CP3 by Basketball Totaal

Doc

Joris_Zandbergen_Column_iBB_Fast-Break

Dertig jaar geleden speelde hij zijn laatste All Star Game. Julius Erving nam in 1987 afscheid van de NBA, en een paar maanden voor hij zijn laatste wedstrijd speelde, stond Dr. J nog een keer in de basis in een duel dat hem op het lijf geschreven was.

De NBA All Star Game van ’87, gespeeld in Seattle, staat bij de liefhebbers te boek als een van de beste ooit. Om te zorgen dat ik geen alternatieve feiten hier produceer, heb ik de wedstrijd aangezet. Hij staat toch integraal op YouTube.
Het deelnemersveld is ongekend. Doc, MJ, Barkley, Jabbar, Bird, Olajuwon, Isiah, Moses, om er maar een paar te noemen. Bij het voorstellen van de spelers gebeurt er al iets bijzonders; West speelt thuis maar wordt als eerste geïntroduceerd. Zo kan East als tweede en beleven we het eerste hoogtepunt van de dag: Ervings naam is de 24ste en laatste die wordt omgeroepen en Doc betreedt het veld onder een prachtige staande ovatie. Kippenvel alom.

Legende
Erving bracht een manier van spelen naar het profbasketbal die puur instinctief was. Vóór hem waren er meer springers te zien geweest, maar met de komst van Doc naar eerst de ABA (waar hij cijfers neerzette waar LeBron een minderwaardigheidscomplex van zou krijgen) en toen de NBA werd het spelen ‘boven de ring’ echt een geaccepteerd onderdeel van het spel.
Hij was een legende op de ‘playground’ en vertaalde die stijl naar het profmilieu. The Doctor is de beste dunker aller tijden, in wedstrijden. Waar coaches van de tegenstander altijd zeiden dat je Jordan nooit kwaad moest maken (want dan begon hij aan een strafexercitie die zijn weerga niet kende), daar waarschuwden de mannen in pak dat Doc niet diende te dunken. Een uithaal van de grootmeester kon een hele wedstrijd doen kantelen.

Happy
,,Een keer dacht ik dat ik hem had”, zei Bill Walton, de geniale center, eens met een grote glimlach. Erving had net de vier teamgenoten van Walton voorbij gedribbeld maar daar stond de beste defensieve center sinds Russell nog. De ‘tomahawk slam’ die Doc losliet op het rossige hoofd van Walton is historisch. ,,He made people happy”, complimenteerde Walton zijn tijdgenoot en zo was het precies.
De dunks van Erving waren leuk omdat mensen ze probeerden te stoppen. Ik haal de ’87 ASG weer van pause af en u gelooft het niet, maar er wordt redelijk verdedigd. Natuurlijk gaat niemand zijn hoofd eraf (al gooit Sir Charles er een gemene elleboog uit richting Aguirre), alleen vinden de hoofdrolspelers dit soort duels een erezaak en worden cadeautjes niet gegeven.

Weerstand
Erving, een paar dagen voor zijn 37ste verjaardag, scoort meer dan 20 punten. Een paar keer herinnert hij de fans eraan waarom ze hem altijd zo hebben vereerd, als hij met die prachtige lange vingers de bal een onwaarschijnlijk effect meegeeft. De dunks van Doc, de passes van Magic, de skyhooks van Kareem, de moves van Michael; ze zijn zo veel indrukwekkender omdat ze tot stand komen met weerstand.

Prak
Zondag was er eerst de Nederlandse ASG en daarna die van de NBA. Bij die in Leiden was ik aanwezig. Gapend haalde ik het einde. In ieder geval was ik er nog na 32 minuten, wat niet gezegd kan worden van een deel van het publiek, dat het rond zessen tijd vond worden voor de zondagse prak.
Vanachter de perstafel had ik toen al een paar keer om me heen gekeken en zag ik verveelde gezichten. Dat had niets te maken met de verder prima organisatie van de mensen van Leiden. Ook vond ik het programma goed in elkaar zitten, met interessante onderdelen als de 3×3-demonstratie en ‘korfbal versus basketbal’ (en gelukkig won onze mooie sport).

Hoofdact
De hoofdact viel alleen wat tegen. Ja, zoals de bondscoach opmerkte, het was goed dat Oranje zich weer eens kon laten zien, maar waarom er geen echte wedstrijd van gemaakt? We zitten uiteraard niet te wachten op een game waarbij elke aanval wordt uitgemolken tot 23,5 seconden. Snelle aanvallen die wel worden verdedigd zijn veel leuker. Nu werden we getrakteerd op zeker 24 minuten ‘loop maar door’. Het is 2017 en we hebben inmiddels wel eens een Amerikaan zien dunken, toch?
‘Meer kunnen we niet van de spelers vragen’, was het sentiment en dat begreep ik niet. Pakweg 16 minuten semi-voluit spelen in een seizoen met 28 competitiewedstrijden is te veel? Er is natuurlijk geen decreet uitgevaardigd waarin staat dat er niet wat harder gespeeld mag worden. Het is zo gegroeid, zonder slechte bijbedoelingen. Aan de spelers is het denk ik om, à la bijvoorbeeld Magic, te zeggen ‘come on, we maken er een echte wedstrijd van’.

Show
De NBA ASG mag het predicaat ‘wedstrijd’ al helemaal niet meer krijgen. Het werd 192-182,en binnenkort haalt een van beide teams de 200. Over tien jaar misschien de 300 als we zo doorgaan. Het zal me mijn reet roesten eerlijk gezegd. Het is tijd dat ASG’s weer echte wedstrijden worden. Alleen dan hebben de acties waarde. Zoals Julius Winfield Erving II ons heeft geleerd. Pas dan geef je het publiek een show.
(PS as in Plot Spoiler: Rolando Blackman maakt in ’87 twee vrije worpen en dwingt verlenging af. Hij juicht alsof hij net zijn team naar de play-offs heeft geschoten).

Laat een reactie achter