CP3 by Basketball Totaal

Degradatie VU16 is degradatie van de coaches

neutraal IBHet Nederlands team VU16 is gedegradeerd naar de B-poule. De laatste wedstrijd vandaag tegen België ging verloren met 1 punt. Daarmee kwam op een vervelende manier boven water, waarvoor ik een belangrijk deel van het toernooi bang was, namelijk dat er wel meer uit dit team te halen was, maar dat het er door de coaches niet uitgehaald werd.

Ik zou het zelf volstrekt anders gedaan hebben. En hoewel dat geen garantie is dat het dan persé anders zou zijn gelopen, heb ik daar zelf wel de overtuiging van. En ook haast ik mij erbij te zeggen dat garanties uit het verleden (tig keer landskampioen) natuurlijk geen garantie zijn voor de toekomst. :) Maar als je op resultaat coacht – en dat doe je tijdens een EK – dan zijn er verschillende wegen die naar Rome leiden. Nu werd er door de coaches een doodlopende weg ingeslagen die gaandeweg het toernooi steeds duidelijker werd en waarvan ik het idee had dat zij door een bepaalde tunnelvisie dit niet zagen aankomen.

De wijze waarop de coaches Bart Sengers en Meindert van Veen tijdens dit EK hun keuzes maakten, paste niet in mijn logica. Er werd nu voor gekozen om enkele speelsters een soort heilig te verklaren. Het maakte niet uit wat ze deden: tegen welk schotpercentage ze scoorden, welk balverlies ze leden, welke schotkeuzes ze maakten, hoe slecht ze verdedigden, enz enz: zij bleven in het veld staan. Natuurlijk waren er ook mooie momenten bij. Dat is logisch. Maar in tegenstelling tot de ‘eerste keus’, werd bij andere speelsters het zelfvertrouwen tot op de grond werd afgebrand wanneer zij maar 1 fout maakten (en gelijk een wissel volgde), of doordat zij helemaal niet gebruikt werden. Natuurlijk het kan een keuze zijn. Daar ben je als coach immers verantwoordelijk voor. En nu is dit het resultaat en daar ben je als coaches ook verantwoordelijk voor.

De speelsters kunnen voor deze degradatie niet verantwoordelijk voor zijn, want sommigen zijn niet of nauwelijks gebruikt (waarom selecteer je ze dan, als je er geen vertrouwen in hebt?), terwijl bij anderen – ik zei het al – structureel het vertrouwen werd afgebroken om hun kwaliteit tot hun recht te laten komen. Tja, en basketbal is nu eenmaal een sport waarbij het om teams gaat waarbij je met meer dan drie of vier speelsters moet spelen.

Op een EK speel je 9 wedstrijden in 11 dagen en daarmee leg je een groot beslag op de mentale en fysieke belasting van alle (12) speelsters. Sowieso al. Als je dan bepaalde speelsters zo goed als niet wisselt, betekent het dat die speelsters op een gegeven moment natuurlijk niet meer kunnen brengen wat je van ze verwachtte als coach (Als ze dat al konden brengen…). Ik zal er in de komende weken nog wel eens wat uitgebreider over berichten, maar één beginnersfout wil ik alvast wel even noemen: de tweede ronde.

Nederland speelde de tweede ronde in de wetenschap dat zij zich niet meer konden plaatsen voor de kwartfinale en dat veel, heel veel, zou komen af te hangen van de wedstrijd tegen Zweden. Je zou zeggen dat het een ideale kans was om de speelsters waarvan je veel verwacht de broodnodige rust te geven en vooral veel minuten aan je ‘tweede keus’. Niets is echter minder waar. Ook al werden gewoon de drie wedstrijden in de tweede ronde verloren, er werd een consequent beroep gedaan op een paar speelsters, die dan ook helemaal uitgewoond waren. Toen de cruciale wedstrijd tegen Zweden werd gespeeld, kon de ‘eerste keus’ van de coaches niet meer de energie opbrengen (op sommige fases van de wedstrijd na) om de wedstrijd naar zich toe te trekken (terwijl Zweden echt geen best team was…).

Nou goed, je komt dan in de verliezerspoule en daarin werd dezelfde fout opnieuw gemaakt. De eerste wedstrijd tegen Litouwen werd ruim gewonnen. Litouwen had ongeveer het niveau van Binnenland (grapje hoor, dames uit Barendrecht :) ) en dus was het logisch dat de wedstrijd werd gewonnen. Ook nu gold dat er volop mogelijkheden waren om je ‘eerste keus’ rust te geven voor de cruciale wedstrijd (Of je immers met ruim dertig punten wint of bijvoorbeeld met 10. Dat maakt niet uit. Voor het doelsaldo hoef je het niet te doen). Ook nu gebeurde dit niet. Het is een keuze die gemaakt is.

Het gevolg was wel dat je dus met een volstrekt vermoeide ploeg de belangrijke wedstrijd tegen België om de degradatie gaat spelen en dat is dan een wedstrijd waarin je opnieuw weer alles van je ‘eerste keus’ gaat verwachten en vragen. Het begin was echt hoopgevend, maar in plaats van je rotatie zo groot mogelijk (of in ieder geval groter!) te houden, werd opnieuw gekozen voor een heel kleine rotatie. En dan gaat op een gegeven moment natuurlijk niet alleen de fysieke vermoeidheid meespelen, maar ook de mentale. België had de eerste helft heel veel gemist en dus was het wachten op hun ‘flow’. En die kwam er, en omdat wij die ‘flow’ al gehad hadden, zag je dat het aan het eind van de wedstrijd de mentale weerbaarheid van de speelsters in het veld te zwak was om zichzelf staande te houden. Daar moet je als coaches weten en je speelsters erop voorbereiden, en zelf – door middel van je wisselbeleid en je time-outs – je rol in spelen. Het gebeurde niet (en voor zover het gebeurde werden er volstrekt andere keuzes gemaakt, dan dat ik had gedaan). Nu werd bijvoorbeeld gekozen om in de slotfase van de wedstrijd de jongste speelster van het team de meeste verantwoordelijkheid te geven in de organisatie van het spel. Tja, zij gaat drie (of vier) keer de fout in. Het is niet haar fout, het is de keuze van de coaches.

Nederland gedegradeerd: verantwoordelijkheid van de coaches. En ik ben benieuwd tot waar deze reikt.

(Later volgt nog wel meer over dit toernooi, want ik heb weer heel veel geleerd)

Ton Kallenberg

Dit artikel is met toestemming overgenomen door de auteur

Laat een reactie achter