CP3 by Basketball Totaal

Best of the tens

Joris_Zandbergen_Column_iBB_Fast-Break

Yes, lekker. Tijd voor eindejaarslijstjes en zelfs eindedecenniumlijstjes. Leon Kersten heeft de handschoen geworpen voor een heel interessante.

Leon heeft ons uitgedaagd de beste speler van 2010-2020 in de DBL aan te wijzen. Complimenten voor het erbij verstrekken van namen en cijfers! Ik kan er bijzonder van genieten hier proberen een antwoord op te geven, alleen raak ik wel verstrikt in het doolhof van zijstraten die ik erbij denk te moeten bewandelen.

Zo las ik een reactie: hij moet wel vijf jaar in de DBL hebben gespeeld. Op zich een valide gedachtegang, maar dat heeft Leon er niet bij gezegd. De DBL is niet de NBA, waar succes een garantie is voor een langer verblijf, maar (ook) een doorgangshuis voor de betere spelers, zeker die van buitenlandse komaf.

Ik roep even wat: een All Star Team bestaande uit Kaza Kajami Keane, Darius Thompson, Markel Humphrey (om ook een vijfde club een kans te geven), Chase Fieler en Tai Wesley. Geen van allen voldoet aan de vijfjarenregel, wel hebben ze allemaal een impact op de DBL gehad en ik vermoed dat er best wel wat coaches een verschoninkje nodig hebben bij het idee dit op te kunnen stellen. Tegelijk zou je ook een ploegje kunnen maken van Cunningham, De Jong, Slagter, Kherrazi (de beste verdediger van het decennium en daarom ook thuis in de conversatie over beste speler)/Wessels en Koenis/Oudendag waar je erg blij van wordt.

Persoonlijk, maar dat is, realiseer ik mij terdege, ook omdat ik hem een keer of zestig aan het werk heb gezien, vind ik bijvoorbeeld Thompson een van de beste spelers die ik in tien jaar heb gezien. Oké, einde column. Ice 2.0 is het. Alleen zit ik zoals u weet niet zo in elkaar. Want ik voel wel iets voor het stemmen op iemand die een impact heeft gehad over een langere periode, en ook vind ik het succes van zijn team belangrijk. Zoals hij dat ook zou moeten vinden.

Het wordt steeds lastiger om een decennium op te hangen aan een paar spelers. Dat komt ook door het inmiddels abnormale gebruik van de driepunters. Vroeger een moeilijk schot, nu zo gewoon dat het niet een punt meer zou moeten opleveren. Ik las laatst weer dat een team 70 drietjes had gepoogd. Zijn we zo geobsedeerd met dat alles snel moet, en moderner, dat we alles wat instant en hedendaags is ook meteen omarmen als geweldig? De NBA van nu lijkt meer op de Korfbal League dan op een versie van zichzelf uit voorgaande decennia, en daarbij zijn het ook nog een stel juffertjes geworden. Afschaffen die lijn, alsook de defensive 3 seconds. Als je wilt scoren, ga je er maar weer je best voor doen. Vroeger hadden wij Akerboom, die schoot toch wel van zeven meter, lijn of niet. Dat was pas spectaculair. Of leg die lijn zo ver, dat het weer moeilijk wordt, en dan niet uit de hoeken anders moeten we het veld twee keer zo breed maken en daar komen wij in Nederland niet uit met de gemeentes.

In de NBA waren ooit de decennia best makkelijk op te hangen aan een paar spelers. In de jaren 80 had je, in willekeurige volgorde, Bird, Magic, Kareem, Moses en Isiah. En Jordan natuurlijk, maar die verplaats ik voor het gemak naar het volgende decennium, waar hij eerst komt en daarna een tijdje niks. Gevolgd door bijvoorbeeld Pippen, Hakeem, Barkley, Malone, Stockton, of vul uw eigen favoriet maar in.

In de 2000’s Kobe, Shaq, Duncan, Bron en, kweenie, Wade?, en daarna boeit het me na Curry, Durant en Kawhi niet meer zo. O wacht, Greek Freak natuurlijk.

Maar ik dwaal af. Duurzaamheid en prijzen moeten meetellen wat mij betreft, alleen al omdat het de keuze licht makkelijker maakt. Maar echt lichtjes.

