CP3 by Basketball Totaal

Vijfde NCAA-titel voor Duke

Duke_kampioen_2015

De Blue Devils van Duke wonnen afgelopen nacht de NCAA basketballtitel bij de mannen.
In een gelijkopgaande finale waren ze met 68-63 te sterk voor de Badgers van Wisconsin.
Bij de rust was de stand geheel in evenwicht: 31-31.

In de gigantische dome van Indianapolis, waar Duke-hoofdcoach (Mike) “K” al twee keer eerder met een ploeg het hoogste podium beklom, zorgden de atleten voor een meeslepende wedstrijd.
Een aardig contrast in stijlen ook: de Blue Devils, voor Duke-begrippen frivool en razendsnel spelend, tegen de mannen van coach Bo Ryan (die me onwillekeurig nog altijd aan een amfibie doet denken), methodisch spelend: lange aanvallen, zorgvuldig zoekend naar de mismatch. Bij tijd en wijle spelend met 5 blanke jongens, wat op zich niks zegt, maar waardoor hun spel nu niet bepaald atletischer werd, laat staan creatiever. Het deed je toch een beetje terugdenken naar 1941, 74 jaar geleden dus, toen Wisconsin zijn laatste NCAA-finale speelde.

In de eerste helft had Wisconsin niettemin het beste van het spel. Na een nerveuze start (met o.a. een airball van schutter/hustler Sam Dekker … Nederlandse roots !?) profiteerden de Badgers (de ‘dassen’) van foutenlast bij center Okafor en multitalent Winslow aan de zijde van Duke.
Grote man bij Wisconsin, zowel op papier (een dag eerder tot speler van het jaar uitgeroepen) als op het veld, was de 7-footer Frank Kaminsky. Een beweeglijke ‘big’, gevaarlijk in de paint en vanachter de 3puntsboog. De senior is een man van weinig woorden. De aanvaardingsspeech van de ‘MVP’-trofee was ondrukwekkend, maar eenmaal op de verhoogde parketvloer van het Lucas Oil Stadion bleek Kaminsky weer in zijn element. Hij zou eindigen met 21 & 12.

In de eerste helft kreeg “Frank the Tank” (moet u ook meteen aan die ene film denken!?) hulp van Nigel Hayes die een goede midrange-game etaleerde. Het was te danken aan het lage schotpercentage van Wisconsin, zowel vanaf het veld als vanaf de lijn, dat Duke met Okafor en Winslow beide lange tijd op de bank met 2 p’s, bij wist te blijven totaan de rust.

In de tweede helft ging het eerst zoals in de eerste helft, continu op-en-neer. Lead-changes a’ plenty. Dan weer de Blue Devils voor, dan weer de Badgers. Stuivertje wisselen. Zo lang en zo vaak, dat er maar een cent van over bleef.
Op de campussen van beide scholen waren de studenten die geen plek in het stadion hadden weten te krijgen, bij elkaar gekomen om op grote schermen mee te beleven hoe hun idolen het deden. De fans, ook die in Indianapolis, waren zoals altijd wild uitgedost. Niet alleen met bizarre brillen en pruiken in de teamkleuren, maar ook in pakken zoals die van de Teletubbies, aan Wisconsin-kant. Dukes “Cameron Crazies” deden er weinig voor onder, de fans gooiden elkaar heen en weer na een geslaagde actie, als stonden ze op de voorste rijen bij een wat stevig heavy metal-optreden.

De eerste echte kloof werd door Wisconsin gemaakt. Okafor liep al snel tegen een zwaardere foutenlast (4 stuks) op, en de Badgers demarreerden naar +9.

En toen … was het tijd voor de jonkies. De aller, allerjongste spelers. De eerstejaars, de freshmen van Duke. Guards Tyus Jones en Grayson Allen, de kleinste spelers van het veld, speelden alsof dit hun 4e Final Four in vier jaar was, in plaats van de allereerste in hun carrière.
Jones scoorde vanuit alle standen en van over het hele veld. De kleine Allen, een blank blokje graniet met ingebouwde springveren, attaqueerde de basket alsof hij een (niet veel minder kleine) verbeterde versie van José Barea was. Zonder vrees en met resultaat. Grayson Allen had het hele toernooi nauwelijks gescoord (en gespeeld), en juist in de finale knalde hij 16 hele grote punten binnen. Jones, wiens uitstraling zo onopvallend is, als zijn spel uitmuntend is, werd Most Outstanding Player, met 23 punten waarvan 19 (!) in de 2e helft. Vooral zijn driepunters deden de Badgers pijn aan het slot van de wedstrijd.

Duke wist uit te lopen van -9 naar +8 en de resterende 82 seconden waren te kort voor de Badgers. De ploeg floreert als de klok gecontroleerd kan worden, als er lange aanvallen uitgespeeld kunnen worden. Die tijd was er niet, en ondanks o.a. nog een hele knappe driepunter van Kaminsky, bleef Duke vrij makkelijk in control. De vrije worpen werden aardig benut en Okafor, die zo weinig minuten kon maken wegens foutenlast, maakte twee zeer belangrijke scores inside, waarvan zelfs een met Kaminsky om zijn middel hangend.

Het is razend knap, hoe coach K, die aan zijn 35e (VIJF en DERTIGSTE) seizoen bij Duke bezig is, zijn manier van coachen, spelen, begeleiden, aan de tijd heeft weten aan te passen. Uiteraard mede dankzij zijn staf, maar toch. Duke speelde ooit het basketball zoals Wisconsin dat nu speelt. En daar is he-le-maal niks mis mee. Wisconsin versloeg er zelfs topfavoriet Kentucky mee, in de halve finale. Maar Duke kan ook spelen, naar de kracht van het (zeer jeugdige) talent dat men binnenhaalt: snel, gedurfd, creatief, agressief, en toch als team. Waar je van andere dinosaurus-coaches (en dat schrijf ik oprecht met alle respect) nog wel eens denkt: iets moderner en iets flexibeler mag wel, heeft Krzyzewski (sjuh sjef skie) de tijdgeest weten te vangen, weten te vertalen in wéér een ring, inmiddels een hele handvol. De coach is iets meer ontspannen geworden; men legt een link met het feit dat hij kleinkinderen heeft. Van zijn vuur heeft “Grandpa K” echter, zo lijkt het, nog geen enkele vlam verloren. Na elke belangrijke actie durft hij zijn emoties te laten zien aan de zijlijn. De winnende spelers krijgen na afloop een dikke kus van de ‘oude’ meester, die alleen nog “The wizard of Westwood” (John Wooden van UCLA) boven zich heeft als het om NCAA-titels gaat.

Waar ooit freshmen nauwelijks mee mochten spelen, trekken ze tegenwoordig de kar bij Duke. Nu komt dat mede doordat het nog maar zeer zelden gebeurt, dat topspelers langer dan 1 of 2 jaar op college blijven (als ze überhaupt al eerst naar college gaan) voordat ze naar de NBA en de goudgerande creditcards gaan. Maar toch: ALLE punten in de doorslaggevende tweede helft werden bij Duke door een freshman gescoord! Allemaal.

Heel snel zal de ‘ontnuchtering’ komen, waarbij de allergrootste jonge talenten zich beschikbaar verklaren voor de NBA Draft. Maar (minstens) tot die tijd genieten we na van de intensiteit van March Madness, het soms hots-knots-begonia-basketball van al die jonge honden, en van de puppies van Duke, die op het allergrootste podium wisten uit te groeien tot rashonden met een bite, en: tot National Champions.

[Foto: http://www.duke.edu]

Laat een reactie achter