CP3 by Basketball Totaal

Alle reuzen dezelfde kant uit (1)

Onze mannen zijn weer op pad. Onze trotse oranje reuzen. Met de neuzen dezelfde kant uit.

Vibe rond Oranje

ESPN

Eerste pot in Italië gisteravond helaas wel duidelijk verloren. Maandag zal ook niet makkelijk zijn in Zadar. Of wel? Ze kunnen winnen, en als ze dat doen, staan ze er prima voor in de poule. Zie daar de uitdaging.

Ik geniet hoe dan ook van de vibe die er momenteel is rond Oranje, zowel bij de mannen als vrouwen. Er wordt steeds meer wat neergezet. Het commitment en de bereidheid er echt voor te gaan, zijn heel groot. Dat telt voor mij zwaar. Dat is goed voor ‘het hele basketball’.


Gedoe

Dan denk ik toch ook terug aan vroeger. Tjonge wat is er een hoop gedoe geweest in het Nederlandse basketball. Ruzies. Amateurisme. Wanbeleid technisch, wanbeleid bestuurlijk. Dat laatste toch het meeste. Het leek wel of de NBB verdoemd was. Hele batterijen goedbedoelende bestuurders en professionals zijn er geweest en gefrustreerd afgehaakt, ook bij clubs. Vaak vechten tegen de bierkaai. Alsof een zompig moeras belette dat er ook maar iemand opstond. En daar waren we samen verantwoordelijk voor, daar geloof ik in. Want alles is verbonden.

Eerdere oplevingen

Regelmatig waren er ook sterke oplevingen. Altijd weer was er de drive om opnieuw te beginnen, het gezeik achter te laten en iets moois neer te zetten. Er was steeds hoop en nieuwe inspiratie.

Een beetje lullig voel ik me als ik besef dat ik het mannenbasketball altijd veel meer volg dan de dames. Maar ja dat is nu eenmaal mijn keuze. Dus ik kijk met de mannenbril vanaf hier:

Na de verrassende vierde plaats op het EK van 1983 leken we weg te zakken. Maar 3 jaar later stonden we op het WK. Met overigens 3 spelers die opgeleid waren bij Rowic Dordrecht: Raymond Bottse, Marco de Waard en Hans Heijdeman. Leuk om dat te beseffen, nu Dordt terug komt aan het firmament.

En wie weet nog dat het Nederlands mannenteam in de zomer van 1997 een hele professionele basis had met maanden lang elke dag meermalen trainen? Dat was onder leiding van ‘Van Kers’, de Vlaming Lucien van Kersschaever. Waar het geld vandaan kwam weet ik niet meer. Spelers waren bv. Mike Nahar en Erik van der Sluis.

Trip Advisor

In 2000 haalden we met Rik Smits erbij bijna het EK. In 2004 was er de Orange Fever, een sterke marketingcampagne rond Oranje. Opgezet door Bob van Oosterhout en zijn sportmarketingbureau Triple Double. En de jaren daarna scheelde de aanwezigheid van Francisco Elson een slok op een borrel. In 2010 werd de U20 Europees kampioen in de B-poule, met o.a. Jessey Voorn, Jeroen van der List en Max van Schaik. En in 2014 natuurlijk de grootste sensatie: we haalden het EK, terwijl er maar 7 man op de eerste training stond en de vraag serieus was gekomen ‘Waar slaat dit op? Moeten we ons niet terugtrekken?’. Uren zoeken naar de goedkoopste vliegtickets, en de twee reuzen van het team met hun knieën in de stoelen ervoor gedrukt.  En nu doen we toch behoorlijk serieus mee in Europa. Het CTO start met een hoge ambitie: Olympische Spelen in 2028.

Altijd blijven geloven

Net als Drexel University enkele dagen geleden: altijd blijven geloven, ook al sta je 34 punten achter. Grootste comeback sinds 1950 in de Division I. “When the coaches kept screaming, you start thinking: ‘this might be possible’ “, zei een speler. Dat is het: er gebeurt wat we geloven. Natuurlijk moet je ook kunnen basketballen, maar ook dat begint altijd met geloven. Als een kleuter gelooft dat hij kan dribbelen, dan gaat hij zijn eerste stuiterbeweging maken waarbij de bal terugkomt in zijn handpalm om wederom gestuiterd te worden.

thepbsblog_com

Geloven! Want reuzen bestonden echt. Zie foto en deze link.

