CP3 by Basketball Totaal

Blessures….

Blessures. Denk ik het meest frustrerende wat er is als sporter zijnde. Vanaf de kant zien hoe je teamgenoten trainen, winnen of verliezen terwijl je hopeloos vanaf de kant aanziet wat er op het veld gebeurd.

Je kunt niet helpen, weinig toevoegen.

En daar zat ik dan in Spanje…

Als je ver van huis bent heb je af en toe dagen dat je snakt naar de Nederlandse pot. Naar je familie, je eigen bedje, vrienden uit Nederland en het comfortabele gevoel van echt thuis zijn. Tot nu toe had ik daar eigenlijk bar weinig last van. Goed teken wel, want ik heb het naar mijn zin en tijd vloog eigenlijk voorbij. We hadden een mooie thuiszege geboekt op een directe concurrent en mochten de week erna heerlijk 6 uur rijden voor een uitwedstrijdje in Ferrol.

Na de 12 uur van La Seu dacht ik ”Oh, dat is te overleven” totdat ik er achter kwam dat we NIET met de grote bus gingen. In het kader van ”we gaan een dag eerder zodat we goed onze rust kunnen pakken” werd er gezorgd voor een mini-bus en auto’s. Super leuk, want wie gaat waar zitten. Rennen voor de beste plek dus. Samen met onze (kleine) pointguard wist ik de achterbank van de minibus te veroveren en we hadden het geluk dat niemand voor het midden ging. 2 personen en de hele achterbank. Not too bad.

6.5 uur later mocht ik mezelf ook nog eens terugvinden in ongeveer de grootste kamer van het hotel, dus tot zover was het eigenlijk allemaal helemaal zo slecht nog niet.

…Totdat je door je enkel gaat en je 6.5 uur terug moet in dat busje, op die achterbank die toch niet zo comfortabel lijkt te zijn, met een voet die door kan als olifantenpoot.

Game day: Ontbijten, uurtje trainen, vrije tijd waarin ik ergens een bakkie doe met een teamgenootje, scouting, lunch, rust, wedstrijd.

Een wedstrijd die voor mij 8.30 minuut zou duren. Na een goed begin moest ik, helaas in het eerste kwart, het veld met hulp van fysio en teamgenoot verlaten. Mijn voet deed niet helemaal wat het moest doen tijdens een verdedigende actie en op de beelden kan je mooi zien hoe mijn enkel nog net de grond niet aantikt. Vast lichtelijk overdreven, maar goed eindstand: Natalie op de grond, enkel die niet helemaal goed aanvoelt en einde wedstrijd voor #10.

Met een kilo ijs en ibuprofen mijn teamgenoten gelukkig wel naar de overwinning kunnen schreeuwen, dus helemaal voor niets naar Ferrol was het ook niet.

De busrit terug was natuurlijk een groot feest. Met elke hobbel heb je het idee dat je enkel er af valt en slapen zat er dus niet in. Bij aankomst met krukken naar huis en zondag heel de dag lekker balen en wensen dat je lekker thuis op de bank kon liggen. Thuis waar mama wel voor je zorgt en waar je je even niet druk hoeft te maken over alles wat er door je hoofd heen schiet (aangezien je geen idee hebt hoe erg je blessure is, het enige wat je kan zien is dat je enkel is verdwenen onder een zwelling waar je u tegen). Regel #1 voor mij bij een blessure: de eerste dag zoveel balen als je wil en daarna knop om en werken aan herstel. Zondag mocht ik dus even lekker zielig zijn, maandag door.

 

Ondertussen zijn we ongeveer 2 weken verder en heb ik gehoord dat ik 1-2 maanden aan de kant zit. Wat ik al dacht bleek na een MRI ook zo te zijn: enkelbanden afgescheurd. Na wat doktersbezoeken ben ik begonnen met rehab en er wordt goed voor me gezorgd: er wordt voor me gekookt, boodschappen worden gedaan, deuren worden open gehouden, auto’s worden voor gereden en zelfs mijn ijszak wordt voor me gevuld. Aan mijn team ligt het niet. Het laat, naar mijn mening, zien wat voor team wij zijn, met wat voor meiden ik dagelijks te maken heb en het is maar een voorbeeld van waarom ik het hier echt naar mijn zin heb. Ik ben niet alleen en hoef maar een kik te geven en het wordt voor me geregeld.

Maar…hoe lief mijn teamgenoten ook zijn… even lekker naar huis kunnen zou onwijs helpen. Niks gaat boven familie, mn eigen bed en het gevoel van thuis zijn. Hoe leuk het ook is, soms is thuis zijn toch best wel fijn haha.

 

Om me heen zijn er zoveel voorbeelden van teamgenoten die mee kunnen praten over blessures en ik mag blij zijn dat ik (vooralsnog) niet al te lang uit de roulatie ben. Ik kan helaas teveel mensen opnoemen die langdurig aan de kant zitten en waarvan de basketball-toekomst nog onzeker is. Nogmaals: blessures zijn frustrerend, onwijs kl*te en soms heel eenzaam en ik mag me gelukkig prijzen dat ik van zoveel mensen berichtjes heb mogen ontvangen. NT-Kapitein T. Broring (zelf door, quote, ”schade en schande wijs geworden”) heeft me alle nodige tips gegeven en de nodige Orange Angels hebben ook van zich laten horen (jullie weten zelf, thanks pikkies. Liefde JWZ).

 

Voor nu is het knoppie om, revalideren geblazen, lekker met kerst naar huis en hopelijk in Januari weer knallen.

Adios!

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.