CP3 by Basketball Totaal

De echte zone – de nieuwe KPI

Nooit hield ik van zone-verdedigingen. Dat was slappe hap vonden we al bij Titanus, mijn oude cluppie in Sint-Michielsgestel (in 1991 ter ziele, eeuwig zonde 🙂 ). Mijn helden van Nashua Den Bosch deden het ook weinig kan ik me herinneren. Het kwam in ons eigen spel hooguit van pas als we als team serieuze tekortkomingen hadden. Of slechts 5 man hadden voor de hele game … ja dan speelden we wel zone!

Vent of plek

Al wist ik dat een echt goed uitgevoerde zone een knap staaltje defense kon zijn. Mits uitgevoerd door spelers die het konden, en goed op elkaar ingespeeld waren. Dan nog, ik vond het meer gedoe. Liever man-to-man.

Liever een vent verdedigen dan een plek

Liever je mannetje najagen en scherp snijden langs, en waar nodig een lekker potje beuken tegen, stevig geschouderde screens.

Totale flow

Maar beste basketballbeeldbuiskinderen, ‘zone’, dat houdt natuurlijk veel meer in voor ons. Juist, ‘in the zone’ zijn. Als alles samenvalt, vertaal ik dat. Totale flow. Lees hoe record-kampioen Bill Russell het verwoordt:

There have been many times in my career when I felt moved or joyful, but these were the moments when I had chills pulsing up and down my spine.  […] On the five or ten occasions when the game ended at that special level, I literally did not care who had won. If we lost, I’d still be as free and high as a sky hawk.

website slamonline_com

Ja, Bill, jij van de ‘meer ringen dan vingers’ (*), jij die ooit in een seizoen 23.6 rebounds per wedstrijd van de borden snaaide, jij snapt het, jij voelt ‘m! Dat is de echte zone voor mij. De zone die je in jezelf ervaart als de grote potentie zich manifesteert. Als we naar nieuwe hoogten stijgen, nieuwe krachten zich openbaren, als focus, ontspanning en moeiteloosheid het samen errug gezellig hebben. Wel opvallend dat zelfs Bill dat niet eens zo vaak heeft ervaren … 5 tot 10 keer zegt hij, in zijn ca. 1.300 topwedstrijden.

Hoger doel

Ik heb het zelf ook meegemaakt. IN THE ZONE ZIJN. Vaak op trainingen, een klein beetje in wedstrijden, en het meest in pleintjesbasketball. Daar gebeurde het aan de lopende basketballband. Met name in het 3 tegen 3 en 2 tegen 2, dus halfcourt. Als de omschakeling sneller gaat en er, ik durf het bijna niet te zeggen, geen ‘tijd verloren gaat’ met op en neer rennen.

In the zone, daar waar alles wegvalt. Als alles een dans wordt, een basketballdans, een perpetuum mobile, een onuitputtelijke bron. Wanneer je geen dorst meer krijgt, geen pauze meer hoeft te nemen, als je je huiswerk, de tijd, de boodschappen, je scores, je sores et cetera totaal maar dan ook echt totaal vergeten bent. Als je niet meer hoeft te winnen om het goed te hebben, zoals Bill al aangeeft. Zodat je net zo geniet van een mooie bal van je ‘tegen’-stander als van je eigen score. Juist, als scoren een hoger doel dient: de pure flow. Het pure genot van het spelletje. Als je één wordt met de game.

Ringloos

Als er een basketballgod bestaat, dan moet hij het zo bedoeld hebben. Oh boy, de zoete en vervullende overgave aan iets groters dan dat we meestal denken te zijn.

Swish! Ofwel, ‘flap!’ zeiden wij. Feilloos scoren, als het nylon de bal of wellicht zelfs jou lijkt te willen kussen als beloning. Ringloos. Ringloos, waar je ook van kan maken besef ik nu: het doet er niet meer toe of je een NBA-ring wint.

website NBCSports_com

Nothin’ but net. Niets dan het gevlochten net. En wat is dat eigenlijk voor net? Niets dan het grote net dat ons allemaal verbindt….

 

 

Jouw flow – en ‘in the zone’ als KPI voor de hele NBB

Waar ervaar jij flow? Overkomt het je of kun je de omstandigheden daarvoor creëren of bevorderen? Wat wil je dat jouw eerstvolgende flow-ervaring is?

Voor mij mag de basketballsport hier veel meer mee doen. Het is gewoon te lekker om in de zone te zijn. Of je nu ‘zone speelt’ of man-to-man …  Sterker nog, waar gaat het nou echt om? Om ‘tja, we hebben een wedstrijd, we motten weer’ of ‘hee man deze pot was gaaaaf!’.

Dus stel je voor dat we hier meer op aan sturen. ‘In the zone’ kan dan onze KPI worden: Key Performance Indicator, wat sommige bedrijven gebruiken als term voor hun belangrijke graadmeters van succes. In plaats van: hoeveel wedstrijden zijn er, hoeveel leden, hoeveel vrijwilligers, hoeveel publiek komt er; gaan we zeggen: hoe vaak zijn we In the zone geweest vandaag op en naast het veld? En in de bestuurskamer? Op basis daarvan weten we hoe tevreden we zijn over onze beoefening van het spelletje. Dan komt de rest vanzelf, dat is uitvoering. We laten ons niet afleiden door allerlei randzaken en die eindeloze zeur-stemmetjes in ons hoofd.

Omdenken

Waarom niet? Vaak is er een ‘Ja maar’. Dan stel ik graag deze ultieme vraag, met dunk aan de mensen van Omdenken: ‘Ja maar?  >   Ja, maar wat als alles lukt?’

Marnix Lamers

Over de auteur:
‘Wat speelt er’ heet deze column van Marnix Lamers (1970), over de vele facetten en betekenissen die we in ons mooie spelletje kunnen ontdekken. Marnix groeide op met zelf basketballen en kijken naar Nashua Den Bosch in de hoogtijdagen. Hij werd dus hoopsjunkie en was op z’n 16e al basketballtrainer-coach. Nu werkt hij als trainer en inspirator aan het verbeteren van communicatie, samenwerking en waardecreatie in organisaties. Vanaf voorjaar 2018 gebruikt hij daarbij ook basketball als kapstok. Zijn website is http://www.wayra.nl

 

(*) Bill Russell won ooit 11 kampioenschappen met de Celtics, en dus 11 NBA-ringen. Het record dat nog wel even overeind blijft. Als hij bij een gelegenheid al die ringen wil dragen, is er dus 1 die af moet blijven …
Zie ook https://en.wikipedia.org/wiki/Bill_Russell

 

Laat een reactie achter