Want: Brandyn Curry werd twee keer MVP van de play-offs en een keer van het reguliere seizoen. In twee seizoenen twee titels. Jason Dourisseau speelt het grootste deel van het decennium bij Donar, is All Star geweest en belangrijk in meerdere titelraces. Zeker iemand die je in je team wilt hebben. Ross Bekkering won meerdere kampioenschappen bij twee clubs en was een tijd de beste big in Nederland. Stefan Wessels (als ik tussendoor nog een criterium mag invoeren: dat je wilt dat hij voor je eigen club speelde) heeft de hoofdprijzen, de impact en de klasse. Aak junior met dat a(a)kelig precieze jumpshot. Lance Jeter, een tijdje de garantie dat je een vrijwel onverdedigbare point tegenover je had. Seamus Boxley was een geweldige leider voor Leiden. Er zijn er nog wel meer, maar anders krijg ik straf van de hoofdredacteur dat het allemaal weer bijzonder lang wordt.

We zijn, zo merkt u, bij het hoofdbestuur aanbeland. Alle van deze hierboven genoemde mannen zouden de uitverkiezing beste speler van het decennium verdienen. Damn you for making me do this, Kersten.

Als u mij wilde vertellen dat Bron beter is dan MJ, dan zou ik u urenlang met argumenten om de oren slaan. Een daarvan is het menselijk onvermogen om prestaties uit het verleden goed in te schatten. James staat in de top-10 aller tijden (en dat is niet niks), Jordan staat bovenaan, en als hij ook nog had gespeeld, had niemand dat betwist. Wie beiden heeft gezien, is niet in de war.

Voor een keuze uit een groot deel van de bovengenoemde DBL’ers is het echter niet zo eenvoudig. Bijna iedereen die ik heb genoemd zou een goede optie zijn. Ik heb er bewust nog twee niet genoemd omdat ik toch besloten heb dat zij het voor mij zijn.

Arvin Slagter en Worthy de Jong voldoen aan alle door mij gestelde criteria, en aan het er nu opeens bijgekomen criterium dat ze zich ook altijd beschikbaar hebben gesteld voor Oranje. Dat vind ik ook wat waard namelijk (sterker nog, als je vaker af- dan toegezegd hebt terwijl je wel kon, mag er wat mij betreft een asterisk* achter je naam als het gaat om je verdiensten).

Twee mannen die altijd opdagen als de bondscoach dat vraagt en niet alleen omdat er geen anderen beschikbaar zijn. Gasten die ook wat losmaken bij zowel uit- als thuispubliek en die dat publiek, hoewel het ze soms uitfluit, maar wat graag bij de thuisclub zag horen.

Allebei een keer terecht MVP, meervoudig kampioen ook, als bepalende speler. Dit schrijvende doende, realiseer ik me in wat een benarde positie ik mij heb gemanoeuvreerd. Bij het invullen van eindejaarslijstjes zeggen BN’ers altijd ‘het is natuurlijk wel een beetje kill your darlings.’ Blech. Maar nu voel ik me wel of ik mijn schatjes de nek omdraai.

Ik prijs mij oprecht gelukkig dat ik het grootste deel van het decennium-De Jong van dichtbij heb mogen meemaken. Klasse binnen en buiten het veld, en met grote afstand de spectaculairste van de twee, waarbij het spektakel wel vaak functioneel is.

Aan de andere kant, het decennium 10’s had een enorm gebrek aan goede ‘3’s’ (hoe het basketbal is veranderd, zie je aan de MVP’s. Boxley is de enige inside-speler, de rest speelt op de perimeter).

Slagter was de beste, zo niet de enige, drie. Hij speelde die positie als Pippen. Soort van point-forward, sublieme passer, en iemand die wist wat er nodig was om te winnen. En dat kon uitvoeren.

Deze twee hebben mij als Leidenaar beiden heel veel basktebalplezier geschonken. Even had ik hoop dat Slagter ‘on waivers’ zou worden opgepikt, want dat zou de Leidse kans op prijzen aanzienlijk groter hebben gemaakt. Ik ga voor Slagter als MVP van de 10’s maar De Jong is de beste basketballer (en ambassadeur). En als u dat niet leuk vindt, kunt u uw eigen stem uitbrengen.

In ieder geval veel hulde voor het organiseren van de verkiezing. Het zette mij weer eens aan het denken.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.