redden hoor, tegen die supermannen van nu. Ja maar, haha, onze center van nu kan ook driepunters schieten. Prima joh, kijk maar hoe veel kampioenschappen je daarmee wint. Tot nog toe staat de teller op nul komma nul.  

Tjarks meldt ons verder dat het spel veel ingewikkelder is geworden. Doelt hij op al die advanced metrics? Betere elektronica maakt je niet slimmer. Van een rekenmachine ga je niet beter hoofdrekenen, en van een spellingschecker ga je niet beter schrijven. Zie die dingen als een hulpmiddel in plaats van een vervanging van je waarneming.

Hij voert zelfs aan dat de veel soepelere regels uit de tijd van Jordan eigenlijk een voordeel waren. De Pistons, die Chigaco eerst moest bedwingen voor het de troon kon bestijgen, sloegen Jordan cs gewoon in elkaar. Toen de Bulls daarmee leerden omgaan, konden ze de volgende stap nemen. Tjarks denkt dat de zo goedgebouwde huidige sterren daar geen last van zouden hebben, maar intussen valt Harden al kermend op de grond als een fan ‘boe’ roept.

Maar de grootste fout die Tjarks maakt, is denken dat Jordan door iets gestopt zou kunnen worden. Niet ingelezen hoe competitief hij was blijkbaar, hoe bezeten. Jordan was een geniale gek. Maar wel echt een genie. Die het nodig had om door alles geprikkeld te worden. Zelfs een paar jaar nadat hij was gestopt, was de stelregel: geef Mike nooit de gelegenheid om boos op je te worden. Prikkel hem niet, want ooit betaal je daar de rekening voor.

Vernederen
In de docu zit het verhaal van de beste wedstrijd ooit gespeeld; een trainingspotje van het (enige echte) Dream Team van Barcelona ’92. Team Magic-Barkley staat voor tegen Jordan, en ze beginnen te trash talken. Vanaf dat moment is Jordan niet meer te stoppen. Een nog prangender verhaal, vind ik, is van die keer dat Pippen op de training waagde Jordan te tarten. Pippen, de beste perimeterverdediger ooit. Jordan liet daarna zo veel scores neerregenen op Pip dat mensen moesten vragen om hem niet verder te vernederen.

Afgeknaagd
Sowieso zijn er meer spelers die ik zou overwegen voor GOAT voor ik bij ‘Bron uitkom, maar beter dan Michael is hij zeker niet. James is geweldig, daar niet van. Jordan was nog een paar klassen beter.

Ook, of juist vooral, door die onbedwingbare wil. Jordan had liever zijn eigen arm afgeknaagd voor hij iemand een kans gaf van hem te winnen. Zo zit James niet in elkaar en Jordan wel. Jordan was een koelbloedige, gewetenloze killer.

Afschuw
In ’98 is Mike geprikkeld door het feit dat Karl Malone MVP is geworden. In plaats van Mike. In wedstrijd 6 van de finale neemt Pippen de bal in. Het is de laatste keer dat een andere Bull de bal aanraakt. Jordan scoort met een drive, steelt de bal vervolgens van – wie anders dan – Malone, dribbelt de tijd bijna uit (coach Jackson: ik wilde Utah geen kans geven om een verdediging neer te zetten dus geen time-out), zet Russell op het verkeerde been en terwijl heel Utah met afschuw toekijkt, schiet hij de beslissende bal feilloos door de basket.

Misschien komt er ooit een betere basketballer dan Michael Jordan. Maar die is er nog niet. Het was heerlijk om ons weer even in zijn glorie te mogen koesteren.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.