CP3 by Basketball Totaal

Het kon niet anders – het verhaal van Roel van de Graaf

Binnenkort interview ik Roel van de Graaf over het (inter)nationale basketball. Ik ken hem al veel langer en ik denk dat zijn visie en perspectief gehoord mogen worden. Voordat hij erover gaat vertellen (podcast, houd deze site in de gaten), vertel ik eerst zelf over hem (deze tekst), zodat je beter weet wie hij is.

UPDATE: inmiddels is deel 1 van de Podcast met Roel van de Graaf hier te beluisteren.

Het kon niet anders dan dat Roel van de Graaf technisch manager zou worden van Den Bosch, gezien het feit dat hij: 1. zo’n basketballkenner en -liefhebber is; 2. zo verbonden is aan de stad, en ook nog eens dichtbij de Maaspoort woont; en 3. zo’n uitgesproken mening en aanpak heeft – net als Bob van Oosterhout.
En het kon ook niet anders dan dat ik hem zou gaan interviewen.
Waarom? Lees maar!

Waar hij en ik begonnen
Ruim 30 jaar geleden stond er in de schoolpauze een zelfbewust brugklassertje met een flinke krullekop naar ons basketballers te kijken. Hij nam de bewegingen heel goed in zich op. Vond er ook iets van, vermoed ik achteraf als ik me zijn blik van toen weer voor de geest haal. Hoe jong ook, en nieuw op ons geliefde en bijna ‘heilige’ terrein, hij had al een mening. Hij sprak me aan en we praatten wat over de mooiste sport ter wereld. Een sport waarin hij zeg maar werd ingewijd, als toeschouwer. Pas veel later heb ik me beseft dat dat menneke Roel van de Graaf moet zijn geweest.

Bij het nieuwe United Center

Besmet
Terugkijkend is alles helder, begrijpelijk en logisch. Terugkijkend, met het overzicht uit de ‘helicopter’ die er dan zo makkelijk is, zien we pas echt de kern en de rode draad. En die is voor mij persoonlijk dat in de ontwikkeling van Roel ook de ontwikkeling en de verdere potentie van het Nederlandse basketball te zien zijn. En dat raakt mij direct want ik was zijn eerste coach en basketball-sparring partner en heb zodoende een enorm zaadje helpen planten. Heb mijn eigen uit de hand gelopen basketballvirus nogal overgedragen op hem. Vet besmet. Zoals ik weer besmet was door bv. Rob van Asperen uit Berlicum, en het feit dat mijn pa tenniste met het kanon Kees A. Ik claim absoluut geen enkele verdienste voor Roels loopbaan, maar het gaat me om de ‘lineage’, de verbinding via afstamming (figuurlijk in dit geval) en overdracht. Niet te onderschatten hoe dat werkt.

Basketball en school
Wat hij als brugklassertje inbracht is precies wat hij brengt in zijn baan als technisch manager van Heroes Den Bosch: erbij zijn, opletten, nuchter en goed kijken naar de spelers en het spelletje en er iets van vinden. Er iets mee doen. Erover praten. Contacten leggen. Natuurlijk doet hij nu als technisch manager veel meer dan als 12 jarige toeschouwer-rookie, maar toch, ik zie de parallel.

Bijna elke pauze speelden we vol overgave op de maar liefst 4 basketballvelden van onze school. We hadden dus 8 baskets tot onze beschikking, wat een ongelooflijke luxe. Hoewel er ook veel gevoetbald werd. Roel was aanvankelijk te klein om mee te doen …of durfde hij het niet te vragen? Twee jaar later ging hij naar een andere school, het Sint-Jans Lyceum in Den Bosch. Een echte basketballschool, met Jan Dekker als conrector en vele beoefenaars in de banken, die bij allerlei clubs in de buurt speelden. In de jaren 80 en 90 leefde basketball als nooit tevoren. En het schoolteam van het St Jans, dat was no joke.

Play-off time !

Onze paden bleven kruisen
Zijn pad bleef het mijne kruisen. Enkele jaren later was het Roel die ik naar buiten zag lopen bij een van de laatste trainingen die gegeven werden bij mijn oude club Titanus in Sint-Michielsgestel, toen bezig aan het laatste seizoen voordat de club ophield. Ik was al geen lid meer wegens mijn studie maar voelde me blijkbaar nog betrokken. Het was één van zijn eerste basketballtrainingen in zijn leven. We hebben toen hooguit enkele zinnen uitgewisseld. Achteraf gezien was ook dat een haakje. Alsof we steentjes neerlegden om het pad te plaveien om samen iets te doen. Hoe dan ook, voor hem was het moment gekomen om bij een club te gaan spelen. Tennis boeide niet meer.

