CP3 by Basketball Totaal

Geld(gebrek)

Joris_Zandbergen_Column_iBB_Fast-Break

Het was tijdens de eerste helft al dat ik me realiseerde dat ik een beetje weg zat te dromen. De Vijf Meihal was niet volgelopen voor Leiden – Den Bosch, op het veld deden twee ploegen waarlijk hun best, maar tot memorabel basketbal leidde dat niet, en langzaam gingen mijn gedachten alle kanten op.

Klassieker
Dit was dan de Klassieker van het basketbal, althans zo wordt die wedstrijd zeker in Leiden gezien. Vroeger, en dat kan ook een paar jaar geleden zijn, barstte de Leidse zaal uit zijn voegen als deze twee teams tegenover elkaar stonden. Ik droomde van tijden waarin dit de topteams van Nederland waren, met budgetten waar je bijvoorbeeld Nashua en Parker tegen zei. Mooie dromen van topspelers van weleer.
Nog steeds mag Leiden zich verheugen met de bijdrage van een geweldige sponsor terwijl er in Den Bosch iets in gang is gezet dat kan leiden tot een terugkeer naar de top. Toch lijdt (bijna heel) het Nederlandse basketbal aan een gebrek aan geld. Geld om topspelers naar de competitie te halen of ze daar te houden, om in te schrijven in Europese toernooien, om faciliteiten te bieden, om veel te trainen, om programma’s te kunnen draaien, om publiciteit te genereren, om het voor internationals aantrekkelijk te maken om altijd voor het nationaal team uit te komen.

Ladder
Basketbal in Nederland lijkt al zout morsend onder een ladder te zijn doorgelopen nadat het zijn schoenen op de tafel had gezet terwijl het een zwarte kat zag met nummer 13. Natuurlijk is menselijk falen er heel vaak debet aan dat er zoveel is fout gegaan, maar hoe bestaat ’t dat het zo vaak is mislukt? Kan niet alleen bestuurlijke onkunde zijn. Ik heb het altijd illustratief gevonden dat er in Leiden, waar basketbal de absolute nummer een sport was en waar er altijd werd gestreden om de prijzen, geen hoofdsponsor gevonden kon worden na Elmex en er twintig jaar geen topbasketbal mogelijk was in de Sleutelstad.

Gekkigheid
Ik zat achter de perstafel in Leiden en mijn gedachten gingen naar de Play-off, dat geweldige basketbalblad dat een geesteskind was van Mart Smeets (als ik het goed heb), waar de maestro en zijn trawanten al die mooie gekkigheid in schreven en waardoor ik sportliteratuur heb leren waarderen. Het kleinkind van dat magazine, het digitale Rebound, bracht onlangs zijn laatste nummer uit. Waarom? Geen geld. Minder dan 500 mensen hadden er een knaak per maand voor over, de paar uitstekende adverteerders kregen geen navolging. Wat een armoede, en dat bedoel ik dan ook geestelijk. Een mooie sport verdient ook duiding en achtergrond.

Uithangbord
Een groepje mensen heeft onlangs het initiatief genomen om bij de jaarvergadering van de basketbalbond meer geld te gaan vragen voor het Nederlands mannenteam. Mocht u dit lezen en niet in het miniwereldje van het Hollandse basketbal zitten, ja dat is dus nodig. De afgelopen jaren heeft de NBB het weinige geld dat er binnenkwam besteed aan vele vormen van basketbal maar niet aan het vlaggenschip, het uithangbord, noem maar op.
Basketbal is ontzettend mediageniek, maar om de een of andere reden wil onze variant van het spelletje niet aanslaan bij het grote publiek. Althans, te weinig bedrijven wensen zich te associëren met onze sport, terwijl we zelfs in Nederland hartstikke goede mensen aan boord hebben. Iemand moet er eens een bak geld tegenaan gooien. Wie?

Dimensie
Het zou zo mooi zijn als we weer eens wat kanjers van Amerikanen naar de DBL kunnen halen, bijvoorbeeld. Ik vind het ‘Het zijn rookies dus moeten ze eerst het vak leren’-verhaal onzin. Je haalt Amerikanen omdat ze een extra dimensie aan je ploeg geven, omdat ze iets toevoegen, omdat je er beter van wordt. Wat mij betreft geen ploeg vol, maar drie goede. Of twee goede in plaats van drie middelmatige. Jongens die de ploeg op sleeptouw nemen en van wie het gros van de Nederlanders er beter van wordt om tegen te trainen en spelen. En voor wie er mensen naar de hal komen.
Mijmerend over dit soort zaken zag ik namelijk hoe de hal in Leiden bij lange na niet vol was. Ook de fans kunnen natuurlijk hun centjes maar een keer uitgeven, en een flink aantal van hen koos er dus voor om dat deze zaterdag aan iets anders te doen. Misschien hadden zij er geen geld voor over om spelers in het veld het vak te zien leren. Misschien verwachten zij een product dat min of meer af is.

Armoede
Ik droomde ook nog even van het nieuwe trainingscentrum van de Boston Celtics dat in wording is. Zoek dat maar eens op, een droom op zich voor elke basketballer. Ik gok dat de hele DBL en het nationaal mannenteam een paar jaar zou kunnen draaien van wat dat bouwwerk kost. Nu hoeft het in Nederland niet meteen zo poenerig, maar er moet wel wat gebeuren, anders gaat het (weer) mis met onze mooie sport. Het wordt nu alleen maar armoediger. Straks zijn mooie dromen het enige wat we nog hebben.

Laat een reactie achter