CP3 by Basketball Totaal

Historie: Vello Aring, een Amerikaanse militair in Utrecht

Op onregelmatige momenten duikt Fred Roggen in het verre verleden van het Nederlandse basketball en vist een mooi historisch verhaal op. In deze aflevering een portretje van de Amerikaanse militair Vello Aring, die zich in de herfst van 1965 aansloot bij het Utrechtse SVE. Hij zou bijna drie seizoenen in Utrecht spelen en behaalde met SVE de landstitel in 1967.

In de zomer van 1965 werd soldaat eerste klas vliegtuigmecanicien Vello Aring overgeplaatst van een  Amerikaanse basis in Libië naar de Amerikaanse vliegbasis Soesterberg om daar ‘sleutelwerk’ te gaan verrichten aan de supersonische ‘Delta-Daggers’. De 1.94 lange all-round basketballer speelde mee in de onderlinge competitie op de militaire basis en was snel één van de betere spelers. Hij ging even later bij SVE Utrecht spelen en was één van de steunpilaren van het team dat in 1967 het landskampioenschap binnenhaalde.

Estland

Vello Aring was geen geboren Amerikaan. Zijn wieg stond in Europa en ook zijn ouders waren geen Amerikanen van origine. Op 23 januari 1943 zag hij het levenslicht in het kleine plaatsje Pärnu in Estland, zodat Vello Aring Est van geboorte was. Toen hij één jaar was, zagen zijn ouders kans om, via een vluchtelingenboot, de wijk te nemen naar Zweden waar het gezin Aring – vader, moeder en zes kinderen – verbleef tot 1952. In dat jaar volgde emigratie naar de Verenigde Staten met als domicilie New York. Naturalisatie volgde in 1957, hetgeen inhield dat Aring zijn dienstplicht moest gaan vervullen bij de Amerikaanse strijdkrachten.

Hij speelde vanaf zijn twaalfde jaar basketball. Na zijn high school tijd vertrok hij naar het befaamde YMCA in New York. Daar speelde hij in de senior-division.

Utrecht

Het Utrechtse SVE zocht nog versterking nadat de NBB de gebroeders Tuinstra voor langere tijd had geschorst. De Amerikaan William Finnell speelde inmiddels in het Utrechtse team en ook hij wist, dat de ploeg nog een bepaald soort speler miste. Nadat Finnell op ‘Soesterberg’ een aantal malen met zijn basisgenoot Aring had gepraat, stapte deze rustige en bescheiden Amerikaan dan toch de Nederlandse eredivisie binnen. Hij kon het direct goed vinden met de rest van het team, en keek al uit naar het seizoen ’66-’67, wanneer als de gebroeders Tuinstra en Bob Woudstra het team zouden komen versterken. Vooral Bart Tuinstra vond hij een geweldige speler met een prachtig jump shot.  Het Nederlandse spelpeil was volgens hem te vergelijken met dat van de collegeteams in Amerika. Na een aantal wedstrijden behoorde hij al snel tot beste spelers in de competitie en was bijvoorbeeld tegen Blue Stars vrijwel ongrijpbaar. Hij was goed voor vijftien punten per wedstrijd. Ondertussen speelde hij ook honkbal bij het Utrechtse HMS. In juli besloot Aring zich geheel op het basketball te richten.

In de aanloop naar het seizoen ’66-’67 kreeg Aring vrij van zijn Amerikaanse superieuren, waardoor hij mee kon naar Suriname. SVE Utrecht was uitgenodigd om daar een aantal wedstrijden te spelen.  In zijn tweede jaar voor SVE behaalde hij na een beslissingswedstrijd tegen Landlust Amsterdam het Nederlandse kampioenschap. In deze wedstrijd scoorde Aring veertien punten. Het was een geweldig team met o.a. Cees Smit, Bart en Roel Tuinstra, Bob Woudstra en de Amerikanen Aring en Landström. Aring kwam dit seizoen tot een gemiddelde van bijna veertien punten per wedstrijd.

In de voorbereiding op het seizoen ’67-’68 blesseerde Aring zich aan zijn achillespees tijdens een vriendschappelijke wedstrijd tegen Standaard Luik. Na een aantal weken rust speelde hij nog een aantal competitiewedstrijden voor het Utrechtse team en was in december nog te zien in de Europa Cup wedstrijden tegen Real Madrid. Hij had gehoopt zijn dienstplicht in ‘Soesterberg’ te kunnen  uitdienen, omdat hij helemaal geacclimatiseerd was en het reuze naar zijn zin had bij SVE. Hij diende een verzoek in om te mogen blijven. Zijn superieuren hadden iets anders in gedachten en plaatsten hem over naar een Amerikaanse basis in het toenmalige West-Duitsland.

In de Nederlandse eredivisie werd hij omschreven als een grote, stevige knaap, die iets on-Amerikaans over zich had. Hij was niet zo’n prater. Op het veld hoorde je hem haast niet, maar hij werkte van de eerste tot en met de laatste seconde van de wedstrijd en aanvaardde zijn p-tjes zonder enkel commentaar.

Zijn bijna driejarig verblijf in Nederland vond hij prachtig,  mede door de vriendschap die hij had opgebouwd met de Nederlandse spelers van het team. Hij hoopte stilletjes toch een keer de mogelijkheid te krijgen om naar Estland te kunnen reizen om het land te zien waar hij was geboren.

Thans leeft de nu 70-jarige Vello Aring in het plaatsje Orangevale in Californië, in de buurt van Sacramento. Hij is getrouwd met de Nederlandse Alida van der Sijde.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.