Zo werd ik een half jaar later zijn coach bij de junioren 2 van Springfield Berlicum. Direct was hij een van de dragende spelers. Linkshandig, sterk onder het bord, voorop in de strijd, en altijd het teambelang voorop. Hij woonde in dezelfde straat als een eerdere vriend van me, Johan. Die had ook een basket bij het huis. Maar Roel had een echt bord bij de ring, dat schiet wel stukken makkelijker dan op het bakstenen muurtje van de garage! We werden vrienden, hadden zeeën van tijd (toen nog wel) en speelden veel 1-tegen-1. Ik was 5 jaar ouder en ervarener en dus moeilijk te kloppen. Maakte niet uit, hij trok zich aan me op.

Hij bleek de neef te zijn van een teamgenoot van me, Evert Schellen, via zijn vaderskant. Evert was een goede speler, haalde de promotiedivisie en is nu vader van een Uball-talent en coach. Ook hij is genadeloos besmet: hooper for life. En Roel is via zijn moeder familie van een andere goede basketballer: Rinus Michels! Jaja die kon ook écht spelen. De Generaal koos echter voor voetbal, en de rest is geschiedenis.

Continu in de buurt van topsporters
Als ik nu terugkijk, trekt Roel steeds goede basketballers en andere topsporters aan in zijn directe omgeving. Was hij in Zuid-Frankrijk op een camping, dan was er net op dat moment een clinic met een Amerikaanse prof. Zat op het St. Jans in de klas met uiteindelijk veelvoudig hockey-international Mijntje Donners. En zijn jongste broertje Rob had makkelijk betaald voetbal kunnen halen.
Roel stapte na een jaar Springfield over naar Den Dungk, en na twee jaar junioren daar kon hij nog 1 seizoen junioren eredivisie meemaken met o.a. Jos Frederiks, Camille Richardson, Alphons van Ierland, en Francisco de Miranda. Speelde tegen bv. Harvey van Stein, ‘de enige speler die ooit over me heen dunkte’, en Francisco Elson.

Woonde in Den Bosch een tijdlang naast een van dé veldjes waar allerlei eredivisiespelers kwamen ballen in de zomer. Roel was erbij, uiteraard. Speelde in de competitie samen met Jos Kuipers bij Den Dungk. En toen werd het tijd te gaan coachen, samen met Wierd Goedee. Zij hadden bv. Jeroen van Vugt onder hun hoede, en vele andere talenten bij Black Eagles en later de jeugd van EBBC Den Bosch.

Hij had zijn werk ook in de sport: maakte als marketing-man de gouden jaren mee van Willem II, waaronder het jaar Champions League onder trainer Co Adriaanse. Roels pad bleef het mijne kruisen want kort daarna werd het FC Den Bosch, waar hij te maken kreeg met sportmarketing-collega’s van het bureau waar ik werkte. Ging samenwonen met Nathalie, die ik van vroeger kende van het unieke Springfield uit Berlicum, de club en plek waar ik zoveel lol beleefde.

Met de Israëlische coach Pinhas ‘Pini’ Gershon

Baanzekerheid?
Roel zei ooit tegen me: ‘er komt een dag dat ik mijn baan opzeg en mijn geld kan verdienen in het basketball. Maar dan moet het wel een echte baan zijn, ik kan niet allerlei risico lopen.’ Die uitspraak kon ik volkomen plaatsen. En raakte tegelijkertijd een gevoelige snaar in me. Want potverdikkie, konden we als verzamelde basketballsport nou nog steeds niet de boel echt professionaliseren en échte baanzekerheden bieden? Terwijl alle landen om ons heen dat wél deden? Frustrerend. Moesten ambitieuze basketballers als Roel dan maar afhankelijk blijven van wat vrije tijd naast hun ‘goede’ banen, die niet hun echte passie vertegenwoordigden? Begrijpelijk, begrijpelijk, maar fuck begrijpelijk! Wanneer zou dat nou eens veranderen?

Vorig jaar mocht ik Roel herinneren aan zijn uitspraak. Was-ie vergeten. Mooi, want oprechte intenties die je ziet, uitspreekt en vervolgens helemaal loslaat, zijn de beste. En het is hem dus gelukt: je inkomen verdienen in het basketball. Maar voor alle hele grote enorme duidelijkheid: het gaat hem niet om geld, het gaat louter om dat…virus. Dat basketballhart dat 24 uur per dag klopt.

