CP3 by Basketball Totaal

On-Nederlands

Joris_Zandbergen_Column_iBB_Fast-Break

Helaas kon ik er niet bij zijn, bij de Klassieker in het vaderlandse basketbal. Leiden – Den Bosch ging in eerste instantie aan mij voorbij, omdat ik met mijn eigen team naar Groningen mocht.

Mocht inderdaad, want op verplaatsing gaan met de dames van DAS is bepaald geen straf. Die grepen de uitwedstrijd in het hoge noorden onmiddellijk aan voor een stapavond, want ook dat is een klassieker: speel je op zaterdag in Groningen dan ga je daar ook uit. En hopelijk komt er geen opperhoofdbal op je hoofd stampen als een soort welkomstgebaar waar je schijnbaar een sterker mens van wordt.

Ballenbak
Een andere traditie ging wel jammerlijk teloor: de rotonde bij Joure bleek niet meer te bestaan. Al meer dan 25 jaar lag ik bij de Mac op weg naar Groningen daar in de ballenbak, maar de rotonde was inderdaad niet erg veilig. Toch stond ik daar, een paar kilometer later, ineens met een lauwwarm frikadelbroodje verbaasd om mij heen te kijken, rouwig om het feit dat de tijden maar blijven veranderen.

Maandagmorgen
Ik heb het nog meegemaakt, in de vroege jaren ’80, dat je op maandagmorgen pas in de krant las wat Leiden en Den Bosch tegen elkaar hadden gedaan. Nu volg je de wedstrijd op Twitter en zit je in de laatste minuut nog in spanning. Zeker bij deze editie van de Polderklassieker, waarin Carrington Love de wedstrijd naar zijn en Leidens hand zette.
Ik had natuurlijk alle sociale media onder handbereik, maar mooier dan het radioverslag van Leon Kersten werd het niet. Bij thuiskomst ‘checkte’ ik de wedstrijd op YouTube, met ook nog heerlijk commentaar van een van mijn bazen van iBasketball, toch kreeg ik pas vellenkip bij de woorden van Leon.

Geweldig
Radio is een geweldig medium. Ooit luisterde ik naar het radioverslag van Leiden – Den Bosch in 1981. Parker, met o.a. Tony Parker, ging winnen van Nashua. 17 punten bedroeg de Leidse voorsprong in de tweede helft, totdat de pennenformatie als een plumpudding in elkaar zakte en Den Bosch won, op weg naar de landstitel.
Die wedstrijd was voor mij (uiteraard) geen hoogtepunt, wel de manier waarop de spanning in de huiskamer werd opgebouwd. Dat gevoel bekroop mij weer toen ik het verslag van Leon terugluisterde, zelfs toen ik de beelden al had gezien. Op de achtergrond een volle en fanatieke Vijf Meihal, en een verslaggever die erin slaagde om zowel gereserveerd als meelevend te zijn.

Hoogleraar
Het was een wedstrijd die het absoluut verdiende om op de publieke omroep te worden uitgezonden. Niet op zondagmiddag, en helemaal niet op donderdagavond achter een ‘kastje’, maar op de late zaterdagavond bij Studio Sport. Wat mij betreft het liefste met commentaar van emeritus hoogleraar Smeets, wiens nieuwe Americana-boek ik zeker ga kopen, en ingeleid door Ruud ter Weijden, maar nu word ik wel heel sentimenteel. ‘De zaalsport heet basketbal en in Leiden zit Mart Smeets.’

Veters
Na afloop van al zijn goede werk noemde Leon de gebeurtenissen ‘on-Nederlands’. Dat is een term waar ik mij al jaren over verbaas, dan wel mee bezighoud. Laat ik beginnen te zeggen dat een en ander niet ten nadele is van de goede Leon, op zijn eigen manier een Orange Lion en een heel belangrijke pleitbezorger van ons mooie spelletje. Ik mag zijn veters niet eens vastmaken.

Hoofdrollen
Maar de term on-Nederlands suggereert dat iets zo goed is dat het hetgeen we hier normaliter zien, overstijgt. Oké, ik was er helaas niet bij. En natuurlijk werden de hoofdrollen gespeeld door mannen van buiten onze grenzen. Love werpt zich vooralsnog op als MVP, Clayton ‘Cor’ Vette is supernuttig en kan, zo bleek uit zijn optreden in de Leidse businessclub, heel lekker zingen en gitaarspelen, terwijl ook Keshun Sherill en Norville Carey (ik word super verwend met al die namen) echte toppers bleken.
Ik vond het een Nederlandse topwedstrijd, en een teken dat de vaderlandse competitie wat stapjes heeft gemaakt. Gelukkig. Aan een buitenlandse competitie deed het me nog niet denken, daarvoor vond ik het tempo net te laag.

Memorabel
Wel was het een zeer memorabel treffen, waarin bleek dat we in de competitie een aantal uitstekende on-Nederlandse buitenlanders hebben plus een groep goede Nederlandse Nederlanders. (Laatst stapte ik op een Nederlander af die in de belangstelling van Leiden scheen te staan. Hij ontkende in echte onderhandeling te zijn en hem bij naam noemen is derhalve voorbarig, zeker omdat die naam zo lang is.)

Akerbooooom
Het was in ieder geval een echte Leiden – Den Bosch. Ooit had Smeets ergens “Akerbooooom” geroepen in zo’n wedstrijd. Gelukkig hadden we deze keer Leon voor het lekkere commentaar. En misschien kan de dienstdoende dj in plaats van ‘Sweet Caroline’ voortaan ‘All You Need Is Love’ draaien. Als we toch on-Nederlands bezig zijn …

Laat een reactie achter