CP3 by Basketball Totaal

DE ONGELOFELIJKE BLIKSEMCARRIÈRE VAN EEN NEDERLANDS TALENT

Fluiten op grote toernooien als EK-kwalificatie, Europese Spelen, World Tour en EK. Wat voor veel arbiters een droom is, zie jij werkelijkheid worden. In één jaar tijd. Terwijl je pas vijf jaar fluit. Het leest als een jongensboek. Alleen ben je vrouw. Een heel jonge zelfs. Het is het verhaal van Edith Oudshoorn, die nu naar de Olympische Spelen wil. Een basketbalscheidsrechter die durft te dromen.

Vijf jaar geleden hadden ze bij BV Hoofddorp een clubscheidsrechter nodig die wat jeugdwedstrijden kon fluiten. De op dat moment twintigjarige Edith Oudshoorn meldde zich aan voor het klusje, nietsvermoedend wat erachter vandaan zou komen: een internationale scheidsrechtersloopbaan. Vanaf dat moment ging het in sneltreinvaart richting het internationale 3×3 Basketball-circuit.

Van club naar topgroep
Het goede fluiten van Edith -’die ondertussen haar E-diploma had gehaald-€’ voor haar club viel op. Ze werd gevraagd toe te treden tot de ‘potential-groep’ van Noord-Holland, waarin talentvolle scheidsrechters begeleid worden tijdens de eerste jaren van hun loopbaan. Nadat ze ook het D-diploma aan haar snel groeiende cv had toegevoegd, kwam ze in de landelijke potential-groep terecht. “Tot vorig jaar heb ik daarin gezeten”, vertelt Edith. “Nu maak ik deel uit van de topgroep van het Masterplan Talentontwikkeling Toparbitrage. Ik wil dit seizoen de manneneredivisie halen en vervolgens ook in het ‘vijf-tegen-vijf’ FIBA-referee worden. Het is mijn droom uiteindelijk de Olympische Spelen te halen.”

Hele lichting talent
Wie met haar spreekt over haar mogelijkheden in het scheidsrechtersvak hoort geen greintje twijfel. De oorspronkelijk tot gymdocente opgeleide wiskundelerares van de Openbare Scholengemeenschap Bijlmer in Amsterdam ziet louter mogelijkheden. “Ik ben echt op het juiste moment gaan fluiten. De opleiding van scheidsrechters is dit jaar ingrijpend veranderd, waardoor talentvolle referees nu de kans hebben om heel intensief begeleid te worden. Zo ben ik onder andere gekoppeld aan ervaren scheidsrechters die internationale ervaring hebben en in de manneneredivisie fluiten. Zij praten me bijvoorbeeld na een wedstrijd bij over wat er goed ging en wat mijn verbeterpunten zijn. Er komt een hele lichting aan van talentvolle jonge scheidsrechters. Die gaat veel baat hebben bij de nieuwe manier van begeleiden”, aldus Edith.

Stroomversnelling in Slovenië
In 2013 raakte de loopbaan van het scheidsrechterstalent in een stroomversnelling. Edith: “FIBA Europe organiseerde toen het FIBA International Camp for U15 Girls. Nederland mocht daar twee talentvolle jeugdspeelsters naartoe sturen, een coach én een scheidsrechter. Voordat ik het wist, was ik in Slovenië. Vanaf dat moment is het hard gegaan. Zelf basketballen was, vanwege mijn studie, steeds lastiger aan het worden. Bovendien vind ik dat je in een teamsport er ook helemaal voor moet gaan ‒ daar hoort dan ook drie keer per week trainen en spelen bij. Maar omdat het met fluiten zó hard ging, kreeg ik het idee dat ik het als scheidsrechter best ver zou kunnen schoppen. Ik heb toen de knoop doorgehakt en besloten te stoppen als actief speelster.”

