CP3 by Basketball Totaal

Variatie

Joris_Zandbergen_Column_iBB_Fast-Break

De laatste tijd krijg ik steeds vaker mailtjes van voormalige NBA-sterren die zich zorgen maken over hun nalatenschap. De huidige generatie is bezig alle records te verpulveren, en hun voorgangers vrezen dat zij in vergelijking niks meer voorstellen (het zijn net onzekere pubers soms, maar met een hart van goud hoor).

‘Zeg jij er eens iets van’, klinkt het dan, en je hoort bijna de wanhoop aan de andere kant. Omdat ik die jongens nou eenmaal graag mag, zal ik hier een poging wagen. Om te beginnen wat positiefs over de huidige staat van wat nog altijd het hoogst haalbare in de basketbalwereld is. Er lopen onwaarschijnlijk goede atleten rond in de NBA en veel van hen trainen zich ook nog eens het snot voor de ogen om maar steeds beter te worden.

Handbal
Dat gaat dus allemaal prima. Maar ik vraag mij namens mijn vrienden van middelbare leeftijd een paar dingen af. Bijvoorbeeld of de regels niet weer eens aangepast moeten worden. Ligt die driepuntslijn inmiddels niet te dichtbij, in relatie tot het steeds grotere vermogen van de mannen om van ‘diep’ raak te gooien? Je kunt het ze niet verwijten, teams als de Houston Rockets die uitsluitend nog spelen voor driepunters of lay-ups. Het gevolg is wel dat er basketbal wordt gespeeld waarbij, als ware het een reusachtig handbalveld, steeds iedereen om de halve cirkel opgesteld staat. Van mij mag het wat gevarieerder.

Power forward
Er is zo langzamerhand ook een nieuw soort NBA-speler ontstaan: atletische jongens met een schot en verder niet zoveel meer (ik heb het niet over de (super)sterren maar over een deel van de rest). De positie van power forward, waar we toch in de loop der jaren aardig wat memorabele boys hebben zien spelen, is vrijwel uitgestorven. De hedendaagse variant heet stretch 4, en is, jawel, in het bezit van een goed afstandsschot. Center? Nog slechts een paar. Niet bij de Rockets, althans niet in de traditionele zin, want Houston heeft de post-up volledig uit zijn arsenaal verbannen. Benieuwd wat Moses (RIP) en Hakeem daar van (zouden) vinden.

Tweaken
De NBA is zich altijd blijven ontwikkelen en de regels altijd blijven ‘tweaken’ op het moment dat het zag dat het spel stagneerde. Als Gregg Popovich zijn zin krijgt, wordt de driepunter afgeschaft en hoewel dat er misschien ooit van komt als de NBA-mens nog verder evolueert, is dat voorlopig niet aan de orde. Maar die lijn moet een heel eind naar achter, wil het weer bijzonder worden dat iemand van ver raak schiet. ‘Vroeger’ ging je helemaal uit je dak als iemand een paar drietjes binnengooide, nu vraagt men zich af waarom er überhaupt nog tweepunters worden genomen.
Wiskunde is niet mijn sterkste kant, maar als de lijn naar achter gaat, moet er iets met de afmetingen van het veld gebeuren, want nu al is de triple vanaf de zijkanten makkelijker dan vanaf de top. Een rare ongelijkheid natuurlijk, maar anders paste de lijn niet meer binnen de lijnen. Met al die überatletische kolossen in het veld, is er straks toch wat weinig ruimte, dus maak gelijk het veld wat breder en desnoods langer.

Kijkcijfers
Toen 20 jaar geleden Michael Jordan de NBA met harde hand regeerde, waren de regels voor fysiek contact iets … losser zullen we maar zeggen. Op een bepaald moment oordeelde de league dat het fysieke geweld van Chuck Daly’s Pistons en later Pat Rileys Knicks en Heat niet goed was voor de kijkcijfers, en werden de regels aangesnoerd. Ongeveer tien jaar geleden werd ook het handchecken verder beperkt. Alles om maar gestroomlijnder basketbal te kunnen laten zien. Het is natuurlijk zeer ongebruikelijk, om niet te zeggen onmogelijk, dat dit soort regels weer versoepeld wordt, maar waar het ooit nodig was om strenger op te treden, zou het de amusementswaarde nu verhogen als het wat meer moeite kostte om bij de basket te komen.

Globetrotters
Als ik de guards van nu onwaarschijnlijke dribbeltrucs zie uithalen, vind ik dat wel razend knap, maar heb ik soms ook het gevoel dat ik naar de Harlem Globetrotters zit te kijken. En dat de verdedigers inderdaad de Washington Generals zijn die het spelletje meespelen. Soms denk ik dat het NBA-basketbal op 3×3 lijkt, en dat zou helemaal in deze tijd passen. Instant gratification, selfie, style over substance. Ik realiseer me ook, dat het een probleem van een oude man is, want dit alles zal de jonge NBA-fan een worst zijn waarschijnlijk.

Lachend
Claims van gasten als Scottie Pippen en Dennis Rodman dat zij de huidige NBA-kampioen lachend zouden verslaan, moeten we maar voor kennisgeving aannemen. Dat Charles Barkley de league historisch slecht vindt evenzeer, want het is wat het is.
Dat Russell Westbrook en James Harden triple doubles aaneenrijgen of het niks is, zegt evenmin wat. MJ en Magic hoeven zich wat mij betreft geen zorgen te maken over hun plaats in de geschiedenis. Records zullen ooit gebroken worden, of dat nu ‘makkelijk’ ging of ‘moeilijk’ was. Het zou wel leuk zijn als er straks wat meer variatie in het NBA-spel is. Je kunt over de vorige generatie(s) zeggen wat je wil, eenheidsworsten waren het in ieder geval niet. Dat zal ik ze mailen en dan kunnen ze weer vrolijk verder golfen.

Laat een reactie achter