Basketballhoogtepunten meemaken
Roel was en is op veel goede plekken, maar heel soms was hij ergens niet bij. In juni 1993 was ik slechts één van de circa 80 junkies in een zaal in Haarlem (nee, niet de Kennemer) waar een oefenwedstrijd van het Nederlands team tegen Team USA plaatshad. Team USA zegt u? Jazeker, de officiële college-selectie. Ik zeg Jason Kidd. Lamond Murray. Donyell Marshall. Eric Montross. Bryant ‘Big Country’ Reeves. Allemaal NBA-spelers geworden. Kidd liet spelverdeler Ad Schepers toch even voelen wat echt verdedigen is. Ad werd gek, was al blij als hij met bal en ongehavend de middellijn kon passeren. Kidd begon pas net een beetje bekend te worden hier, en ik kon zien dat wat gezegd werd, klopt. Wat een talent. Team USA won makkelijk met een puntje of 20. Roel kwam ik tevoren nog tegen op station Den Bosch. Hij wist niet van deze wedstrijd (zoals bijna iedereen, zeer vreemd), overwoog nog mee te gaan maar dat lukte niet. Had later wel spijt…maar ach, niet alles kan in het leven. ‘He more than made up for that.’ Want terugkijkend heeft Roel veel meer basketballhoogtepunten meegemaakt dan ik.

Internationaal basketballnetwerk
Roel heeft al doende ook een enorm basketballnetwerk opgebouwd. Kan in Europa en de USA binnenlopen bij vele topclubs en topscholen, en ook meerdere bonden, zoals de Servische. Onderhoudt al jaren contact met Bob Hurley sr, de beroemde coach van St. Anthony’s High School in New Jersey en vader van ex-NBA speler Bobby Hurley (Duke; Sacramento Kings). Dat resulteerde in een uitwisselingswedstrijd van de junioren van EBBC in 2007 met St. Anthony’s. Hier hun gezamenlijke training.

Overigens is 2,5 jaar geleden die kleine, speciale school opgehouden te bestaan wegens te grote financiële uitdagingen. Zeer jammer en pijnlijk, want St. Anthony’s bood veel getto-kids tenminste nog een uitweg, niet alleen via de sport, maar primair qua opleiding en moreel. Hurley had al tientallen jaren geleden een duurbetaald college of NBA coach kunnen zijn maar bleef tot het einde dit schooltje trouw. Hier twee mooie docu’s over hem: een van bijna 5 minuten en voor wie wil een langere van bijna 30 minuten.

Jeugd
De grootheden ‘stil zitten’ en ‘Roel’ zijn volstrekt onverenigbaar. Zo organiseerde hij met Jules Spijkers, Rob van der Heijden en anderen driemaal de succesvolle Rinus de Jong Invitational: een hoog aangeschreven internationaal jeugdtoernooi tussen kerst en oud en nieuw in de Maaspoort. Een toernooi waarin toenmalige talenten als Devon van Oostrum en Thomas van der Mars een prachtig platform werd geboden om te shinen tegen o.m. Spaanse en Litouwse jeugdtoppers.

Roel leidde al vele spelers naar high school en college; dit jaar bijvoorbeeld zette hij Bradley University op het spoor van Rienk Mast. Niet iedereen kan dat waarderen, want ‘we moeten zelf opleiden en geen export van talenten bevorderen.’ Dat vind ik een zeer begrijpelijke reactie, maar je houdt niet tegen dat veel jongens en meiden de drang hebben over de grens te trekken. Zeker niet zolang de salarissen laag zijn en de beleving zoveel intenser in andere landen. Roel gaat hier ook op in, binnenkort in ons gesprek.

Rob Meurs
Een week voordat hij overleed, bood de ‘scout aller scouts’, Rob Meurs Roel aan om zijn bedrijf over te nemen. Rob en Roel waren al een paar maanden in gesprek over een partnership, dus om aandeelhouder te worden in zijn bedrijf. Het kwam er niet van, een week later gleed Rob van zijn motor (2010) en was zijn unieke leven ineens over. Maar het zegt veel over Roels plek en rol in het internationale (jeugd)basketball. Het is hem via een andere route ook gelukt een betekenisvolle plek in te nemen in het internationale basketball, op een kruispunt van opleiden en toeleiden naar topsort.

