CP3 by Basketball Totaal

Amateurs

Joris_Zandbergen_Column_iBB_Fast-Break

Op aanraden van enkele andere basketbalfanaten heb ik de documentaire At All Costs op Netflix zitten kijken. Het kostte mij daarna enige moeite om weer van mijn toch favoriete sport te houden.

Allemachtig, wat een cynische kijk krijg je op het edele basketbalspel na het zien van deze goed gemaakte film. Voor wie AAC nog niet kent: de docu belicht de organisatie die meer dan highschool en wellicht ook college, spelers klaarstoomt voor de NBA. Ironisch genoeg heet dit de AAU, Amateur Athletic Union. De ironie zit hem dan in het feit dat het met amateursport weinig te maken heeft; hier gaan miljarden dollars in om en werkelijk iedereen heeft gigantische dollartekens in de ogen.

Clubs
De film volgt een aantal personen binnen de AAU. We zien hoe het een paar spelers vergaat, de mannen die de ‘clubs’ runnen (dit is de Amerikaanse versie van clubbasketbal), enkele coaches en ook ouders van de spelers. Zo is er de Compton Magic, een team uit een niet zo heel fraaie wijk van Los Angeles en zwaar gesponsord door adidas, dat in deze amateurunie een zware strijd uitvecht met Nike en Under Armour.
Etop Udo-Ema is de oprichter en CEO van de Magic en ‘Tope’ praat voortdurend in termen als ‘brand’, merk dus. Dan heeft hij het niet alleen over de kledingsponsor maar ook over zijn team, de spelers en niet te vergeten zichzelf. Hij is een van de godfathers binnen dat wereldje en spelersmakelaars, collegecoaches en zelfs NBA-managers willen graag zijn vriend zijn.

Beurs
Zodra in maart het highschoolseizoen eindigt, gaat het AAU-basketbal van start. De teams vliegen het hele land door om toernooien te spelen, natuurlijk wel adidas tegen adidas en Nike tegen Nike. Dat het schooljaar ondertussen gewoon doorloopt, ach, dat lijkt van ondergeschikt belang. Evenmin wordt er veel belang gehecht aan het winnen van wedstrijden, legt Etop ons uit. Het gaat erom een beurs te krijgen voor een grote (basketbal)universiteit, om vervolgens naar de NBA te mogen (ik moet altijd erg lachen als men in deze gevallen spreekt over ‘student-athletes’, want de grote prospects voor het volgende niveau zijn zeker atleten, maar studenten niet tot nauwelijks).

Individu
Het zal u niet verbazen dat de trainingsaanpak volledig gestoeld is op het individu. Een van de redenen dat ik zo’n nare smaak aan deze film overhield, is dat basketbal als teamsport welhaast niet meer lijkt te bestaan, althans niet in de microkosmos van de AAU.
“The process of growing as a team basketball player — learning how to become part of a whole, how to fit into something bigger than oneself — becomes completely lost within the AAU fabric.” Dit is geen citaat van uw columnist, maar van Steve Kerr, de coach van de Golden State Warriors. Helaas heeft ook Kerr niet kunnen voorkomen dat het gedachtegoed van de AAU zijn league is binnengedrongen – kijk maar naar de speelstijl van een groot aantal spelers en teams in de NBA.

Misschien romantiseer ik sport te veel, maar een van de aantrekkelijke factoren van basketbal is, dat het een teamsport is. Ook gaat het in dit AAU-verhaal uitsluitend om geld. De spelers dromen niet meer van eer en glorie maar van miljonair worden. En als zij dat niet doen, dan doen de begeleiders en de ouders dat wel.

Mannetjes
Niet dat er iets mis is om veel geld te willen verdienen.  Als je die mannetjes zich het schompes ziet trainen, gun je ze natuurlijk het allerbeste. Je wil echter ook dat iemand ze vertelt dat een opleiding naast het basketbal ook belangrijk is én dat ze geen mislukking zijn als ze de top in hun sport om wat voor reden niet halen. “Two tears in a bucket, turn around and say fuck it”, is een pareltje van de vader van een van die kids. Senior lijkt zich minder te bekommeren om de pijn van zijn zoon dan om een snelle terugkeer van junior binnen de lijnen. “Er moet gespeeld worden.”

Afkeer
Tegen het einde van de documentaire heb je, of tenminste had ík, een grondige afkeer van de AAU en het soort basketbal dat daar wordt gepredikt. Basketbal in de USA is altijd big business geweest natuurlijk, maar ik vond het ‘oude’ traject naar de NBA leuker. De collegecompetitie stelde meer voor, en er werden completere spelers afgeleverd.

Kobe
Of zoals Kobe Bryant, die toch ook college oversloeg, het verwoordde: “Horrible, terrible AAU basketball. It’s stupid. It doesn’t teach our kids how to play the game at all, so you wind up having players that are big and they bring it up and they do all this fancy crap and they don’t know how to post. The AAU has been treating [amateur basketball players] like cash cows for everyone to profit off of.”
Om mijn basketbalhart weer op te warmen, heb ik meteen aansluitend de docu One in a Billion gekeken, over een reus uit India die de eerste NBA-speler uit zijn land kan worden. Stuk leuker.

Laat een reactie achter