CP3 by Basketball Totaal

Cavs – Warriors: Spelers verslaan Schutters

Coach Ferry Steenmetz’ gewaagde voorspelling is uitgekomen: de Cleveland Cavaliers zijn NBA-kampioen! In een zevende wedstrijd die eerder spannend dan goed was, zorgde Kyrie Irving voor de beslissende driepunter.

Met de zege (89-93) wonnen de Cavs hun allereerste NBA-titel ooit, en de eerste titel in een grote sport voor de stad Cleveland sinds 1964, 52 jaar geleden dus. Hoewel LeBron James terecht en unaniem de Finals MVP prijs kreeg, mag zijn running mate Irving zeker niet vergeten worden. ‘Uncle Drew’ was in vrijwel alle zeven wedstrijden beter dan de tweevoudig MVP Stephen Curry, die ook in de beslissende wedstrijd niet kon uitblinken.

LeBron James speelde een zeer knappe wedstrijd door voor het eerst in 28 jaar (James Worthy deed het in 1988) een triple-double te noteren in de zevende wedstrijd van de finale. James eindigde met 27p, 11r, 11a, 2 steals en 3 blocks, waaronder een mega-block tegen het bord, in chase-down stijl, aan het einde van het vierde kwart. Zijn adjudant Kyrie Irving eindigde met 26p en 6r.

Cleveland was al de eerste ploeg ooit, die een finale van 1-3 naar 3-3 wist te slepen, en het zet die unieke prestatie alle kracht bij door vanaf 1-3 alsnog de titel te winnen. Dat twee van de laatste drie wedstrijden die Cleveland moest winnen, op vijandig terrein waren, maakt de prestatie nog eens extra glansrijk. Golden State won in het reguliere seizoen 39 van de 41 thuiswedstrijden, maar in de finale, en eigenlijk in de hele play-offs, liep het uiteindelijk net niet.

In de halve finale, tegen OKC, hadden de Warriors al een “kogel ontdoken”, door na een 1-3 achterstand alsnog de serie te beslissen. Ondanks een 3-1 voorsprong in de finale, wisten de mannen van coach Kerr het niet af te maken. Het is zeker denkbaar dat de schorsing van Draymond Green (wedstrijd 5), en de rugblessure van Andre Iguodala (wedstrijd 6), gecombineerd met de knieblessure van center Andrew Bogut al in het begin van de serie, de mannen uit San Fran de das hebben omgedaan.

Draymond Green, die in wedstrijd 7 de absolute uitblinker was bij de verdedigend kampioen met 32p (6-op-8 3p), 15r, 9a en 2 steals, werd door de NBA geschorst voor wedstrijd 5. In wedstrijd 4 had hij een aanvaring met James, welke pas ná de wedstrijd werd omgezet in een flagrant foul en ‘dus’ een schorsing omdat de emotionele Green over de voorgaande wedstrijden al te veel T’s en F’s had verzameld. Samenzweringsdenkers zagen in deze schorsing een manipulatie door de NBA League Office, met minstens als doel de serie te rekken, of zelfs als bedoeling om Cleveland kampioen te ‘maken’.
Toen in wedstrijd zes de tweevoudig MVP Curry nog geeneens mocht knipogen, of hij had al weer een p te pakken, waardoor hij praktisch uit de wedstrijd gefloten werd, klonken de beschuldigingen van manipulatie nog sterker.

Met zowel Green als Curry er gewoon bij, en ook Iguodala weer redelijk fit, had Golden State ondanks alles de kans om de titel in eigen huis ‘gewoon’ te prolongeren. Lange tijd had het daar alle schijn van. Cleveland kon weliswaar goed aanhaken, en wist na een furieuze start van de Warriors het thuispubliek redelijk rustig te krijgen, maar bij Golden State viel de driepunter geweldig goed, terwijl de Cavs erg hard moesten werken voor de punten.

Aanvallend had de Canadees Tristan Thompson een minder dominante rol bij de Cavs dan in wedstrijd 6, en aanvankelijk leek geen enkele Cavalier dat gat op te kunnen vullen. Uiteindelijk onderscheidde de verguisde man van 113 miljoen, Kevin Love, zich. Hij maakte 9 puntjes en pakte 14r, 3a en 2 steals. Loves inbreng was hard nodig in de eerste helft, toen de diesel James nog niet vol op stoom was en hij een behoorlijk aantal keren de bal inleverde. Het leek erop dat LeBron te nadrukkelijk bezig was, de bal met zijn teammaats te delen, in plaats van zelf naar de ring te gaan.

