CP3 by Basketball Totaal

23 … wat is daar ook alweer mee …

Jack Nicholson Dream Team 1992
23.
Net geen dubbel dozijn.
Net geen kwart honderd.
Een oneven getal.
Een priemgetal.
Het omgekeerde van 32.

En ….

het aantal jaren dat verstreken is, sinds 1992.
Het jaar, dat de Olympische Zomerspelen wel even in Amsterdam gehouden zouden worden.
Wat was dat prachtig he, de eerste keer óóit dat de NBA-profs op de Olympiade optraden, en alle landen dus op volle sterkte tegen elkaar streden.
OK, “helaas” niet meer de 2 blokken Joegoslavië en de USSR, maar wel ‘nieuwe’ toplanden als Kroatië en Litouwen. En de USA, met niet zomaar een NBA-ploeg, maar nee, met zo’n beetje alleen maar toekomstige leden van de Hall of Fame (plus ene meneer Laettner, die ene meneer Shaq had verdrongen). Gecoacht door drie al even legendarische mannen.
Goh, en dat allemaal in Amsterdam.
Uhhhh …. oh nee, dat ging dus net ‘even’ niet door (onze hoofdstad werd in het selectieproces al in de eerste stemronde afgeserveerd, tot groot verdriet van Anton Geesink, Ed van Thijn, en niet in het minst bovengetekende).
Stel je voor, de NBA in Amsterdam, Barkley op de Wallen, John Stockton in de coffee shop (om koffie te drinken met veel melk).

Zo mooi was het dus niet (in 2028 gaan we dat even dunnetjes goedmaken, Kobe Bryant heeft al gezegd met zijn pensioen te wachten, om in Amsterdam (of Leiden/Groningen/Den Bosch) te kunnen meedoen, desnoods bij de Rollers).
Maar verder … verder was Barcelona 1992 volmaakt. De opening met fakkeldrager en BB-held Epi (Juan Antonio San Epifanio, maar dat paste niet echt op het shirt van de man met uiteindelijk 239 interlands achter zijn mooie naam). De boogschutter die de vlam van verre ontstak. De thema-song van de operamevrouw samen met die andere operadame Freddy Mercury. Ellen van Langen, de 800 meter kampioene. Ongetwijfeld iets met hockey. En basketball. Heel veel basketball. Zelfs af en toe op de NOS, mits er geen paardrijden of zeilen tussendoor kwam natuurlijk. De muur was gevallen, Rusland was weliswaar nog een GOS-blok, maar trotse ‘nieuwe’ naties als Kroatië en Litouwen lieten zien waartoe ze in staat waren. De Koude Oorlog was bevroren, alle grote landen deden mee, de boycots uit de jaren ’80 waren (tijdelijk?) vergeten, Mandela was alweer 2 jaar vrij man, en de wereldwijde feestvreugde werd verhoogd door een dozijn kerels dat buitenaards mooi kon ballen. Mozart (Petrovic) leefde nog en Magic (Earvin) speelde nog, met HIV en al.

23.
Drieëntwintig jaar geleden.
Iedereen wilde erbij zijn. Everybody who was anybody, wás er ook bij. Kijkt u maar naar onze beelden: A. Schwarzenegger, M. Douglas, J. Nicholson, die gewoon even een peukie deed op de tribune. Misschien toch een beetje gespannen, stel je voor dat die maffe Litouwers … of die ex-Joego’s …

iBasketball neemt u mee terug. Terug naar 1992. 23 jaar terug, toen er vrede was (met de Balkan als 1 van de tragische uitzonderingen), veel vreugde, en er bevestigd werd, wat u en ik al wat langer weten:
basketball is de meest poëtische, de meest meeslepende, en de meest eerlijke teamsport die er is. De beste wint. Er is altijd actie, elke seconde. Boksen en ballet in drie dimensies. Weinig rellen en veel sterren. In Barcelona straalden ze drie weken lang: de sterren op het veld, en die op de tribunes. Kijkt u maar:

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.