CP3 by Basketball Totaal

In de Ban van de Ring – Strijd om de Macht in het Nederlandse basketball (de NBB)

COLUMN AART DEKKER – Wij ‘Echte’ Basketball Liefhebbers – zijn ‘In de Ban van de Ring’ – houden ons bezig met het mooiste spelletje in de wereld.

Bovendien een Wereldsport. Dat heeft voordelen, maar zeker ook nadelen, zeker als zo’n aantrekkelijke sport armoedig is; vele persoonlijk ambitieuze lieden zien daar kansen zichzelf te manifesteren. Dat zou een goede zaak zijn als deze persoonlijke ambities in goede banen zou worden geleid, maar het leidt tot veel strijd als dat niet gebeurt; dan ontstaat er onenigheid en strijd tussen mensen en verbanden. Een resultaat daarvan is dat vele jaren geldt: ‘Met Voorzitters van de NBB loopt het doorgaans niet goed af’– in hun functie van Bondsvoorzitter dan; het is nu ook weer niet zo dat de laatste NBB-voorzitters (allemaal) aan lager wal zijn geraakt…

Maar wel is het zo dat ik als doorgewinterde NBB-ALV-deelnemer me zo 1-2-3 niet iemand kan heugen in de laatste 15-20 jaar die op een min of meer ‘normale’ manier met een gemeend applaus en een flinke Plus op het CV’ afscheid nam na korte of langere tijd in die veeleisende vrijwilligersfunctie het basketball te hebben gediend.


NBB-ALV; nieuwe ronde, nieuwe kansen Eind november is het weer zover dat de Nederlandse Basketball Bond congresseert, en sinds de ‘eenwording van de NBB een feit is’ kent onze Bond dan haar enige jaarlijkse Algemene Leden Vergadering, waarbij geldt dat iedere Vereniging stemrecht heeft.

Het Proces van Eenwording; we zouden Democratischer worden!
‘Eenwording’ stond voor het opheffen van de vijf Rayons, die tot dat moment zelf ook weer (regionale) Bonden waren, en het leeuwendeel van de stemmen op de ALV hadden. Ieder Rayon leverde 5 M/V door haar clubs gekozen vertegenwoordigers per ALV. Er waren toen ook nog twee NBB-ALV’s per jaar, en aangezien deze werden voorafgegaan door ALV’s van ieder Rayon, werd er heel wat afvergaderd; gecommuniceerd, vergaderd, gedebatteerd, (soms) ruziegemaakt, gelobbied en gestemd.


Min of meer in opdracht van de overheid en haar almachtige sportvertegenwoordiger NOC*NSF werd die structuur afgeschaft omdat dat volgens de code van ‘Goed Sportbestuur’ transparanter en democratischer zou zijn. Ik had daar toen al mijn twijfels bij, en de uitkomst is nog desastreuzer dan ik toen al vreesde. Ook werd er – volgens de aanname van bestuurlijk Nederland dat een en ander ‘Efficiencter’ zou uitpakken en dus ‘Beter’; dikke vette Bullshit natuurlijk! Ook al wil ik niet beweren dat niet wellicht enkele processen nu efficienter verlopen… Maar volgens mij moeten organisaties geen Efficiency nastreven maar Effectiviteit, en dat is heel wat anders.


Onze huidige NBB-voorzitter – Francica Ravenstein, een bedreven politica – zal daar waarschijnlijk anders over denken; zij heeft de vergadertijd in de NBB – 10 avonden Rayon-ALV’s plus 2 dagen (soms lang, soms iets korter) NBB-ALV (en Bijzondere ALV’s) – weten terug te snoeien naar een(1) jaarlijkse ALV van pak hem beet twee, drie uur. De voorbereidingstijd die in de aanloop naar de NBB-ALV’s werd gestoken door verenigingskader en afgevaardigden is navenant gekrompen, en dat mag efficient heten; het maakt de afstand tussen ‘de vloer’ en het bestuurbeleid groter en het gevoel dat die basis echt inbreng heeft gehad en het beleid als ‘eigen’ zal zien kleiner.

Aangezien de te bespreken zaken alleen maar groter in aantal en vaak ook omvang zijn geworden, hebben de ALV’s tegenwoordig ook een hoog ‘Afhamergehalte’, en omdat de ALV’s in de Rayons niet meer bestaan, en de communicatie van de NBB ‘beroerd als altijd’ is gebleven en verenigingsbestuurders in de NBB vaak Doeners zijn met veel te weinig armslag om ook nog veel tijd te steken in het zich inlezen en inwerken in ambtelijke vergaderstukken, is de opkomst geslonken. Bovendien is het aantal aanwezige verenigingsbestuurders met echt diepgaand inzicht in de Ins-and-outs van wat er allemaal speelt uiterst miniem geworden.Zeker niet democratischer dus, en dat onder leiding van een D66-politica…
Jammer, want die hele exercitie van ‘Eenwording’ heeft vele jaren, tomeloos veel energie, geld, frustratie, en bloed zweet en tranen gekost.