Dolletje kan, aanraken niet
Edith steekt veel tijd in haar ontwikkeling als topscheidsrechter. De essentie van arbitrage is voor haar: “Met collega’s mijn ding doen op het veld biedt me een stuk ontspanning. Samen zetten we de lijnen uit waarbinnen de spelers kunnen basketballen. Heel belangrijk daarbij is voor mij de communicatie met coaches en spelers. Stap voor stap leer je ze daardoor beter kennen en zij jou ook. Dat vind ik een mooi onderdeel van het het vak. Je kunt immers altijd ergens over praten met elkaar, ook al ben je het oneens. Zolang er respect is, sta ik daar open voor. Als er over het hele veld naar me wordt geschreeuwd, of iemand begint aan mijn shirt te trekken, dan houdt het op. Niet aanraken. Maar in de vrouweneredivisie heb ik dit soort dingen amper meegemaakt. Dat is ook een kwestie van op tijd ingrijpen. Als je dat doet, kun je zelf ook wel eens fout zitten. Meestal ontstaat er dan een gesprek, waarin ik dan mijn excuses aanbied. En ook een ‘dolletje’ kan. Als er wat mis gaat zijn er genoeg manieren om het op te lossen. Zolang de spelers gewoon kunnen blijven basketballen is er niets aan de hand.”

Van Rotterdam naar Bakoe
Naast toewijding lijkt ook die frisse, ontspannen houding een rol te hebben gespeeld in haar ontwikkeling van clubscheidsrechter naar toparbiter in het 3×3 Basketball. Anders valt niet te verklaren dat het met Edith allemaal zo snel is gegaan. “Vorig jaar zomer kreeg ik de kans op de Streetball Masters in Rotterdam te fluiten. Daar konden drie refs zich plaatsen voor de EK-kwalificatiewedstrijden in Amsterdam, later dat jaar. Ik zat erbij en de FIBA was na afloop tevreden over mijn prestaties. In 2016 zou het nieuwe scheidsrechterstraject van het internationale 3×3 Basketball van start gaan. Ik moest dus nog even geduld hebben tot 2016 en dan mijn kans pakken om ook op het eindtoernooi te kunnen fluiten, dacht ik. In februari van dit jaar werd ik echter uitgenodigd deel te nemen aan een clinic in Bakoe. Onderdeel daarvan was een spelregeltest en het geven van je reactie op allerlei videoclipjes van spelsituaties, en natuurlijk het live fluiten van een wedstrijd. Na drie weken zou de uitslag komen.”

Finale en videobeslissing
Het werden spannende dagen voor Edith, die nog geen idee had hoe ze er internationaal voor stond. “Maar voordat ik het wist had ik ineens een FIBA-licentie en was ik bovendien genomineerd voor de Europese Spelen van 2015. Ik mocht weer terug naar Bakoe. Daar heb ik uiteindelijk de vrouwenfinale gefloten, tussen Rusland en Oekraïne. Dat was echt heel tof. De kwartfinale tussen Azerbeidzjan en Spanje heeft de meeste indruk op me gemaakt. Het was de vraag of het thuisland binnen de reguliere speeltijd de gelijkmaker had gescoord of niet. Wij zagen dat het geen overtime mocht worden. De jurytafel had in de slotfase de tijd twee keer stilgezet, terwijl die bij 3×3 Basketball dan juist moet doorlopen. We keurden de score dus af, omringd door het lawaai van tweeduizend Azerbeidzjaanse supporters. Een bijzonder, maar ook leerzaam moment. Daarom was het toernooi zo’n geweldige belevenis. Je fluit immers de beste spelers en speelsters van Europa.  Het niveau was heel hoog.”

Wedstrijdspanning en 10.000 dollar
Nauwelijks bekomen van alle indrukken uit die ze in het verre Azerbeidzjan had opgedaan, kwam er een nieuw verzoek van de FIBA binnen. Of ze nogmaals haar koffer wilde inpakken. Dit keer voor een reis naar China. Edith Oudshoorn tot slot: “Nu mocht ik in Beijing op de FIBA 3×3 World Tour aan de slag. In China merkte ik dat er een behoorlijke druk op dergelijke wedstrijden ligt,, om te beginnen de halve finales. Wie die won, was zeker van het eindtoernooi in Abu Dhabi. En de winnaar van de finale kreeg ook nog eens 10.000 dollar. Gelukkig heb ik gemerkt dat ik goed kan omgaan met dergelijke wedstrijdspanning. Na de World Tour heb ik eind augustus op het EK U18 in Minsk gefloten. In oktober ben ik weer in China, als referee van de FISU World University League 3×3 Basketball Final 2015. Geloof me, ik moet mezelf af en toe knijpen en me afvragen of het allemaal wel klopt. Gebeurt dit echt allemaal in mijn leven?”

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.