CP3 by Basketball Totaal

Eigen-aardig

Eigenaar zijn, is helemaal niet zo eigenaardig. Eigenaar zijn, dat is eigenlijk aardig zijn voor jezelf. Of nog mooier, eindelijk aardig zijn voor jezelf. Lees verder of beluister deze column op SoundCloud.

Eigenaarschap. Ik ben het aan het leren, om echt aardig te zijn voor mezelf. Niet meer te geloven dat ik anderen moet pleasen en gedrag moet vertonen dat niet werkelijk het mijne is. Om verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf. Eigenaar te zijn van mezelf. Eigenaar te zijn van wat ik wil creëren. Vanuit mijn allergrootste verlangens! Dat is de diepere en belangrijkste laag van het fenomeen eigenaarschap wat mij betreft. Niet wat ik aan spullen in eigendom heb.

Zeg, dat eigenaarschap, hoe ziet dat er dan uit in het basketball? Wat speelt er dan aan eigen-aardigheden? Hier mijn eigen rondje ‘langs de velden’. Gewoon ‘ns even rondneuzen:

Allereerst het daadkrachtige duo Bob van Oosterhout en Jos Frederiks. Zij hadden najaar 2016 een grote primeur door als eerste in Nederland eigenaar te worden van een basketballclub als bedrijf. Dat vond ik een dik-in-orde-statement. Even de boel opschudden, anders aanpakken. Misschien wordt het wel een trend. Hoe dan ook, zij doen het en de roemrijke club leeft op. Ze zijn er nog niet, maar let op de vorderingen. Dit is eigenaarschap van een club, een club die een impuls nodig heeft, naar je toe trekken, in de voor mij goede zin van het woord.

Er is ook ander eigenaarschap. Ik lees ook de posts op Facebook van Vin Rock, Vincent Krieger, over het proces van zijn vader die fysiek achteruit gaat nu. Hij spreekt zijn jonge zoon Tyrone daarover aan en het ontroert me. Ik ken Vincent niet persoonlijk, maar volg hem al jaren. Wat mooi om te zien dat een zogenaamd ‘stoere’ basketballer (zegt meer over mij) zo zijn liefde voor z’n ouwe laat zien, zijn tederheid, zijn gevoel. Dat is ook eigenaarschap!

Jesper Jobse dan. Die gaat hard voor 3×3, vooral omdat hij als speler de eigenaar is van zijn eigen spel. Er is wel een coach, maar veel meer op afstand. Jesper en kornuiten spelen zelf het spel, en moeten vooral zelf hun besluiten nemen. Dat is anders dan een alles-bepalende coach in het 5 tegen 5 met een zak vol mogelijke interventies en tools zoals wissels, time-outs, alle setplays et cetera. En kijk, potverdikkie weer tweede van de wereld! Dekselse prestatie.

Gannett-CDN_com

Kyrie Irving dan, een ster. Eigenaar van wonderschone ‘handles’. Voor mij zeer inspirerend dat hij, als eerste NBA-speler voor zover ik kan overzien, ervan droomt om deel te zijn van een zelfvoorzienend levende community. Hij wil met anderen een groot stuk land kopen en heel anders leven. Wie wist dat? Ik vermoed dat weinigen dat bericht gelezen hebben vorig jaar. Want de meeste berichten over hem en zijn NBA-collega’s gaan natuurlijk over hun prestaties, hun uitspraken en … hun eigendommen …

Kyrie is er wel klaar mee dat alles in onze samenleving zoveel geld kost. En dat zo’n beetje alles een product is geworden. Nee, maak nu geen flauwe grappen dat ook hij, als speler, als basketballproduct veel geld kost. Al is dat natuurlijk heel erg waar. Maar ook jij zou geen “nee” zeggen tegen zo’n salaris als hij heeft. Waar het mij om gaat, is dat ik eigenaar ben van blijdschap over het feit dat een topper zoiets zegt en zeer kritische vraagtekens zet bij het heersende maatschappelijke systeem waarin alles geld kost. Dus dat….

