CP3 by Basketball Totaal

I got skills.. they´re multiplying

Zo na de gebeurtenissen in Parijs afgelopen weekend en recent de annulering van de  voetbaloefeninterland tussen Duitsland en Nederland is er niets heerlijkers dan een positief stuk te schrijven. En geloof me, mijn ogen stralen nu al bij de gedachten aan wat ik allemaal wil gaan typen.

Geen bijdehante lap tekst over hoe ik denk dat de coach zich dient te gedragen en ook even geen ongezouten mening over plaatselijk wanbeleid, danwel landelijk basketball waar een en ander aan mankeert. Ook weleens leuk om te lezen dacht ik zo. Nee ik heb iets heel fijns in gedachten. Ik denk namelijk nog sterk aan de training die ik gisteren heb verzorgd aan de Friedrich-Voith-Schule in Heidenheim.

Zoals jullie misschien wel weten ben ik niet alleen maar basketballcoach hier. Oke, ik werk ook nog als begeleider van een kind met Asperger Syndroom aan een gymnasium. Maar als het gaat om basketball ben ik ook community-manager. Althans, zo formuleer ik mijn job.

En een community-manager (CM) zorgt ervoor dat hij als spil fungeert in het netwerk van basketball. Dat varieert van het organiseren van basketballlessen voor club, scholen en groepen tot het verzorgen van genoeg basketballen op de verschillende locaties, het aandragen van trainers/scheidsrechters voor de opleidingen. Maar een netje ophangen hoort er net zo bij. En ook ervoor zorgen dat basketball naar de mensen toekomt, zonder dat daarbij de gangbare weg bewandeld wordt. Buitenlandse families nemen nog altijd minder snel de stap naar het verenigingsleven.

Juist daarin is de CM een spil en loop ik bijvoorbeeld letterlijk met inschrijfformulieren en verenigingsschriftjes in mijn tas door de stad. Basketball wordt door de CM gelinkt aan eindeloos veel thema´s, zoals maatschappij, muziek, politiek, vluchtelingen, etc.

Mag ik jullie voorstellen aan Malaika, Kenan, Gabriel, Yusuf, Ismael, Eduard, Maxime, Kimm, Abdul, Antouan, Neo (2x), Zanah en Kacpar. De Friedrich-Voith-Schule in Heidenheim is zo´n school waar kinderen er nog niet aan gedacht hadden dat basketball zo´n gave sport is. De kinderen op deze school hebben een soort Cruijff-veldje. En voetbal is de eerste sport die de kinderen hier uitoefenen. De FVS heeft sinds 2 jaar een basketballklas. In mijn eerste seizoen heb ik het daar opgestart. In mijn tweede seizoen heeft een speelster van mijn damesteam het overgenomen, omdat zij een vrijwillig jaar had waarin ze dus vrijwillig ten dienste stond van de stad. Nu ze is gaan studeren aan de sporthogeschool heb ik het weer overgenomen. In mijn klas heb ik 14 kinderen. Deze kinderen komen uit families afkomstig uit o.a. Italië, Georgië, Turkije, Syrië, Polen, Pakistan, Bulgarije, Rusland en Duitsland. Een gemengde school kan je wel zeggen. En die gekke Hollander spant natuurlijk de kroon met zijn gebroken Duits.

Dat voetbal een veel beoefende sport is hier heb ik gemerkt aan de manier waarop ze ´check-and-play´ uitvoeren: het ene team heeft zojuist een score gemaakt. De verdedigende partij vangt de bal uit het netje en twee kinderen ervan lopen met de bal naar de middencirkel. Daar geven ze de bal aan elkaar over zoals bij voetbal en roepen dan check-and-play. Heerlijk! Ik vind het geweldig, dus ik laat dat. En dan gaat het spel zo snel heen en weer. Een schouderduw hier een shirtje-trekken daar. Zolang zij het van elkaar accepteren, is het voor mij prima. Ik vind namelijk dat ze contact niet moeten schuwen. Ook de meisjes niet. Natuurlijk zal ik ze over een tijdje leren wat persoonlijke fouten zijn. Voor nu is het knokken voor je spel en de bal en bovendien zijn het geen watjes.

Deze training laat ik ze veel partijtjes spelen. Een 45 minuten durend tafereel, wat wonderwel zonder problemen verloopt. Dat is hier nog wel eens anders. Soms gebeurt het dat een hand, in de vorm van een vuist, zich een weg aflegt richting het lijf of gezicht van een ander. Per ongeluk of expres. Sterker nog, ik heb iets totaal pedagogisch onverantwoord gedaan: 2 kinderen mochten de partijen kiezen! En dat deed ik bewust. Ik gaf de groep de verantwoordelijkheid. Daarbij let je vooral op wie je laat kiezen. De eerste laat je dan 1 speler kiezen, daarna mag elk 2 spelers per keer kiezen. Probeer dit eens uit zou ik zeggen. Afijn, de teams werden zorgvuldig en met eigen verantwoordelijkheid door de kinderen gekozen.

Even later, als het ene team onbewust een prima aanval afrondt door een overtalsituatie uit te spelen, lopen de spelers terug naar hun eigen helft. Trots dat hij heeft gescoord, loopt Zanah iets langzamer terug dan zijn team. Maar ondertussen kijkt hij mij cool aan en beweegt hij nonchalant zijn lijf als John Travolta, die in Grease opstaat van de atletiekbaan en wegloopt nadat hij gevallen is. Het was dat Zanah geen leren jack droeg, maar de onderhemdjes – oftwel wifebeaters – die sommige boys dragen omdat ze hun gymkleren vergeten zijn, geven ook wel swag aan het geheel. Behalve dan bij Ismael. Ismael kwam voor de les naar me toe gesprint vanaf het andere gebouw. Hijgend nadert hij mij en zegt dat zijn papa naar Turkije was geweest. En altijd als papa daarheen gaat neemt hij iets mee voor Ismael. Ismael had hem geboden een basketballtenue mee te nemen. Normaal gesproken heeft het altijd iets te doen met voetbalclub Fenerbahçe. Maar dit keer niet. Isma loopt trots over het veld en hij zegt dat het lijkt alsof hij beter kan basketballen met deze kleren. Ik weet het zeker, zeg ik. „Jij bent Kobe Bryant“ en ik zie hoe zijn ogen glinsteren boven het glimmend goud met lila tenue. Ik smelt als ik zie hoeveel plezier ze hebben. Malaika komt op de wisselbank naast me zitten en Kimm even later aan mijn andere zijde. Malaika vertelt dat Kenan verliefd op haar is. Ik vraag haar of ze een hartenbreker is. Ze antwoordt met nee. Maar hij is gewoon te klein. Gewoon. Is toch niet raar? Tja, gelukkig verschillen mensen van elkaar. Ik zeg dat ik soms ook te klein was voor de meisjes en dat ik dat goed vind van haar dat ze er eerlijk over is. Maar ze zegt er ook bij dat Kenan wel heel lief is. Want Kenan helpt haar met wiskunde. Deze verschillende kinderen bevestigen dat samenspelen en samenwerken kan. Wat we alleen niet kunnen, dat kunnen we nog altijd samen.

 

Lees meer: coachfaizalpasaribu.wordpress.com

Laat een reactie achter