CP3 by Basketball Totaal

Erik Braal: “Als Nederlandse coach moet ik realistisch zijn”

We hadden afgelopen maandag even de kans om van gedachten te wisselen met de sympathieke 42-jarige coach Erik Braal over zijn ‘move’ naar het Oostenrijkse Redwell Gunners Oberwart en over coaching in het buitenland.

Coach Braal werkte de afgelopen twee seizoenen – na zijn sabbatical jaar – in Leeuwarden. Met Aris bereikte hij verrassend de finale van de play-offs. Door geldgebrek gingen de Friese club en Braal uit elkaar. Eerder werkte de tweevoudige coach van jaar bij Giants uit Bergen op Zoom en bij Rotterdam. Daarnaast is Braal assistent coach bij het Nederlands vrouwenteam en coachte hij afgelopen zomer het 3×3 VU-18 team op het WK.

Redwell Gunners Oberwart
“Nadat ik vorig jaar Aris had gecoacht en wist dat ik dat niet kon continueren, heb ik mijn oog op het buitenland gericht. Ook voor mij geldt dat ik het hoogste wil bereiken, mijn talent verder wil ontwikkelen. Dat kan dan op twee manieren. Bij een Nederlandse club coachen met het budget en de ambitie om kampioen te worden of naar het buitenland gaan. De topclubs in Nederland hadden al een coach of kozen voor een andere coach, dus bleef het buitenland over. Dat was heel goed voor mij. Dit is onbekend en een beetje buiten mijn comfortzone. Precies de prikkel die ik denk ik nodig heb om een betere coach te worden.

Al snel in de zomer had ik contact met Oberwart. Raoul Korner had mijn naam laten vallen en de club was met Tom Johnson in de weer of een optie in zijn contract wel of niet zou worden gelicht. Ze hadden daarom een schaduwlijst met coaches en ik was toen een belangrijke kandidaat. We zijn contact blijven houden. Toen bleek dat Johnson niet kon blijven coachen, ben ik gevraagd om hem te komen vervangen. En als Nederlandse coach moet ik realistisch zijn. Spanje, Duitsland en Italië zitten niet echt op mij te wachten. Ik moet het verdienen. Laten zien dat ik in een andere cultuur en competitie succesvol kan zijn en zo steeds stappen maken.

Ik heb een contract tot 2015, met een optie om het te verlengen tot  2016. Een onderdeel van mijn aanstelling is ook dat ik kwartier maak voor volgend seizoen. De doelstelling was om de top-6 te halen. Dat is niet gehaald. Mijn opdracht is vooral om de competitie te leren kennen, goed te analyseren, kijken wat we nog uit de play-offs kunnen halen en een team voor volgend seizoen opbouwen.

De club doet me denken aan de Giants. Het heeft een geweldige fanbase. De beste van Oostenrijk. Kritisch, maar wel heel loyaal. In de hal kunnen dik 2.000 mensen en die maken de hele wedstrijd lawaai. Maar de historie zorgt er nu ook voor dat mensen teleurgesteld zijn. Spelen in de onderste poule is niet wat mensen hier gewend zijn. Dat is ook het grote verschil met Aris en de Giants. Met beide clubs haalden we de finale, maar dat was voor beide clubs ook voor het eerst.

Hier hebben ze al in zes finales gestaan, hebben ze drie bekers gewonnen en in 2011 het Oostenrijks kampioenschap binnengehaald. Dat maakt dat mensen verwachten dat we succesvol zijn. Dit is ook precies wat ik als coach voor mezelf als volgende stap zag. Een club waar prestaties worden verlangd, maar waar ik ook mijn ambitie in kwijt kan en waar een duidelijke norm voor presteren is. Er wordt door het team heel hard getraind, spelers komen vroeg naar de training om te schieten en zich te laten behandelen en blijven na de training om nog schoten te nemen. In zo’n omgeving is het leuk werken.”

Erik Braal voor de wedstrijd tegen Oberwart (Foto: Meinbezirk)

Erik Braal voor de wedstrijd tegen Oberwart (Foto: Meinbezirk)

Het team
“Het was goed de eerste wedstrijd te winnen. Beter dan deze te verliezen. Maar dat was het ook wel. Ik had er net twee trainingen op zitten, wist nauwelijks iets van het team.  Dus het was zeker niet mijn verdienste.

Ik heb een goed beeld gekregen door onze verlieswedstrijd in Furstenfeld. Als dingen niet goed gaan of niet lopen, zie je het echte karakter van spelers en de ploeg. Dat was ook het moment om meer zaken aan te passen. Zo kort voor de play-offs is het niet verstandig om alles om te gooien, maar je kunt wel accenten zetten. Dat hebben we gedaan, maar vooral binnen wat het team gewoon is om te doen. Het is voor mij nieuw om midden in het seizoen bij een team binnen te stappen.

