CP3 by Basketball Totaal

Contracten en verwachtingen

Woo, het nieuwe stuiter-seizoen begint weer! Al lijkt het steeds meer niet echt op te houden met alle zomerse basketball-events wereldwijd. Maar goed, Oranje begint weer, de DBL etc. Met veel nieuwe contracten en nieuwe verwachtingen. En misschien zelfs ook oude verwachtingen. Overal verwachtingen: bij de jeugd. Bij de recreanten. Bij de top.

Luister naar deze column ingesproken op Soundcloud.
Een fan van Donar bijvoorbeeld, kan dezelfde top-prestaties verwachten als van afgelopen seizoen. Er staat immers weer een heel goed team, zo lijkt het. Of die verwachting reëel is? Ik denk dat ze zowel in de Sleutelstad als in Oeteldonk hogere prestaties verwachten. Kan dat allemaal samengaan? Wordt lastig, want er wordt er maar 1 kampioen. Maar misschien is dit puur mijn verwachting, omtrent andermans verwachtingen! Zo zie je maar weer.

Verwachtingen, verwachtingen. We verwachten wat af. Heeft het wellicht te maken met ‘ver’ en ‘wachten’? Yes! Je stelt een verwachting en je gaat zitten wachten op afstand van de actie. Als fan en dus blijkbaar ook als bball-bloggert creëer je zoiets helemaal zelf. ‘Ja maar ze hebben top-aankopen gedaan, dus ik mag toch weer dit / zelfs meer verwachten?’ Jij mag alles, lieve supporter (van welke club dan ook), maar neem wel je verantwoordelijkheid voor je eigen projecties. Misschien worden ze werkelijkheid. Misschien niet. Ik herinner me een goede Haagse basketballer, ik noem hem even ‘Derk’, die echt boos was op Kobe omdat die beduidend minder gepresteerd zou hebben dan verwacht mocht worden. Ik heb me echt verbaasd toen. Wat houdt dat in feite in: jouw emoties worden dan direct beïnvloed door de door-jou-op-een-bepaalde-manier-geïnterpreteerde prestaties van een speler duizenden mijlen ver verwijderd, die alleen op beeldschermen tot je komt. Die jou niet eens kent. Tja.

Mijn vraag aan alle Derken in onszelf (want we doen het allemaal): spreken we voortaan af dat je niet boos of teleurgesteld raakt als het niet wordt wat jij wenste? Want ik ben wel klaar met het eeuwenoude geklaag in de trant van ‘ze presteren minder dan ze zouden kunnen’. Of nog erger: ‘dan ze zouden moeten …’ En ja, deze kennen we maar al te goed: ’Ze worden gvd dik betaald man! En dan deze wanprestatie! Tjongejonge!’

Weet je wat ik vind? Geen enkel team moet iets. Ben jij niet de speler zelf, de coach noch de manager van het team, de clubeigenaar? Kijk, die mogen wel iets verwachten. In elk geval een bepaalde inzet. En eigenlijk ook nog niet eens een vooraf bepaalde prestatie.

Ben jij niet zo iemand, wacht dan maar gewoon af. En jij als fan kan beter niets verwachten. Want daar heb jij niets over te zeggen. Betaald, tja, we worden allemaal betaald. Jawel, jij betaalt mee aan hun salaris, dat wel. Moeten topsporters jou die prestatie leveren die jij in je kop haalt: een op projecties gebaseerde bestelling?

Dacht het niet. Tenzij … tenzij de spelers en jij samen een contract opstellen, na goed overleg. Vanuit gelijkwaardigheid. Goed doorpraten en expliciet maken wat, hoe, wanneer en vooral: waarom er iets gevraagd wordt en daarin overeenstemming vinden. Is wel een innovatief idee he! Stel je zo’n gesprek voor: ‘Waarom wil jij, vader van 3 kinderen, dat ik, ietwat wisselvallige reserve-center die en die klasse-tegenstander uit de wedstrijd beuk? Kom je thuis tekort? Is jouw contract niet verlengd?’ ‘Euh … ik vind het gewoon gaaf om te zien. Houd wel van een opstootje hier en daar. Maar ok, als dat niet gaat, reserve-center, wens ik gaarne dat je in elk geval je best doet!’ ‘Ok dat moet lukken’.

En de clubleiding: ‘Ok jongens, we plannen hierover eerst meetings met de harde kern, dan alle andere seizoenkaarthouders, en dan losse verkoop-fans …’ ’Oh wacht even, de business-seats toch eerst?’

Tuurlijk, dit alles is lastig uitvoerbaar lijkt me. Maar stel je eens voor dat we meer gaan kijken waarom we iets roepen op de tribune, waarom we iets willen zien op het veld. Want dat speelt er, steeds weer. Wat er voor behoefte onder onze verwachting zit. Willen we zelf stiekem meer erkenning? Meer vrijheid? Meer spektakel? Waarom dan? Om iets te compenseren?

Spelers tekenen papieren contracten met hun club, en misschien ook andere deals. Maar het echte contract is het psychologische contract. Het meestal niet vastgelegde, impliciete contract dat in de lucht hangt. De coach en de club willen bijvoorbeeld dat iemand leider is van het team. Of rust brengt vanaf de bank. Pinch-hitter is, als het echt erom spant. Ze willen dat het eeuwige talent nu eens echt doorgroeit. Zijn die verwachtingen altijd expliciet? Zijn ze haalbaar? Wordt de speler gevraagd of hij de impliciete verwachting begrijpt en wordt hij vervolgens geholpen die te behalen? Indien niet, dan zijn er vaak teleurstellingen. Elk jaar weer. Herkenbaar?

Dat gezegd hebbende … verwacht ik dat er dit seizoen weer een hoop te beleven is op en rond de velden! Alleen al in mijn hoofd is dat het geval, want ik had toch echt verwacht dat Oranje de Hongaren zou pakken. Dat gebeurt dus mooi niet, en dan vind ik dat toch wat jammer. Nee lieve lezers, ik neem de mannen niets kwalijk. Maar ik blijf natuurlijk wel dingen verwachten, in mijn hoofd halen, lekker puh, en dat moet dan gewoon ook werkelijkheid worden, daar ben ik een echte fan voor! 🙂 Litouwen, here we come!

Luister naar deze column ingesproken op Soundcloud.

Marnix Lamers

Over de auteur:
‘Wat speelt er’ heet deze column van Marnix Lamers (1970), over de vele facetten en betekenissen die we in ons mooie spelletje kunnen ontdekken. Marnix groeide op met zelf basketballen en kijken naar Nashua Den Bosch in de hoogtijdagen. Hij werd dus hoopsjunkie en was op z’n 16e al basketballtrainer-coach. Nu werkt hij als trainer en inspirator aan het verbeteren van communicatie, samenwerking en waardecreatie in organisaties. Zijn websites zijn http://www.meewerktuin.nl en https://www.wayra.nl

Laat een reactie achter