CP3 by Basketball Totaal

Peleponnesos League

Joris_Zandbergen_Column_iBB_Fast-Break

Omdat we het stadion hadden bezocht, mocht ik ook naar de basketbalzaal. Buiten was het een graadje of vijfendertig, op de een of andere manier was het in de hal bijna koel.

Al sinds het midden van die prachtige jaren tachtig kom ik op gezette tijden in het Griekse Loutraki, een kustplaatsje dat op een uur rijden ligt van Athene. Eerst bezoeken mijn metgezel en ik het stadion van O.A. Loutraki.

Kuipstoeltjes
Voor een plaats met iets meer dan 10.000 inwoners niet verkeerd. De helft van de bevolking past op de kuipstoeltjes, best aardig voor het derde niveau van Griekenland. Mocht je nog meer willen dan het werkelijk adembenemende uitzicht vanaf het veld, dan is er nog een atletiekbaan, een plek waarvan je kunt kogelstoten en natuurlijk een schitterend basketbalveld, officiële afmetingen, goede belijning, plexiglas baskets en noem maar op.

Prachtig
Dertig jaar geleden had ik daar al een balletje gegooid, maar wat mij opvalt is de staat van het complex. Het is prachtig. Je zou er onmiddellijk kunnen gaan voetballen, basketballen, kogelstoten of hardlopen. Dat laatste doet een vermetele. Ik voorspel hem een grote toekomst.
Er blijkt zelfs een terreinknecht (ik probeer het anglicisme groundskeeper te vermijden maar nu lijkt het een aflevering van FC Knudde) te zijn en zij, ja zij, vindt onze aanwezigheid niet storend maar we mogen niet op het gras.

Zee
Is er ook een basketbalhal hier, wil ik weten na een rondje over de schitterende tribunes. Voetbalcultuur verdraag ik maar zo lang. Jazeker, zegt ze, maar die is pas na twee uur open. Geen punt. Een bad in de heerlijke, oneindig blauwe Middellandse Zee en een Griekse lunch later, rijden we het parkeerterrein op van de hal.

Uitnodigend
Ook hier staat de ingang uitnodigend open. Als echte brutale Hollanders stappen we door. Dan gebeurt er iets dat menige Nederlanders in den vreemde overkomt: we slaan aan het vergelijken. We zijn namelijk een sporthal binnengelopen waarin een Nederlandse eredivisieclub makkelijk zijn thuiswedstrijden zou kunnen afwerken.

EK
Zeven jaar eerder mocht ik bondscoach zijn van de vrouwen U16, voor het eerst op het hoogste EK-niveau. Plaats van handeling was ook toen Griekenland, en u kunt zich bijna niet voorstellen hoe gelukkig ik was dat ik bondscoach mocht zijn in mijn favoriete sport in mijn favoriete land. En met speelsters als Kourtney Treffers, Isabella Slim, Jacobine Klerx en nog negen topspeelsters en hun topouders.

Zwemmen
Onze ‘thuishal’ was een zweethokje in Ptolemaida, middenin het binnenland. Je streed net zo hard tegen de omstandigheden als tegen de diverse landenteams. Zeven jaar later loop ik de hal van Loutraki binnen en denk dat we daar beter hadden kunnen spelen; met de bonus dat we elke dag in de Middellandse Zee hadden kunnen zwemmen.
Daar gaat het tijdens een EK natuurlijk niet om. Maar ik zie rijen kuipstoeltjes, een paar van die uittrektribunes, een houten vloer, baskets en een scorebord. Waarom is mij onduidelijk, maar achter de permanent opgestelde scoretafel (er worden daar geen andere sporten gespeeld) zit een man met een laptopje.

Knikje
Je voelt je dan toch genoodzaakt uitleg te geven. Dus ik zeg dat ik een ‘basketcoach’ uit Holland ben. En dat ik de accommodatie graag wil bekijken. Met zo’n zuidoost Europees hoofdknikje (inclusief onverschillige mondtrek) geeft hij toestemming. Met postneokoloniale hoogmoed (© Kees van Kooten) bekijken we het complex. Want meteen plaatsen wij er in gedachten een Nederlandse basketbalclub.

1000
Echt tellen doen we niet, maar we schatten deze accommodatie op een toeschouwer of duizend. Ik loop van de parketvloer naar de man achter de tafel, die het nog steeds druk heeft met zijn computer, hoewel het zomer is en er in geen velden of wegen basketballers te bekennen zijn. De club heet Poseidon, zegt hij zuchtend. Ze spelen in de Peleponnesos League, zeg maar Rayon. Uitsluitend Griekse spelers en niet meer dan 250 toeschouwers per wedstrijd.
Ook deze hal is uitstekend onderhouden, hoewel zeker niet nieuw. Bijna tegelijkertijd bereikt ons het bericht dat de nieuwe Vijf Meihal is goedgekeurd door de gemeenteraad van Leiden. Tweeduizend stoelen is waar we het de komende decennia mee moeten doen. De prijs is 15 miljoen euro. Ik sta in een hal die nog geen tiende daarvan heeft gekost.

Hitte
Ik bedank de grumpy old man achter de tafel, en loop de Griekse hitte weer in. Het land gaat bijna kapot aan de bezuinigingsmaatregelen, maar in een dorp als dit heb ik net twee prachtige sportaccommodaties bezocht. Natuurlijk gaan de vergelijkingen mank. Maar toch.

Laat een reactie achter