CP3 by Basketball Totaal

Back to Work

Blog Natalie van den Adel: Mijn laatste blog stamt alweer uit het stenen tijdperk, waarin ik geblesseerd aan de kant moest toekijken dus het is geloof ik hoog tijd voor een nieuwe update (voor de geïnteresseerden natuurlijk). Na een frustrerende periode van rehabben, toekijken vanaf de kant en dan eindelijk die kerst-break die ik toch wel even nodig had, heb ik ondertussen de eerste maand van de tweede seizoenshelft er al weer op zitten.

Waar bijna iedereen met Kerst, ook Oud en Nieuw thuis mocht vieren, werden wij verzocht ons op 29 december op het vliegveld van Madrid te melden. Ik was (uit de 7 meiden die moesten vliegen) de gelukkige die als eerste aankwam op het mega-saaie vliegveld van Madrid. Waar ik om 12.30 al aan een koffie met croissant in een koffietent van Terminal 2 zat, waren de meeste van mijn teamgenoten nog onderweg of zelfs nog thuis.

Omdat het van Madrid naar Zamora 2.5 uur rijden is en er dus 7 meiden van het team toevallig dezelfde richting op moesten, werden we verzocht allemaal op elkaar te wachten. 2 Koffie, een jus d’orange, water, croissant, sultana, een plak cake, een vertraging van de laatste ”arrival” en ongeveer 7.5 uur later, bevond ik me eindelijk in het busje richting ”huis”.

Onze smeekbeden om een stop te maken bij die mooie gele M werden niet verhoord en dus hongerig en wel was ik blij dat ik eindelijk Zamora op de borden zag staan.

Ondertussen was het, met kerst mee gerekend, 8 weken sinds ik ook maar iets had mogen doen. Met de gedachte ”blijven ademhalen” ging ik de eerste trainingen in. De zuurstoftank had ik voor de zekerheid alvast klaar gezet maar gelukkig hadden de coaches bedacht dat we de eerste 2 dagen zouden gebruiken als opstart-trainingen. Ook werd er gezorgd dat ik goed kon opbouwen en gelukkig voor mij was kregen we met Oud en Nieuw ook 1,5 dag vrij. Kon ik mooi weer bijkomen van de eerste trainingen.

Onze eerst wedstrijd was pas 10 januari en dat was voor mij een goede kans om een beetje ritme terug te krijgen. Elke speler die er voor een langere periode uit is kent de struggle wel. Je weet wel… zo van ”hoe moest die rechter lay-up ook alweer?”.

Als team kregen we nog een verassing, toen we hoorden dat onze hoofdcoach vanwege gezondheidsproblemen het stokje moest overdragen aan onze assistent coach.

Redelijk schokkend nieuws en toch wel moeilijk. Onze nieuwe coach, Lucas, had het hele jaar al met ons gewerkt maar toch merk je een verschil. Hierdoor zijn we de laatste paar weken vooral zoekende geweest. De structuren die we lopen zijn hetzelfde, maar elke coach is anders. Elke coach ziet en wil andere dingen en ook al zijn de aanpassingen vrij klein, het is toch weer even zoeken met z’n allen.

Onze eerst wedstrijd ging dan helaas ook verloren. Niet nodig, maar verdedigend waren we gewoon niet goed genoeg.

De tweede (Gernika) en derde (Conquero) wedstrijd waren om te beginnen op papier al moeilijk te winnen. Maar waar we bij Gernika nog redelijk kansloos ten onder gingen, konden we tegen het sterke Conquero al progressie laten zien. Helaas verloren we die wedstrijd in de laatste minuten maar het zelfvertrouwen was wel iets opgekrikt.

Na een vrij weekend in het prachtige Sevilla (met dank aan de vrijdagavond-wedstrijden van Conquero), moesten we ons op maandag weer gaan opmaken voor de volgende wedstrijd.

Afgelopen zaterdag moesten we in eigen huis aantreden tegen het mindere Campus Promete. Een goede kans om de eerste winst van het nieuwe jaar binnen te halen en ons zelfvertrouwen een extra boost te geven.

Vanaf minuut 1 liep Promete achter de feiten aan. In het 3e kwart sputterden ze nog even tegen maar doordat wij ons hoofd erbij hielden wisten we uiteindelijk toch weg te lopen en de winst te pakken.

As for me… Mijn enkel gaat goed. Lekker 2 keer per dag tapen, braces en de hele reutemeteut. Fysio’s bezoeken en zorgen dat ik elke training en wedstrijd een goede warming-up draai. Mijn coaches houden goed in de gaten hoe het met me gaat en er wordt goed voor me gezorgd. Als ik ‘s morgens mn bed uit stapt kraakt het aan alle kanten, maargoed… ik gok dat dat uiteindelijk toch wel een keer ging gebeuren. Hoort erbij.

Ik ben in ieder geval blij dat ik weer mee kan doen. Lekker basketballen, is toch het leukste wat er is! Ja toch? 😉

 

 

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.