CP3 by Basketball Totaal

Uit de kantlijn van de EuroLeague finale

EuroLeague ref body cam

Kijkend naar de finale van de EuroLeague 2015, waarin Real Madrid in eigen huis Olympiakos Piraeus ruim versloeg, vielen me enkele zaken op:

– de goede start van de Grieken
– die na Q1 anderhalf kwart moeite hadden om meer dan 10 punten toe te voegen
– die onder de 50% vrije worpen schoten
– bij wie Spanoulis geen stempel op de wedstrijd kon drukken
– de verschuiving van de (international) game naar buiten de bucket
– het feit dat er bij een held ball een sprongbal volgde
– de zeer overtuigende en kordate scheidsrechters
– van wie er 1 een mini-camera droeg (in zijn knoopsgat, of wat??), zie het plaatje bovenaan, van deze “Insider Cam”
– de rommelige (Spaanse) regie
– die wel 50 shots liet zien van een vijftal bobo’s, waaronder de (meer dan fraaie) aanstaande van Rudy Fernandez, en een zwangere mevrouw die op het laatst moest huilen, ik meen de partner van Sergio Rodriguez (de roodharige versie van James Harden; Sergio dus, niet de mevrouw)
– en Real Madrid, dat na de zeperd van vorig jaar (verlies in OT van de underunderunderdog Maccabi Tel Aviv met toen nog coach David Blatt) zoooo blij en opgelucht was, dat men het nodig vond om in de laatste 2 aanvallen, terwijl men een punt of 15 voor stond, zowel al te gaan feesten, als 2 feestballen (raak) te schieten. De eerste een lay-up van Rodriguez met een mega-hoge boog, de tweede een driepunter van Sergio Llull die op dat moment zijn naam eer aan deed. Geheel begrijpelijk werd dat Vassilis Spanoulis te veel, hij kreeg het aan de stok met Rudy Fernandez (who else!). Double technical in de allerlaatste seconden. Stijlloos van gastheer Madrid! Na de wedstrijd spraken de twee heren elkaar nog geruime tijd toe, waarna er vrede werd gesloten, waarbij Spanoulis niet bepaald overtuigd leek.

De Koninklijke al met al de terechte winnaar, met weergaloos schutterswerk van Nocioni (de oudjes doen het nog best, hij lijkt in Europa nog jaren mee te kunnen) en JayCee Carroll. Aan de kant van de Grieken was de Amerikaan Matt Lojeski de enige die scorend goed door kwam. Een zeer talentvolle speler die zowel van buiten als via zijn drives gevaar sticht.
Al weer de 9e keer dat Real de EuroLeague wint. Als nuchtere Hollander blijft bij mij de niet-sjieke eindfase hangen. Verliezen met stijl, winnen met stijl: het blijft een kunst. Niet geheel verrassend dat zoiets iemand als Rudy Fernandez niet gegeven lijkt. Het doet verder niets af aan de dik verdiende uitslag, Madrid speelde gevarieerder en dwingender dan de ploeg uit Piraeus.

Het sterke optreden van mannen als Bourousis (spelend bij Real), Spanoulis, Printezis, en Sloukas belooft nog wat voor onze mannen-van-Oranje, die in september te Zagreb de grootmacht uit het land van Plato en Aristoteles treffen. Dan hebben we nog geeneens spelers zoals ‘the Greek freak’ Antetokounmpo (Nigeriaanse roots) en zijn mede-NBA-ers Koufos, Calathes, en Papanikolaou genoemd. Om nog maar te zwijgen van de Griekse Big (big, big, biiiiiiiiiig) Baby, Schortsanitis, die in 2014 nog de EuroLeague cup in de machtige knuisten hield namens Maccabi.

Heerlijk om te zien hoe er op topniveau op ons continent gespeeld, gecoacht, gefloten wordt.
Kan niet wachten om straks op het EK rond te struinen!

Laat een reactie achter