Het is daarmee ook een zoektocht wat wel en niet kan. Het team schoot veel driepunters en heeft heel veel goede schutters. Dat is een wapen, maar als het niet loopt, schieten ze nog meer en sneller. Daar zijn we mee bezig. Waar kunnen we op terugvallen? Wat geeft ons controle over een wedstrijd? Dat zijn meer strategische keuzes waar het team heel goed op reageert. Maar zeggen en doen zijn twee verschillende dingen. We hebben nu een speelronde vrij, en daarmee twee weken om die dingen goed te trainen.”

Jonkies
“Ik vind het leuk om een jong talent de kans te geven. Zoals ik het altijd in mijn teams heb gedaan. Ze geven zich totaal, gaan knalhard en dat vind ik leuk. Natuurlijk maken jonge spelers fouten, maar daar moeten ze gewoon doorheen leren spelen. Dat geef ik ze ook mee in een wedstrijd. Als ze fouten maken en domme dingen doen, dan kijkt iedereen naar de coach. Doen ze goede dingen dan zijn ze de held van de dag. Voor hun een geweldige situatie. Zo stuur ik ze de wedstrijd in, en dan krijg je een speler die ontzettend gecommitteerd is.

David Krämer heeft alles om een heel goede speler te worden. Hij werkt daarbij ook ongelofelijk hard. Grote clubs uit Europa zitten achter hem aan. We moeten dus afwachten of hij blijft, maar voor hem zou het goed zijn om hier eerst een goede speler te worden, die serieuze minuten maakt in de Bundesliga. Naast David Krämer hebben we hier nog veel goede jeugdspelers, zoals Benjamin Blasevic en Max Neugebauer. Ze spelen allemaal in het U-19 team dat nummer 1 staat in Oostenrijk. Ze hebben allemaal een uitstekende werkethiek, zijn jong (geboren 1997) en hebben lengte. Ook niet onbelangrijk.”

Nederland versus Oostenrijk
“Er zijn veel overeenkomsten. Het niveau is vergelijkbaar. Ik denk dat de beste teams hier ook in Nederland bij de top zouden staan, maar dat de onderste teams mee zouden doen in de midden. Ook hier zijn veel hallen klein en met te weinig toeschouwers. Ik zie ook veel verschillen. De competitie, de ABL, heeft sinds een paar jaar een contract met sportzender SKY Sport om elke week en soms twee keer per week een wedstrijd live uit te zenden. Dat gebeurt met veel tromgeroffel. Vijf camera’s, analyses vooraf, tussendoor en na de wedstrijd. Zoals we dat vroeger met Sport 1 hadden. Verder lijkt de organisatie van de competitie ook wat verder te zijn.

Ze hebben hier een commissioner, zoals David Stern in de NBA. Er is inspraak door de clubs, maar die bepalen niet de koers van de league. Democratie, zoals in de DBL, is een slechte bestuursvorm, omdat het valt of staat met het compromis. Dat is in het gewone leven prima, maar staat haaks op hoe topsport moet worden georganiseerd en beleefd. Hier heeft die commissaris de leiding. Dat heeft een positieve invloed omdat er daarmee aan het product zelf wordt gedacht. Dat heeft ervoor gezorgd dat er een samenwerking is met de Duitse BBL, dat er een sponsor is van de competitie (Admiral) en andere league sponsoring. Het geld dat daarmee wordt verdiend, stroomt voor een klein gedeelte terug naar de clubs, maar gaat vooral naar de jeugdopleidingen en naar het professionaliseren van de league.

Een ander interessant idee: je betaalt voor elke buitenlander in de competitie een bedrag aan de league. Tot drie importen is dat een standaardbedrag, maar daarna loopt dit progressief op. Een extra import speler kost daarmee extra geld. Op het veld zijn er ook interessante verschillen.

In Oostenrijk leven veel Slovenen, Serven en Kroaten. Dat zie je terug bij de coaches en spelers in de league. Het is allemaal wat explosiever en emotioneler. De import spelers zijn behalve Amerikanen ook Balkan spelers, Duitsers, Litouwers en nog tal van andere landen. Dat zorgt voor ander basketbal dan in Nederland.”

Nu en toekomst

“Tot nu toe bevalt het heel goed. Ik ben door de assistent coach, Goran Patekar, bijzonder welkom geheten. Hij heeft me wegwijs gemaakt in de club en doet dat nog elke dag. De club is professioneel georganiseerd. We hebben een hal die altijd beschikbaar is, krachtruimte, kantoren, mensen op kantoor die alle zaken regelen rondom trainingen en wedstrijden. Daarbij komt dat een grote wens in vervulling is gegaan om in het buitenland te coachen. Ik voel me bevoorrecht.

Mijn doel is altijd geweest om in het buitenland te gaan coachen. Ik wilde dat alleen in stappen doen en eerst Nederlands kampioen zijn voor ik die stap zou maken. Nu krijg ik de kans om bij een serieuze club te coachen met de historie van presteren. In de laatste acht jaar hebben ze vier keer in de finale gestaan. Ik ga hard werken om hier succesvol te zijn, kampioen te worden en hoop dat dit mijn pad effent naar de volgende stap in Europa. Mijn ambitie is om een goede coach te worden en ik denk dat dit mij helpt om dat te bereiken.”

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.