De Cavs leken in de problemen. Golden State had al 11 driepunters raak gepaft, en de Cavs pas 1. Vandaar dus, dat je voelde dat Cleveland tekort zou gaan schieten. Ook aan het begin van het vierde kwart leek het daarop. De Cavs oogden vermoeider en ze konden minder energie brengen vanaf de bank. Het spel werd vertraagd, vooral door James die veel vanaf de point speelde en de shotclock eerst een seconde of 10 tot 15 liet lopen, alvorens echt actie te ondernemen. Uiteindelijk leverde die aanpak net genoeg lay-ups en vrije worpen op voor de Cavs, om Golden State niet kwijt te raken. De beslissende actie kwam, toen na een screen en een switch, Kyrie Irving zich gekoppeld vond aan Steph Curry. Irving is net zo handig met de bal als de MVP, en bovendien explosiever. Hij slaagde erin om aan de rechterkant van het veld net genoeg ruimte te creëren voor een leunende driepunter, waarbij de hand van Curry te laat en te laag kwam om Irvings zicht en schot echt te belemmeren. De moeilijke bal viel goed en aan de andere kant misten beide Splash Brothers: Klay Thompson (2-10 driepunters en 14p in een bleke wedstrijd) en Curry (4-14 driepunters en 17p in een bijna net zo bleke wedstrijd) konden de bal niet meer door de hoepel krijgen. Een onverwachte heldenrol was daarbij weggelegd voor de toch niet bepaald soepele Kevin Love. Hij verdedigde Curry uitstekend, toen die de mogelijk gelijkmakende driepunter nam. Het was bovendien een lange aanval, waarin Curry meerdere malen Love probeerde af te schudden. De man met nummer 0 liet zich echter niet verschalken en wist bovendien te verdedigen zonder een p te maken.

In hoeverre het toeval (of een blessure?) is, dat Curry in zijn tweede opeenvolgende finale niet zijn MVP-niveau van het reguliere seizoen haalt, is niet met zekerheid te zeggen. Wel lijkt het erop dat het lagere tempo in de play-offs, de betere verdediging door de tegenstander, en Curry’s eigen matige verdedigende kwaliteiten, hem in het naseizoen geen goed doen. Waar andere MVP’s, zoals Bird, Magic, Jordan, James, Kobe, Shaq, Olajuwon, en Duncan juist in de play-offs iets extra’s weten te brengen, lijkt dat met Stephen Curry nog niet het geval.

Verder de statistieken in duikend, valt op dat Cleveland het gered heeft, door op de vrije worplijn te komen, en daar uitstekend te presteren, zeker gezien het vijandige publiek in Oakland. De Cavs raakten 21-25 VW, hetgeen ze 11 punten meer opleverde dan de 10-12 van Golden State. De thuisploeg leek weer richting de 20 rake driepunters te gaan, maar viel in de tweede helft en vooral in het vierde kwart stil van ver, waardoor het bleef bij ‘slechts’ 15 rake bommen, die 27 punten meer opleverden dan de 6 rake drietjes van de Cavs.
Al met al namen de Warriors bijna net zoveel 3 als 2punters, 41 om 42 pogingen. Bij de Cavs een klassieker beeld, zij namen ‘slechts’ 25 bommen en legden 57 keer aan voor een tweepunter. You live by the jumpshot, you die by the jumpshot. Vannacht was het dus dat laatste. Hoewel een driepuntspercentage van bijna 37 helemaal niet schandalig slecht is, redden de Warriors het niet, onder meer doordat zij met de tweepunters nauwelijks beter schoten (ruim onder de 40%) en zoals gezegd slechts 12 keer op de vrije worplijn wisten te komen.

Het blijft uiteraard een kwestie van smaak, maar als liefhebber van play-off basketball, waar alles in hoort te zitten, zowel verre schoten als het krachtpatserswerk onder de borden, zie ik gerechtigheid. Het laffe schutterswerk van de Warriors, dat al bijna afgestraft werd door OKC, is in de finale op het nippertje alsnog afgestraft door de Cavs. Een team dat wel de ring op durft te zoeken, er in durft te kleunen, en zijn punten ook wil verdienen als dat in de drukte van de paint moet gebeuren.
Hoe mooi en knap al die schoten van ver buiten de driepuntslijn ook zijn: basketball is juist zo mooi door de zeer vele dimensies die het spel biedt, en daarbij hoort ook het beulswerk inside. De ploeg die daar niet voor weg liep, is vannacht terecht kampioen geworden.

Voor Golden State eindigt het seizoen in een dubbele mineur: niet alleen kon de ongenaakbare ploeg uit het reguliere seizoen een 3-1 voorsprong niet verzilveren ondanks twee uitgelezen kansen in eigen huis; het team blameerde zich ook nog eens door het prachtige record van 73-9 ernstig te bezoedelen. Een mooi regulier seizoen blijft pas glanzen, als je daarna ook de titel pakt. Het kan haast geen toeval zijn, dat juist toen de hardste werker en de meest fysieke speler van Golden State, Draymond Green, geschorst was in game 5, de serie begon te kantelen in het voordeel van de Cavs. Blijkbaar heeft Golden State met uitzondering van Green te weinig spelers die bereid en in staat zijn de mouwen op te stropen als het tegen zit. Tegen het relatief open en aanvallend spelende OKC kwamen de Warriors er nog net mee weg, en maakten zij de 1-3 achterstand knap ongedaan. Maar tegen het mannenbasketball, het stapel-boterhammen-mee-naar-het-werk-spel van de ploeg uit Ohio, kwamen de jongens uit de Californische zonneschijn tekort. Daarbij kun je nog zoveel zeggen over de league (schorsing van Green) en de scheidsrechters (anti-Curry in game 6), maar toen in game 7 de refs iedereen gewoon lieten spelen en vrijwel foutloos floten, viel Golden State opnieuw door de mand. Zelfs een door de refs gemiste p van Iguodala op een late lay-up van James kon de Warriors niet redden.
Diezelfde James gooide, hoe toepasselijk, de wedstrijd in het slot door ondanks een harde val op zijn schothand, 1 van zijn 2 vrije worpen te maken en zijn ploeg vier punten los te zetten van de machine uit Oakland, die precies op het cruciale moment serieus haperde.