En ook hier kruisen paden want de eerdere samenwerkingspartner van Rob Meurs was Aart Dekker, met wie ik ook heb samengewerkt in Den Haag en nog steeds bevriend ben. Als dan Roel, ook een vriend van me Robs toko had kunnen overnemen, dan is het wereldje wel heel klein en zit ik blijkbaar steeds dichtbij het vuur. Overigens zonder zelf zo’n sleutelplek te ambiëren.

Apollo Amsterdam
Sinds ruim 5 jaar is Roel actief voor Apollo Amsterdam. Nog steeds samenwerkend met een andere Noord-Oost Brabander: Wierd Goedee (uit Oss). Die samenwerking startte bij Black Eagles, ging verder bij de jeugd van Den Bosch en is de laatste 5 jaar in mijn ogen tot een hoogtepunt gekomen bij Apollo. Want sinds wanneer winnen Nederlandse U16 clubteams makkelijk van Barcelona en Kaunas? Het gebeurt lieve mensen, op internationale toernooien, waar Roel de contacten voor legt.
In onze hoofdstad zijn de hoeveelheid en kwaliteit van het talent, en de sportcultuur inmiddels op een ongekend niveau aangekomen. Eindelijk, zou ik zeggen, want we wisten natuurlijk allemaal hoeveel potentie er daar al decennia was. Wierd coördineert de hele jeugdopleiding in technisch opzicht, Roel brengt technische kennis in, zorgt voor vele organisatorische zaken, en doet intern en extern veel relatiebeheer.


Wat is de jeugd van Apollo een openbaring in Nederland, als je het mij vraagt. Met een hele duidelijke visie en gerichte aanpak zien we hier vele talenten tot wasdom komen. Hoog tijd dat het seniorenteam van Apollo professionaliseert zodat er meer talenten kunnen blijven of terug kunnen keren op het nest nadat ze uitvliegen naar het buitenland.
Roel en Wierd kijken onder meer heel goed naar de technische ontwikkelingen in de Euroleaugue en dragen over wat ze daar zien. Mijn oren stonden te klapperen toen Roel vertelde wat er daar is veranderd sinds vroeger.

Actief voor Heroes
Nu dan is Roel meer in beeld bij het publiek. Als technisch manager van Heroes Den Bosch is hij verantwoordelijk voor een optimale teamsamenstelling (incl. de contractonderhandelingen), scouting van het team en van de tegenstanders, het topsportklimaat en de verdere bijbehorende randvoorwaarden.
Waar Bob van Oosterhout en hij ooit kemphanen waren op een basketballveld, zijn ze nu collega’s met een missie. Hier hetzelfde: beiden zijn freaks. Junks. Ongeneeslijk ziek. Oorzaak: weer dat friggin’ bball-virus. Zo mogen we het graag zien.

En actief voor een NBA-team en Euroleague-teams
Energiek als hij is, is er veel meer wat Roel op z’n bordje heeft. Hij is nl. ook scout voor een NBA-team en Euroleague-teams. Taak: het in de gaten houden van spelers in de Euroleague die mogelijk van waarde kunnen zijn in de nabije toekomst. Dat doet hij online natuurlijk ook door wedstrijden te zien.

Waarom binnenkort ons gesprek?
Ik kreeg zelf al een paar jaar geleden het idee dat meer mensen mogen weten wie hij is, wat hij doet en waarom. Dat wil hij zelf ook graag vertellen. Roel doet een boel en vertelt daarover dan ook een basketboel.

Disclaimer
Ik weet hoe het werkt, dus nog even deze ‘disclaimer’: natuurlijk zijn zijn visie en mening ‘slechts’ een van de vele visies en meningen. Ik hang nergens aan vast. Ook niet als het persoonlijke vrienden van me zijn. Dat staat echt los daarvan. Wel geloof ik oprecht dat het Nederlandse basketballwereldje iets kan oppikken van Roel van de Graaf. Zoals we ook van vele anderen nog flink kunnen leren. En ben je het niet eens met wat hij zegt, helemaal prima, doe je ding. Ik geloof erin dat we samen de puzzel leggen, ieder brengt zijn deel in.

Hoe dan ook vond ik het leuk dit ‘ns op een rij te zetten, als terugblik, en ook als voer voor onze basketball-mind.

Marnix Lamers

UPDATE: inmiddels is deel 1 van de Podcast met Roel van de Graaf hier te beluisteren.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.