Terugkijken op het Tijdperk Francisca Ravenstein (en haar Bestuur)
Ben ik dan alleen maar negatief over Francisca Ravenstein als voorzitter, en met het werk van de door haar geleide Bondsbestuurders?
Nee! Want – genuanceerd als ik ben – weet ik echt wel zo’n beetje wat er allemaal bij komt kijken om een Bond als de NBB te leiden; dat kost heel erg veel tijd en energie, met vaak stank voor dank als beloning. En…voor degenen die dat wellicht niet weten: het betreft dus een vrijwilligersfunctie…


Mankerende Communicatie
Wat mij in de nadagen van een inmiddels Ruud Sparrenboom-loos – Goh, wat mis ik hem nog steeds! – en ‘dus’ helaas imploderend Rayon West in een voorbereidend overleg bracht tot de suggestie dat het wellicht een beter model zou zijn om: de functie van Voorzitter van de NBB en die van Algemeen Directeur samen te smelten,
tot een goed Betaalde Functie, en deze functionaris dan te kiezen na een stemming op basis van een verkiezingsprogramma van elke kandidaat.

Waarbij zo iemand dan een beperkte termijn van bijvoorbeeld een of twee jaar zou zitten, waarna evaluatie zou moeten volgen, en deze persoon natuurlijk bij gebleken succes enkele malen een nieuwe termijn zou kunnen binnenhalen.Een aardig idee, vond ik zelf, maar nooit serieus besproken…want…’nee; niet de Nederlandse manier van sport besturen (NOC*NSF en de Nederlandse politiek hè…)’. Ik denk nog steeds dat het een goede zou zijn; een professional, direct gekozen met een bepaald programma, en dus een sterk mandaat.


Respect, maar…
Goed, in het bovenstaande klinkt al door: respect voor de inzet en de wel degelijk behaalde successen en succesjes, maar of de NBB en het Nederlandse Basketball in ‘het tijdperk Francisca Ravenstein’ nu een doorslaand succesnummer mag worden genoemd? De vraag stellen is hem beantwoorden; misschien kom ik daar binnenkort nog wel eens op terug.


De Staat van het Nederlandse Basketball per 2020
Het Nederlandse Basketball is en blijft vooralsnog een kleine en relatief onbeduidende sport in het oog van ‘het algemene sportpubliek’, en belangrijker door de Nationale Media als zodanig gezien en behandeld, en helaas zien ook veel Nederlandse Basketballers en Kaderleden onze sport zo. Ook al at past dat niet bij de status die het Basketball heeft als Wereldwijd een van de Grote Twee (of Drie) Teamsporten en als echte Mediasport met groot Commercieel succes. De andere zijn dan Voetbal & als eventuele nr. Drie Volleyball, het is maar hoe je het bekijkt…


Externe Factoren
Maar dat ligt natuurlijk niet enkel en alleen aan voorzitter Ravenstein; ook niemand van haar voorgangers heeft dat in recente decennia klaargespeeld. Het ligt ook aan hoe de Nederlandse Sport nu eenmaal in elkaar zit – met Voetbal als Koning, Keizer en Admiraal onaantastbaar op de troon – aan NOC*NSF en de bijna dictatoriale wijze waarop de Topsportsectie van die clubs beslissingen neemt, aan de Overheden en de keuzes die die maken, en – ik noemde ze al – de vele Nederlandse Media, die allemaal kiezen voor bewezen kijkcijfers en interesses van het publiek.


De Basketball-wereld is zelf als geheel verantwoordelijk!
De mensen die samen de gang van zaken en de sfeer binnen de Nederlandse Basketball Community bepalen zijn eerst en vooral verantwoordelijk voor het maar niet doorstoten van het Nederlandse Basketball als Mediasport en (commercieel) krachtige en grote sport.Want…’Community’…

Een van de zwaarst wegende problemen is juist dat er weinig Gemeenschapszin bestaat in de Nederlandse Basketballwereld; die bestaat uit vele eilandjes van personen en clubjes kliekjes personen die elkaar het licht in de ogen vaak niet gunnen, waarbij het woord Samenwerking te vaak een bijna vies woord is en de meest kwaadaardige personen – hoe onbeduidend vaak ook – een ander liever laten/zien struikelen soms nog met leedvermaak ook…


Zo’n wereldje straalt dus geen optimaal positief imago uit, kent met de regelmaat van de klok rellen en schandalen, genereert teveel negatieve publiciteit en te weinig krachtige positieve.
Wat voorzitter Ravenstein aan te rekenen valt is dat zij juist in dat aspect – op zijn best – geen positieve trendbreuk heeft weten te bewerkstelligen. En eerlijk gezegd heb ik haar ook veel te weinig kunnen betrappen op het daaraan werken, sterker nog; ze heeft haar steentje wel bijgedragen aan het blijven bestaan van dat grote gebrek aan Saamhorigheid en Enthousiasmering van het overgrote deel van het Vrijwillige (en zeer beperkt professionele) Kader bij vooral de Verenigingen en aanverwante clubs en clubjes.


