CP3 by Basketball Totaal

Trots

Joris_Zandbergen_Column_iBB_Fast-Break

Natuurlijk zijn we trots. Heel basketballend Nederland heeft genoten van de prestaties van Donar in Europa, en wie weet hebben niet-ingewijden er deze keer zelfs wat van meegekregen.

We zijn zo trots als een aap met zeven … staarten en je voelde bijna iedereen hopen dat die tien punten nog goedgemaakt konden worden.
In gedachten zag ik, met Donar op plus negen, Pasalic de bal innemen en met een lange pass de vol sprintende Bruinsma vinden die, zoals Buff Kirkland bijna vier decennia eerder, met een loeier van een dunk de zaak besliste.

Meegeleefd
Helaas, de werkelijkheid was anders maar het blijft knap om van de kampioen van Italië te winnen. ‘We’ hebben allemaal meegeleefd, of ‘we’ nou in het weekend een andere club aanmoedigen of niet. Volgens mij anders dan in het voetbal, waar men de rivalen Europees ook weinig gunt, maar daar is internationaal succes ook niet zo zeldzaam als bij ‘ons’.
Donar verenigde het polderbasketbal door zijn goede prestaties, want het liet zien dat we wel degelijk iets voor kunnen stellen buiten de landsgrenzen, net zoals Oranje dat een paar jaar geleden deed met de kwalificatie voor het EK.
Misschien al iets meer voor de ingewijden, maar ook de manier van spelen was (is) prettig om naar te kijken. Veel beweging, onzelfzuchtig (maar wel met zelfvertrouwen), af en toe iets anders ook dan een pick & roll met heel veel dribbels.

Afgunst
Vermoedelijk zijn die aansprekende resultaten in het buitenland ook de reden dat inmiddels iedereen er vrede mee lijkt te hebben dat Donar voor binnenlandse begrippen een heel sterke selectie heeft. De afgunst, dat ‘ze iedereen maar kunnen kopen’, verdween geleidelijk, omdat we door hadden dat voor zo’n Europese tournee nou eenmaal kwaliteit nodig is. Niet dat Donar parasiteerde op het aanwezige talent trouwens, want zoals al gememoreerd sprak juist het teamspel tot de verbeelding.
Na afloop spraken de hoofdrolspelers de wens/gedachte uit dat de prestaties van Donar het Nederlandse basketbal ‘een enorme boost’ zouden geven. Ik deel de wens maar ik vrees van niet. Alleen al om de geografische ligging. Er is niets mis met het mooie Groningen, maar traditioneel moeten clubs van buiten de Randstad meer doen om meisjes en jongens de sport te laten oppakken. Succes heeft wel een, om het lelijk te zeggen, aanzuigende werking, alleen heeft Donar nog steeds geen zilverwerk om te laten zien hoe goed ze bezig zijn. Maar als mijn ongelijk hierin wordt bewezen, graag.

Herkenbaar
Donar is de enige club die de DBL structureel dit seizoen wat exposure heeft gegeven. Van de competitie heeft Ziggo nog niets laten zien. De NOS wel, een paar keer op de zondagmiddag, en dat is altijd prettig, alleen krijgen de kijkers zo geen beeld van de verhoudingen in de DBL, hoe fijn Joop Vernooy ook verslag doet.
Een herkenbare, sterke, binnenlandse competitie is er ook nodig, voor die gehoopte boost. Wat dat betreft helpt het niet echt dat we nog steeds niet weten wanneer de play-offs nou beginnen. Minder dan een week voor de oorspronkelijk geplande datum dus. Hoe legt u dat aan uw niet-basketballende vrienden uit?

Voorbeeld
Het schema voorzag niet in een Donar dat het Nederlandse basketbal een boost ging geven. Nu zit de boel hopeloos verstopt en moeten er allerlei kunstgrepen worden uitgehaald. Oké jongens, volgend seizoen dus eerder beginnen, meteen twee keer in de week gaan spelen (elf wedstrijden in de eerste drie maanden was peanuts en hielpen ook niet mee de sport op de kaart te zetten) en aan het einde wat ruimte overlaten voor als Donar of een andere Nederlandse club – hoe meer hoe beter – het goed doet in Europa. Nu wordt Donar gestraft voor zijn succes en de rest van het land weet het ook niet meer.
Trots heeft Donar ons zeker gemaakt. We hebbben genoten van ze. Op naar een toekomst waarin ze geen witte merel meer zijn. Donar gaf het goede voorbeeld, nu ligt de bal bij ons allemaal.

Laat een reactie achter