Cleveland en vooral ook LeBron James kregen veel kritiek, onder meer op het ontslag van hoofdcoach David Blatt, die ondanks een finaleplaats in 2015 en een keurige start van het seizoen, toch het veld moest ruimen. James zou de kwade genius zijn, die bepaalde dat zijn kameraad Tyronn Lue de nieuwe hoofdcoach moest worden. Uiteindelijk lachen James en Lue het laatst. James met zijn derde en mooiste ring en zijn derde en mooiste Finals MVP, en Lue als piepjonge rookie hoofdcoach die meteen de hoogste prijs pakt.

Terugkijkend naar iBasketballs eigen voorspellingen moeten we concluderen, dat de belangrijkste niet is uitgekomen. De Warriors hebben niet gewonnen, en al helemaal niet met 10 punten verschil. Op diverse andere punten, vooral “wat moet er goed gaan bij de Cavs” zaten we redelijk in de richting: het afstoppen van Curry en Klay, het belang van Greens scores, het matige spel van Barnes, het belang van een grootse Kyrie, de mindere rol voor Tristan Thompson, en de (verdedigende!) sleutelpositie van Love.

Schlemiel bij de ‘Dubs’ was uiteindelijk de arme Harrison Barnes. Na een 2-22 schot in de wedstrijden vijf en zes tezamen, voegde hij daar nu een 3-10 aan toe, waarvan 1-6 tweepunters. Over de drie verloren wedstrijden maakt dat een 5-32 voor minder dan 16% schot. De man met de mooiste naam van de hele NBA, Festus Ezeli, kon zijn startende plek geen glans geven, hij miste meteen drie keer in de eerste minuten van de wedstrijd en eindigde met 0-4 schot. Achter de naam van Klay Thompson staat de slechtste plus/minus van alle spelers, namelijk -11.
Curry en Thompson schoten in wedstrijd zeven samen 12 keer raak van het veld, en hadden daar maar liefst 36 pogingen voor nodig. De Splash Brothers schoten dus samen 33% en hoe potent hun aanvalsdrift ook is, voor de liefhebber van all-round basketball blijft het werkelijk pijn aan de ogen doen, al die op-hoop-van-zegen schoten van soms wel 10 meter afstand. We begrijpen dat het mede te maken heeft met het profiteren van de statistieken. Als je een tweepunter tegen 55% schiet en een driepunter tegen 40%, dan is dat 1,1 versus 1,2 punten, dus kun je beter de driepunter nemen. Maar met fraai all-round basketball heeft het allemaal weinig te maken.

Waar Barnes de schlemiel was, daar was Kevin Love met stip de comeback-kid van het jaar. De zo verguisde baarddrager, die geen schim meer is van het rebound- en scorekanon dat heerste in Minnesota, eindigde de wedstrijd met een fenomenale +19 achter zijn naam. In de 30 minuten dat Love op het veld stond, liep zijn ploeg dus maar liefst 19 punten uit op de Warriors.

Cleveland won het laatste kwart met 5 punten (13-18) en de wedstrijd met 4 (89-93). De tranen vloeiden rijkelijk bij onder anderen James en coach Lue. James gaf aan, helemaal klaar te zijn om naar huis te gaan en het feest te vieren met de fans in ‘zijn’ Ohio, de staat waar hij opgroeide. Coach Lue maakte tot tweemaal toe reclame voor zijn geboorteplaats Mexico in de staat Missouri, daarbij herinneringen oproepend aan Hall of Famer Larry Bird, die tijdens een kampioensfeest in Boston zei: er is maar één plaats waar ik liever wil zijn, French Lick, Indiana.

Geen feest echter vandaag in Indiana of Boston, maar in het midwesten van Amerika, in de blauwe boordenstad Cleveland. De uitverkoren zoon van de industriestaat brengt de beloofde titel naar huis. De kroon van King James heeft er vannacht zijn mooiste parel bij gekregen.

iBasketball feliciteert de Cleveland Cavaliers met hun eerste NBA-kampioenschap, en bedankt hen & de Golden State Warriors voor deze prachtige play-offs !

[foto Homepage: AFP / De Telegraaf]

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.