Een (nieuwe) Voorzitter; een nieuwe ronde, nieuwe kansen
Francisca Ravenstein wilde zelf graag herkozen worden en haar klus netjes afronden en deze op termijn overdragen aan een opvolger. Joop Brakenhoff stelde zich namens het NMT verkiesbaar als tegenkandidaat. Naar verluidt stond hij een heel ander beleid voor dan de laatste jaren is gevoerd onder leiding van Ravenstein. Waar het al sinds mensenheugenis zo is dat er maar een(1) kandidaat is voor bestuurfuncties van de NBB, en zeker voor die van Voorzitter, leek het nu op een echte verkiezing, met kandidaten die verschillend beleid voorstaan, uit te lopen.

Inmiddels is er een overgangstermijn uit onderhandeld: Ravenstein blijft voorzitter tot een Extra Bijzondere ALV op 21 maart 2020, Brakenhoff laat zich in de tussenliggende periode inwerken, en neemt in maart het stokje over. Een in mijn ogen toch ietwat rare situatie, omdat het voorgestelde beleid nog niet is aangepast op de andere visie die leidde tot de kandidatuur van Brakenhoff, die dan in de rest van 2020 dus beleid moet gaan voortzetten dat niet strookt met de aanvankelijke visie…

En de ALV moet dus beleid gaan goedkeuren waarvan al duidelijk is dat het op niet al te lange termijn blijkbaar anders zal gaan worden. En door het voorstel hem nu al te kiezen als aankomend voorzitter, staat zijn voorzitterschap in maart dan al vast, met alle consequenties van dien, die waarschijnlijk door veel leden van de ALV nauwelijks te overzien zijn. Bovendien lijkt er een flink aantal andere zittende bestuursleden te gaan vertrekken. Omdat de praktijk is dat de meeste – zo niet alle kandidaat-bestuursleden – worden voorgedragen door het NBB-bestuur zelf is er dus een flinke kans dat meer NMT-mensen toe zullen gaan treden tot het NBB-bestuur.


Kandidaat-voorzitter Joop Brakenhoff
Ik ken deze kandidaat persoonlijk niet – terwijl ik toch redelijk ingevoerd ben in het Nederlandse Basketball – maar dat hoeft op zichzelf geen negatieve factor te zijn.Maar ik ben wel gepast wantrouwig. Waarom? Om de redenen die ik hierboven al min of meer beschreef: het loopt dus zelden goed af met NBB-voorzitters, geen van de voorzitters in de afgelopen 25 jaar (of meer) is er in geslaagd de Slapende Reus die het Nederlandse Basketball toch nog steeds is wakker te schudden in positieve zin – niemand heeft de NBB ‘Groter, Sterker, Beter en Completer’ weten te maken en niemand heeft – en dat is cruciaal! – alles en iedereen in het Nederlandse Basketball Echt weten te te Verenigen, tot een Eendrachtig Samenwerkend Geheel weten te smeden en ‘de Nederlandse Basketballers’, de Slapende Reuzen met de Neuzen vol Trots en Enthousiasme Dezelfde Kant op weten te krijgen.


En als er zich dan iemand meldt die denkt dat hij ‘het beter kan’ dan al die voorgangers, dan moet die dus met een voor mij wel heel overtuigend verhaal komen waarin niet alleen fraaie beloften worden gedaan, maar ook een heldere analyse komt van hoe we in deze positie terecht zijn gekomen, wat eraan gedaan moet worden om wel die Sterke Eendrachtige Enthousiaste Eenheid te komen, en waarom hij de aangewezen persoon is om dat te bewerkstelligen, en ook wel hoe hij denkt dat als Vrijwilliger denkt te kunnen doen. En hij dus niet de volgende betweter is die denkt dat hij de verlosser is ‘die wel even’ het Nederlandse Basketball zijn gerechtvaardigde plaats als Wereldsport binnen de Nederlandse Sport zal bezorgen… En dus ook wat deze kandidaat drijft om in zo’n blijkbaar lastige situatie te stappen, met alle persoonlijke risico’s van dien.

Daar komt nu bij dat het – naast zijn visie – ook erg interessant is om te weten welke andere nieuwe kandidaten we tegemoet kunnen gaan zien in maart; nu al, want dan hebben de leden van de ALV ruim de tijd de nieuwe situatie te overdenken. Aan de andere kant vind ik dat iedere kandidaat een positief kritische benadering en krediet verdient.
Ik zou het dan ook niet raar vinden om het verkiezen van Joop Brakenhoff ook uit te stellen tot 21 maart 2020. Dan ontstaat er immers een veel vollediger beeld over wat er allemaal te gebeuren staat, en het laat de mogelijkheid open voor een nieuwe tegenkandidaat. Nu heeft het toch een beetje de geur van handjeklap.
Ik ben benieuwd, ik ben HEEL Benieuwd!

AART DEKKER

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.