CP3 by Basketball Totaal

Plaatje

Joris_Zandbergen_Column_iBB_Fast-Break

De NBA is weer begonnen en het zou een understatement zijn om te zeggen dat ik het wel aardig vind dat de San Antonio Spurs vier en nul zijn. Oftewel: vier keer winst en nul keer verlies.

Vroeger, ja daar gaan we weer, had ik andere favorieten. Philadelphia bijvoorbeeld, vanwege de aanwezigheid van eerst en vooral Dr. J – niet de beste maar wel mijn favoriete NBA-speler ooit – en later Mo en Sir Charles (u zoekt ze maar op als u niet weet wie ik bedoel). Detroit vanwege Isiah, want als je in de ’80’s leerde basketballen en je was guard wilde je het zo kunnen; Phoenix omdat ik er achter kwam tijdens een vakantie dat dat een geweldige plaats is en Chuck kende er zijn beste jaren; de Showtime Lakers met Magic en Jabbar en ook wel Worthy; Houston had vaak goede centers; Larry Bird in Boston; en uiteraard Da Bulls, het team van de beste aller tijden MJ en diens overgekwalificeerde sidekick Pippen.

Spurs
De Spurs vond ik toen ook wel leuk, omdat ik ze in de Maaspoort heb zien ballen tegen Nashua (sorry Bossche vrienden, ik juichte, toen Gervin die laatste bal maakte) en vanwege Ice zelf dus, die lange, dunne puntenmachine op wie werkelijk geen maat stond als het ging om de bal in de basket te gooien. Toen echter waren de Texanen typisch nog een product van de tweede helft van de ’70’s en keek meer dan de helft van het team heel raar uit zijn ogen tijdens wedstrijden en trainingen, als ze de oefensessies tenminste al bijwoonden.
Als je zoals ik een beetje zijdelings rommelt in de coaching business zijn echter juist de Spurs van de laatste pakweg 15 jaar interessant. San Antonio wordt geleid door coach Gregg Popovich en die heeft een fantastische organisatie achter zich. Coach Pop is een genie, en wat ik ook zo leuk vind is dat hij eigenlijk heel ouderwets is, maar tegelijkertijd de moderne ontwikkelingen omarmt. Zo vindt hij de driepunter eigenlijk onzin, maar horen de Spurs wel elk jaar bij de best driepunters schietende ploegen.

Karakter
Pop deelt wanneer hij maar kan de credits voor de titels van de afgelopen jaren met de mensen achter de schermen, én met zijn spelers, uiteraard. Hij maakt grapjes over coaches die zes dingen willen bespreken tijdens time-outs en benadrukt de waarde van fundamenteel goed basketbal. En van karakter. Hoewel hij de eerste is om toe te geven dat je met een groep karakterjongens die geen bal kunnen vangen ook niks bereikt, zoekt hij naar meer dan atletisch vermogen. Kahwi Leonard moest wachten tot Tim Duncan zijn waanzinnige carrière beëindigde maar nu is hij de man. En hoe. Ik vind hem oneindig veel interessanter dan James, Curry, Durant of wie dan ook. Heeft Santo naar de eerste vier zeges geleid. Opnieuw vallen de puzzelstukjes in elkaar daar.

Slaag
Is het punt van deze column slechts om u bij te praten over de NBA? Nee hoor. Ik zat over deze dingen na te denken toen ZZ Leiden een ongenadig pak slaag kreeg in Groningen. Natuurlijk, alle lof voor de Noorderlingen met hun uitstekende team. Hier zouden de meeste teams teleurgesteld afdruipen. Er is blijkbaar meer te besteden in het hoge noorden en ze hebben daar gewoon goeie gasten gehaald voor het besteedbare geld.
In Leiden hadden we een tijdje ook een team dat meedeed om de prijzen. Misschien niet het hoogste budget (ook niet het laagste) maar er stond daar een periode iets wat op een raamwerk leek, met jongens die begrepen waar het om ging. Waar spelers ingepast konden worden binnen de (door de coach gecreëerde) teamcultuur. Maar hoe leuk het ook is geweest, in Leiden ging het uiteindelijk toch over de ene ‘BV’ tegen de andere. Popovich vertelt graag over hoe de organisatie van de Spurs tot beslissingen komt. Ga lekker los op YouTube en zie. Zie hoe het ook kan. Hoe het ene gedeelte van de organisatie het andere versterkt.

Blessure
De blessure van Cash Wright is verschrikkelijk, in de eerste plaats voor hem. Ook voor de club is het crap. Nu moet men zeer waarschijnlijk op zoek naar een vervanger terwijl de samenstelling van het team al zo ongelukkig is. Ik kan er geen lijn in ontdekken, geen idee achter het geheel. Wil ZZ prijzen winnen? De eigen jeugd nu definitief een kans geven? Gaan die twee dingen samen? (Vooralsnog zeg ik: neen).
Er zijn een paar prima spelers, er is een coach die op zich ook prima is. Het totale plaatje klopt echter niet, althans ik zie het niet. Het interesseert me niet dat ze met bijna 40 punten verliezen in Groningen. Wat me dwars zit, is dat het de volgende keer weer zomaar kan gebeuren.

Laat een reactie achter