Ik denk ook een hele tijd terug. Het is de zomer van 1996, op de Boulevard in Scheveningen. De NBA is eigenaar van de 3-on-3 World Tour en maar liefst 2.000 (correctie met dank aan Aart: 2.500 zelfs) pleintjesbasketballers uit Nederland en zelfs daarbuiten zijn present op de vele tijdelijk aangelegde veldjes. Een nog nooit vertoond basketballfeest – en ook hier vermoed ik dat maar heel weinigen überhaupt weten, laat staan beseffen, hoe uniek dat was. Aart Dekker en ik coördineerden de inzet van de 120 (140 zelfs; idem) vrijwilligers die nodig waren om alles in goede banen te leiden. We flikten het om dat aantal mensen te leveren, kundige en betrouwbare mensen bovendien. We waren ‘eigenaar’ (met Aart voorop) van een benadering en communicatiemanier die werkte, en die de organisatie niet zelf kon bedenken of realiseren. Simpelweg omdat ze de Nederlandse cultuur niet kenden en het netwerk hier niet hadden.

Op dat toernooi loop ik op zondag, dag 2, ’s ochtends rustig rond, ruim voor de wedstrijden beginnen. Ik zie een man rondstruinen die eigenaar is van een duidelijk Miami Heat trainingspak. Hij kijkt nieuwsgierig naar alle NBA-vlaggen en het aanstaande spektakel. Hij is geen NBA-basketballer, dat is me helder, maar ik ben wel geïntrigeerd. Deze man straalt veel zelfvertrouwen en power uit. Ik spreek ‘m aan, hij blijkt toevallig hier op vakantie met zijn vrouw. Ik schakel snel door naar de vraag: ‘Do you work for the Miami Heat?’. Zijn briljante antwoord: ‘No. I own the Miami Heat’. Wij lachen en ik vergeet het nooit meer! Het was niet Micky Arison, maar een van zijn businesspartners. Ik vermoed Raanan Katz. De tijd van Pat Riley en Alonzo Mourning in the paint.

Begin deze week waren we in gesprek met een klant van ons: PlanMen. Zij weten als adviesbureau alles van personeelsplanning en capaciteitsmanagement, kortom WorkForce Management. Dat doen ze erg goed. Met een eigen stijl, heerlijk om te zien. Ze vragen ons nu een ontmoeting te faciliteren met hun consultants. Ook dan moet het gaan om eigenaarschap, hen helpen nog meer eigenaar te worden van hun werk voor klanten en de verbinding met elkaar.

Een dag later spreek ik met weer anderen over tijd hebben vs. grond hebben. Ik herinner me de uitspraak van een wijs iemand: ’vroeger hadden mensen geen land, maar wel tijd. Vandaag heeft iemand misschien land, maar niemand heeft tijd’.

En mijn compagnon Nicole nodigt me uit om nog meer te ‘ownen’ wat ik voel, en te kijken waar ik nog projecteer in plaats van volledige verantwoordelijkheid te nemen voor dat, wat iets met mij doet. Het niet bij de ander te zoeken. Ik dacht dat ik dat al niet meer deed, maar heel subtiel deed ik het toch nog wel een beetje….

‘Ownen’, voor jezelf, van binnenuit. Dat klinkt voor mij al heel anders dan iemand ‘ownen’ omdat je hem zou vernederen op het veld. Stoere taal waar ik een broertje dood aan heb. Dan haal je iemand omlaag. Dat is ego-gedoe, leuk voor kleuters misschien.

Kortom, eigenaar zijn behelst nogal wat he! En toch, alles is relatief. Want is alles van iemand? Van wie is deze aardige column eigenlijk? Ik schrijf ‘m, iBasketball host ‘m, jij leest ‘m, dus we doen het samen … haal 1 schakel eruit en er blijft niets over. Zeg nou zelf … is dat niet het meest eigen-aardig?

Beluister deze column op SoundCloud.

Marnix Lamers

Laat een reactie achter