Synergie

Gaan de reuzen dezelfde kant uit in ons hele oranje basketballwereldje? Dat zou toch mooi zijn, als we nog meer samenwerken. Als we synergie bereiken. Als we elkaar alle successen gunnen. Als we elkaar de mooiste assist ooit geven, voor de mooiste inlegger ooit. De NBB, ons aller overkoepelend orgaan dat het zoveel beter doet dan in het verleden. De FEB, die ook nieuwe impulsen krijgt. De clubs, die door blijven gaan. De Stichting Oranje Basketball, de kracht van particulier initiatief. De verschillende websites, onmisbaar voor verslaglegging. De 3×3-teams, vernieuwend en verfrissend. De event-organisatoren, zodat we kunnen toeleven naar hoogtepunten. Hoe zou het zijn als we alle gekissebis en geroddel achter ons laten. Als we de eilanden nog meer verbinden. Dat gaat al veel beter dan vroeger is mijn indruk.

Respect, uniekheid en mooie eilanden

En welke dezelfde kant moeten of mogen we dan uit? Wat is er dan nodig voor synergie?, kun je je afvragen. Moeten we dan allemaal hetzelfde denken en geloven?

Langs deze weg pleit ik vooral voor:

  1. Respect en waardering: daar begint het mee. Elk mens, elke organisatie wil gewoon ook waardering. Een schouderklopje. Een vriendelijke knik. Een aardig woordje. Het is zo menselijk blijkbaar om iets omlaag te halen, maar je haalt daarmee vooral jezelf omlaag.
  2. Erkenning van uniekheid: elke organisatie, elke persoon is uniek. Laten we nog meer dat centraal stellen. Basketball in Nederland is de optelsom van alle basketballers. Het begint altijd met individuen. En die hebben talenten, hun unieke aangeboren krachten. Ga daar nou ‘ns van uit. Wat is het talent van pak ‘m beet Patrick Faydherbe, Bert Kragtwijk, Karin Kuijt, Jesper Jobse, Roel van de Graaf, Alice Felter, Mohamed Kherrazi? Ik denk dat we te vaak vinden dat iets of iemand in het al bestaande geheel moet passen en aan verwachtingen moet voldoen. Gebeurt veelal onbewust. Omdenken: wat maakt iemand uniek? En dat centraal zetten en benutten.
  3. Laat eilanden maar lekker eilanden blijven:

    Bron: Miradeus

    het bestaan ervan is prima. Als Nederlanders met onze unieke Delta weten we immers genoeg van de kracht van eilanden. Zolang we maar bruggen bouwen, blijven varen, of desnoods aan zandopspuiting doen, is het prachtig. Ik kom graag met m’n gezin op de Wadden, dan zijn we er helemaal uit. Moet er niet aan denken dat de zee tussen vasteland en wad was dichtgegooid. ‘Wad’ is het oudste (1e eeuw n.c.) Nederlandse woord nota bene: doorwaadbare plaats in de rivier. Laten we dat eren.

Dus laat ons reuzen, ja ons Nederlanders: de langste mannen en bijna de langste vrouwen ter wereld, vooral dezelfde kant uit gaan. Namelijk de kant die voor onszelf goed voelt. Waar we de meeste energie van krijgen. Er hoeft niet 1 overkoepelend doel en plan te zijn. Laat 1.000 basketballbloemen bloeien.

Inside gaan

Vaak is er dan angst dat dat inhoudt dat er tegenstrijdige belangen op komen. Ik ben daar helemaal niet bang voor. Hoe meer elke reus inside gaat, in zichzelf, en daar vindt waar hij echt blij van wordt, en dat neerzet, en hoe meer we verder kijken dan onze reusneus lang is, des te beter is het automatisch voor het geheel. Zo werkt de wereld volgens mij: van binnenuit. In tegenstelling tot hoe we vaak handelen, reagerend op prikkels.

Brutaal en slim

Daarbij komt: wij Nederlanders zijn behoorlijk zelfbewust en eigenzinnig. We zijn kritisch naar autoriteiten en centraal bepaalde kaders. Marco van den Berg zei jaren al: ‘Wij Nederlanders zijn brutaal en slim, dus daar moet je naar gaan spelen’. Briljant uitgangspunt.

Dat alles durven leven en benutten is mijn beoogde basketball-reusultaat!

De volgende keer: een nieuw idee dat het basketball kan helpen langs de lijn.

Marnix Lamers

Over de auteur:
‘Wat speelt er’ heet deze column van Marnix Lamers (1970), over de vele facetten en betekenissen die we in ons mooie spelletje kunnen ontdekken. Marnix groeide op met zelf basketballen en kijken naar Nashua Den Bosch in de hoogtijdagen. Hij werd dus hoopsjunkie en was op z’n 16e al basketballtrainer-coach. Nu werkt hij als trainer en inspirator aan het verbeteren van communicatie, samenwerking en waardecreatie in organisaties. Vanaf voorjaar 2018 gebruikt hij daarbij ook basketball als kapstok. Zijn website is https://www.wayra.nl

 

Laat een reactie achter