CP3 by Basketball Totaal

IMac – de basketballer


Mijn oom en tante en 3 neven hadden vroeger een hond genaamd ‘Mac’. In zeer goede handen bij hen – mijn oom was tenslotte dierenarts.

i.ytimg punt com

Ik moest weer aan die lieve trouwe herdershond denken, toen enkele maanden geleden een ander beest genaamd Mac op mijn radar verscheen.

In feite een I-Mac, een Internet Mac, die ik heerlijk op mijn stoel of bank kan volgen in zijn verrichtingen zonder naar Gate City te hoeven. Gate City? U kent dat wel: ‘population 1.339’, ergens in Virginia. Nou, de gates van dit high school team liepen goed vol de laatste jaren. Hun eigen niet zo grote gym zat ramvol, en elders trok het team al wel 5.000 toeschouwers.

Luister naar de ingesproken versie van deze column via SoundCloud (4:45 minuten).

Mac McClung – wat een unieke naam – Mic Mac – mikt mak-kelijk – bepaald geen clungel, hij clangt de bal hard door de ring – niet echt mak maar geen blingbling – doe gewoon je ding Mac – Mac you will stay on track!

Deze stevige spelverdeler is slechts 1.88 meter (met sokken aan schat ik) en heeft behalve een goed schot, uitstekende passing en nogal wat hops … Als je hem ziet lopen zou je het niet zomaar zeggen, maar hij dunkt alley-oops makkelijk af als het moet.

Hij doet me iets. Zijn gezonde branie, zijn ‘kom maar op’, zijn sprongkracht, zijn doorzettingsvermogen,

Tricitiessports punt com

zijn wat boerenpummelige gezicht … tegen dat soort jongens speelde ik wel ‘ns. Maar vooral, hij vertegenwoordigt dat deel in mij dat het had willen ‘maken’ als speler. Ik wilde ook hoger springen (wat in mijn jonge jaren best lukte – ik won ooit nog een weddenschap van Christian Aarts – weet je nog Chris hoe hoog de basket hing waar ik op dunkte in onze weddenschap in De Run in Berlicum?).

Mac McClung, ik zie bovendien een underdog in hem, ik weet niet waarom. Dat wil ik misschien wel zien. Een under-the-radar speler, maar dat is hij natuurlijk al niet meer – hij gaat al een tijdje viral. En ja, ik heb me afgevraagd of ik hem extra zie zitten omdat hij blank is en ‘toch’ mega kan springen. Maar nee, dat is het niet. Oei, de angst in mezelf om racistisch te zijn, brr!

Ineens was hij daar, op Youtube, mijn aandacht trekkend. Ik heb hem niet helemaal op de voet gevolgd, maar vond het wel erg leuk weer updates te zien van de successen van zijn team.

Wat een speler, ‘mijn’ I-Mac. Hoe is het mogelijk, dat een mens door het scherm heen een band opbouwt. Met een knul die ik niet ken, die 30 jaar jonger is dan ik?

De basketballfreak in mij kan ook niet anders dan blij worden van zo’n speler die snel is, verrassend, spectaculair, kei- en keihard werkend, met een makkelijke jumper – ook voor driepunters, een sterke en simpele drive. Die vaak genoeg ook vol mee gaat in de rebound. Veel scorend, bakken zelfvertrouwen en zeker geen ego, althans in wat ik gezien heb. Hij trekt zijn team naar grotere hoogten dan ze ooit voor mogelijk hielden vermoed ik. Een coach van een tegenpartij daagde hem uit, en zijn antwoord was 44 punten. En zo’n aantal was bepaald geen uitzondering.

Foto: onbekend, via Macs Twitter-account

Eind maart, finale-tijd, high school-finale van de staat Virginia. Gate City tegen R.E. Lee. Ik durf bijna niet te kijken. Het kan natuurlijk vet tegenvallen. Oei, die angst dat mijn ontdekte held niet zo mooi zal scoren, niet zo hoog zal springen, zal falen, zal bezwijken onder de druk van alle aandacht de laatste tijd! Maar ja jongens he! Kijken doe ik toch. Ik moet wel, ik klik zonder enige aarzeling, het filmpje gaat spelen, gaat mij de waarheid brengen. Ahum … nee dat valt bepaald niet tegen. Ik zal je zeggen … hij speelt werelds. Stijgt boven zichzelf uit. 47 punten. Kampioen! En dat met Jordan-achtige lay-ups … 2 vette blocks, op langere spelers … verbreekt en passant een oud record van Allen Iverson … en jaja, 4 superdunks … nee ik verklap niet de laatste, waarmee hij zijn high school-carrière afsluit. Tjonge … moeje gewoon zelf zien. Niet schrikken.

Deze kanjer gaat een grote toekomst tegemoet. Hij blijkt lang niet zo hoog geranked te zijn als ik dacht, maar ik denk echt dat hij beter is dan wat de scouts zeggen. En hee, kom op, dit is mijn ontdekking, afblijven!

Hij speelt vanaf dit najaar bij de beroemde Georgetown University. Lezers boven de 40 kennen vast nog de Hoya-jaren ’80 met voorop in de strijd Patrick Ewing (nu de coach) en coach van toen George Thompson. En The Answer, Allen Iverson in de nineties.

Foto: Roddy Addington

We zijn benieuwd en u bent vast getipt, beste lezer!

Hier de uitgebreide beelden van de state final (12:48, camera naast het veld, ook veel sfeerbeelden van uitzinnige scholieren)

Hier een korte samenvatting van de state final (2:58, hoge camerapositie, maakt de beleving van het spel weer anders, hoe kan dat?)

Hier een korte documentaire (10:18) over hem ‘Mac McClung – The Freak, The Legend, The Story’:  ‘An up-close look at a viral sensation, who didn’t just break the internet, but also Allen Iverson’s single-season Virginia scoring record. Sporting News chronicles an amazing year for the newest high school legend and future Georgetown Hoya, Gate City’s Mac McClung.’

‘The Professor’, de ballhandling-sensatie bekend van de mixtapes van And 1, geeft zijn deskundige commentaar op het spel van Mac.

PS: geloofde je mijn bericht ‘Fast Twitch Hoops – primeur in de NBA’? Check de publicatiedatum nog ‘ns 🙂

Marnix Lamers

Over de auteur:
‘Wat speelt er’ heet deze column van Marnix Lamers (1970), over de vele facetten en betekenissen die we in ons mooie spelletje kunnen ontdekken. Marnix groeide op met zelf basketballen en kijken naar Nashua Den Bosch in de hoogtijdagen. Hij werd dus hoopsjunkie en was op z’n 16e al basketballtrainer-coach. Nu werkt hij als trainer en inspirator aan het verbeteren van communicatie, samenwerking en waardecreatie in organisaties. Vanaf voorjaar 2018 gebruikt hij daarbij ook basketball als kapstok. Zijn websites zijn http://www.meewerktuin.nl en http://www.wayra.nl

 

Laat een reactie achter